"/>
“Να ζήσεις Horror Show
και χρόνια πολλά,
Μεγάλο να γίνεις
με τέρατα πολλά,
Παντού να σκορπίζεις
του horror το φως,
Και όλοι να λένε
Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΔΙΣΚΟΣ
ΤΩΝ ICED EARTH! ”
Δεν ξέρω τι μέρα είναι, δεν ξέρω πόση ώρα έχω στη διάθεσή μου, δεν ξέρω ποιος μήνας τρέχει και δεν θυμάμαι από πότε έχω να φάω κανονικό γεύμα. Συνυπολογίζοντας όλα αυτά, βγαίνει εύκολα το συμπέρασμα ότι προφανώς και ξέχασα το dead line του άρθρου. Λυπάμαι Σάκη Φράγκο, υπόσχομαι όταν μεγαλώσω να ωριμάσω και να τα πηγαίνω καλύτερα, είμαι νέος ακόμα και μαθαίνω.
Επιστροφή μου στις ηλεκτρονικές σελίδες του αγαπημένου μας Rock Hard Greece, με ένα πολύ αγαπημένο, ωστόσο (ίσως και) παρεξηγημένο δισκάκι, κάτι που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω. Σίγουρα αισθητά κατώτερο από όλα τα προηγούμενα, και αντίστοιχα κλάσεις ανώτερο από όλα τα επόμενα, πράγμα το οποίο το καθιστά σημείο τομής στη δισκογραφία των ICED EARTH.
Με την ψυχολογία στα ύψη και με το όνομα της μπάντας να φιγουράρει φωτεινά σε περιοδικά, δισκοπωλεία, τοίχους εφήβων μεταλλάδων κτλ κτλ, ο Jon Schaffer και η παρέα του, στην οποία προστίθεται το παιδί-θαύμα που περιόδευε παίζοντας τύμπανα, Richard Christy, αλλά και με τη μεταγραφή αεροδρομίου στο μπάσο, με την προσθήκη του γίγαντα Steve Di Giorgio, γράφουν έναν αρκετά διαφορετικό δίσκο από ότι μας είχαν συνηθίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ο Jon αφήνει για λίγο στην άκρη το concept του Set Abominae και κάνει ένα φόρο τιμής σε horror stories και ταινίες, αλλά και iconic horror χαρακτήρες, όπως ο Wolf Man, ο Damien από το “The Omen”, ο Δράκουλας, ο Jack the Ripper κ.α.
Εγώ προσωπικά θυμάμαι πως μου είχε αρέσει αρκετά όλο αυτό το εγχείρημα, ακόμα το επισκέπτομαι συχνά για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω γιατί δίχασε το κοινό και δημιούργησε ανάμεικτα συναισθήματα. Ακόμα και από τεχνικής άποψης να το πιάσουμε, έχει γίνει σοβαρό upgrade σε μπάσο και drums, τα κλασικά riffs του Jon είναι εκεί, o Matt Barlow δίνει την δική του μάχη συνεισφέροντας και στο song writing, όλα δείχνουν ιδανικά.
Έτσι κι αλλιώς στο επερχόμενο ανακάτεμα θα ασχοληθούμε με τα κομμάτια ένα ένα ξεχωριστά, οπότε τώρα εδώ θα αναφερθούμε σε κάποια interesting facts όσον αφορά το έκτο studio άλμπουμ των ICED EARTH που κυκλοφορεί 25 χρόνια πριν, στις 26 Ιουνίου του 2001.
Θυμάμαι ξεκάθαρα να αγοράζω την digipack έκδοση που είχε βγει τότε, και το πρώτο πράγμα που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν όταν έβλεπα το line up της μπάντας. Jon Schaffer, Matt Barlow, Larry Tarnowski lead κιθάρες, Richard Christy στα drums, και μετά είχε ένα κατεβατό με διάφορους random session μουσικούς, backing vocals, χορωδίες, κάτι φλάουτα, κάτι τυχάρπαστους, όλο το engineering stuff, ακόμα και τον τελευταίο μαν που άλλαξε ένα καλώδιο κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, και στο τέλος τέλος τέλος του booklet, με μικρά γράμματα, Steve Di Giorgio μπάσο.
Και το βλέπω, και σκέφτομαι, what the fuck. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό;;; Γιατί τέτοιο άδειασμα;;; Αργότερα μάθαμε το σουσουδάκι, ο Steve έγραψε κανονικά όλο το δίσκο, αλλά αρνήθηκε να περιοδεύσει μετά, ίσως χαλώντας και την συμφωνία που είχε κάνει με τον Jon, οπότε ο αρχηγός για να τον τιμωρήσει, τον χαρακτήρισε “η τελευταία τρύπα του ζουρνά”. Σημαίνει το ίδιο με το “ο τελευταίος τροχός της αμάξης”. Διαλέγεις ποιο από τα 2 σου αρέσει καλύτερα. Δεν μπορούμε με σιγουριά να ξέρουμε ποιος από τους δύο είχε δίκιο, δεν είναι στο στυλάκι του συντάκτη να εμπλέκεται σε κουτσομπολιά.
Το “Horror Show” αποτελεί για εμένα προσωπικά το τελευταίο κεφάλαιο στην ιστορία αγάπης που είχα φτιάξει με τους ICED EARTH. Μετά από αυτό με έχασαν, παρόλο που άκουσα κάποιες στιγμές, δεν κατάφερα ποτέ να επιστρέψω, και είμαι απολύτως οκέϊ με αυτό.
Τέλος, να αναφέρω ότι αυτή τη στιγμή ο υδράργυρος έχει τρελαθεί και μπορεί να έχει και 65 βαθμούς Κελσίου έξω, και ανυπόφορη υγρασία, οπότε δεν θα κάτσω να ταλαιπωρηθώ ιδιαίτερα για να ανακατέψω το track list, η ζωή μας είναι πολύ δύσκολη και σύντομη για να προσθέτουμε τέτοιες έξτρα σκοτούρες.
Ακολούθησε με στις κατακόμβες για το…
The “Horror Show” countdown:
- “Transylvania” (4.23)
Η αγάπη του Jon για τους IRON MAIDEN και το πόσο έχει επηρεαστεί από αυτούς, είναι από τις πιο γνωστές σταθερές αξίες στο heavy metal, όλοι το ξέρουμε και πάντα καμαρώνει για αυτό ο Schaffer. Δεδομένου του concept του δίσκου λοιπόν, δεν υπήρχε περίπτωση να έχανε την ευκαιρία να κάνει ένα cover από την αγαπημένη του μπάντα, το οποίο ταιριάζει ταμάμ στο σύνολο. Ωστόσο, εφόσον είναι μια instrumental διασκευή, αναγκαστικά πάει στην τελευταία θέση για να πάρουν τα κανονικά tracks την αξία που δικαιούνται.
- “Ghost of freedom” (5.11)
Όλη η μουσική του “Horror Show” είναι επιμελημένη από τον Jon, εκτός από 1-2 κομμάτια. Το πρώτο είναι αυτό, που ο Matt Barlow έχει βάλει το χεράκι του τόσο συνθετικά όσο και ιστορικά, μιας και αποτελεί έμπνευση δικής του ιστορίας, είναι και το πιο ξεκάρφωτο ίσως του δίσκου. Δεν μιλάει για κάποιο τέρας ή ιστορία τρόμου, αλλά είναι συμβολικό και αναφέρεται στα πνεύματα των πεσόντων στρατιωτών από την μια πλευρά, αλλά και στους ζωντανούς στρατιώτες που πολεμάνε ακόμα έχοντας δίπλα τους αυτά τα πνεύματα. Είναι λοιπόν ένα κομμάτι με έντονο πατριωτικό χαρακτήρα, και μπαίνει σε αυτή τη θέση όχι γιατί είναι μπαλάντα ή αδύναμο, αλλά κυρίως γιατί εκεί αποφασίζει ο Matt να τα παρατήσει όλα (μελλοντικά) και να επιστρατευτεί ως αστυνομικός για να προσφέρει περισσότερη βοήθεια (στη χώρα του…😉). Ήταν το έναυσμα για μια από τις πιο αποκαρδιωτικές και στενάχωρες αλλαγές καριέρας, σαν παιδιά τότε μας είχε κακοφανεί, κοιτάζοντας τώρα από μια πιο ώριμη οπτική γωνία, εξακολουθώ να πιστεύω ότι έκανε μια χαζομάρα και μισή.
- “Dragons child” (4.19)
Χαρακτήρας εμπνευσμένος από το “The Black Lagoon”, αυτό το κομμάτι είναι μια κλασική mid tempo ICED EARTH σύνθεση. Ριφφάκι που μυρίζει “Dark Saga”, ρεφραίν μελωδικό και κολλητικό, solo Tarnowski τόσο/όσο, όλα σωστά. Μπαίνει εδώ γιατί όπως προανέφερα έχει ζέστη και δυσκολεύομαι.
- “Jack” (4.14)
Δεν θα μπορούσε να λείπει ο Jack the Ripper από όλο αυτό το παρεάκι που έχει μαζευτεί εδώ μέσα. Μυρωδιά “Something Wicked…” εδώ, αλλά υπερισχύει ένα πολύ βασικό στοιχείο που τρέχει σε όλο το δίσκο βέβαια, και δεν είναι άλλο από τα multi layered φωνητικά του Matt Barlow. Ειδικά στο συγκεκριμένο ρεφραίν έχει μια δεύτερη φωνή που ανεβαίνει στο θεό και κάνει το αποτέλεσμα άκρως εντυπωσιακό. Στα συν επίσης και τα έξυπνα τύμπανα του Christy.
- “Jeckyl & Hyde” (4.39)
Η γνωστή ιστορία του δόκτωρ Τζέκιλ και του μίστερ Χάιντ. Ένα γρήγορο κομμάτι αυτό, σπάει λίγο εκεί στη μέση για να ακουστεί το άταστο μπάσο του Di Giorgio, και μετά ο Matt αναλαμβάνει να παίξει τους 2 ρόλους και τις διαφορετικές προσωπικότητες της ίδιας περσόνας. Εξαιρετικό.
- “Frankenstein” (3.50)
Δεν ξέρω πως μου έκατσε και σκαρφάλωσε τόσο ψηλά στη λίστα αυτό, αλλά τώρα που το σκέφτομαι, έχει μια απίθανη συνεργασία Christy – Di Giorgio καθ’ όλη τη διάρκεια του κομματιού, το οποίο είναι και το μικρότερο του δίσκου. Σε μόλις 3 λεπτά και 51 δεύτερα, τα λέει και τα κάνει όλα σωστά. Παρεμπιπτόντως, ένα στοιχείο που πρέπει να δώσουμε στον Jon Schaffer, είναι ότι είτε γράφει 3μιση λεπτά, είτε γράφει 11μιση λεπτά, καταφέρνει να είναι άψογος.
- “Wolf” (5.19)
Το opening track του δίσκου. Εμπνευσμένο από τις ιστορίες με τους Λυκάνθρωπους, πρακτικά δεν έχει κάτι ανώτερο έναντι των υπολοίπων έως τώρα, αλλά το βάζω εδώ γιατί αυτό είναι το πρώτο πράγμα που σου σκάει μόλις βάζεις τον δίσκο να παίζει, ήταν αυτό που ικανοποίησε τη λαχτάρα που είχαμε όλοι τότε για τον καινούργιο δίσκο των ICED EARTH, και φυσικά ο Jon ήθελε να μας πιάσει απροετοίμαστους και ξεκινάει τόσο απότομα που σε παρασέρνει χωρίς να το καταλάβεις. Άλλο ένα εξαιρετικό δείγμα της πολυφωνίας του Barlow με δεύτερες και τρίτες φωνές, και στιβαρό rhythm section από όλα τα όργανα. Δίκαιη θεωρώ η θέση του για να ξεκινήσουμε να δίνουμε τα μετάλλια.
- “Dracula” (5.53)
Λοιπόν. Ας κάνουμε ένα πείραμα.
Βάλε το κομμάτι να παίξει, και σου ορκίζομαι ότι στα πρώτα 2 λεπτά θα ανατριχιάσεις τόσο πολύ και τόσο εύκολα που θα αναγκαστείς να παραδεχτείς το μεγαλείο της συνεργασίας Schaffer και Barlow. Στην απίθανη περίπτωση που δεν συμβεί αυτό, αρχικά δεσμεύομαι να παρατήσω το metal και να το γυρίσω σε κλαρίνα, κατά δεύτερον ψάξου γιατί πιθανότατα κάτι δεν πάει καλά με σένα.
Από τις καλύτερες εισαγωγές που έχει σκεφτεί ο Jon, από τις καλύτερες ερμηνείες του Matt και όλο αυτό ντυμένο με τις πινελιές του Steve. Ένα μεγαλειώδες άσμα που δίνει την ιστορία του Δράκουλα σε ένα ερωτικό όμως πλαίσιο μιας και του πήραν την αγαπημένη του και τρελάθηκε, και από τη στιγμή που ακούγεται το “the blood is the life, and Christ I defy” τρελαινόμαστε κι εμείς για περίπου 6 λεπτά παρά κάτι ψιλά.
“I avenge with darkness
The blood is the life”
και ακόμα και το break στη μέση του τραγουδιού είναι εντυπωσιακό και υπέροχο. Χάλκινο μετάλλιο για τον Κόμη γιατί ακολουθούν άσματα ασμάτων.
- “The phantom opera ghost” (8.41)
Εντάξει… Τι να πρωτοπούμε για αυτό το πράγμα εδώ τώρα… Οπερετική αισθητική, ρεσιτάλ από όλους, την παράσταση όμως κλέβουν οι πρωταγωνιστές της κλασικής ιστορίας του Φαντάσματος της Όπερας… Στον κεντρικό ρόλο ο Matt Barlow ως φάντασμα, ο οποίος στην αρχή δείχνει μια αγνή αγάπη προς την Christine, στην πορεία όμως το χάνει με αποτέλεσμα το τραγικό τέλος. Από την άλλη, στον ρόλο της Christine έχουμε την Yunhui Percifield, που αποδίδει υπέροχα την αγαπημένη του Φαντάσματος.
Σίγουρα στις κορυφαίες στιγμές στην δισκογραφία των ICED EARTH.
“If I can’t have you, no one will…”
- “Damien” (9.11)
Φτάσαμε στην κορυφή, και δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του δίσκου.
Εμπνευσμένο από την ταινία “The Omen”, η γέννηση του Αντίχριστου. Από τις πρώτες νότες του τραγουδιού με το μπάσο και τη χορωδία να ψέλνει καταλαβαίνεις ότι το θέμα είναι επικίνδυνο, όσο και εντυπωσιακό. Ένα παραπάνω που αγαπάω και την ταινία, αλλά αυτό το έπος είναι πραγματικά ένα μουσικό έργο τέχνης. Επειδή εγώ με ξέρω καλά, θα παραδεχτώ ότι σκαρφάλωσε στο νο1 επειδή έχει εκείνο το απόκοσμο break στη μέση του τραγουδιού και στην ουσία τα χώνει στον Ναζωραίο, μια με κανονική φωνή και μια από πίσω με ψίθυρους που το κάνει ακόμα πιο σκοτεινό.
“Cursed Nazarene,
I WILL AVENGE THY TORMENT!”
Χάος. Σκότος. Τελειότητα.
Αν έφτασες μέχρι εδώ, και δεν σου βγαίνουν τα μαθηματικά, ίσως να ανακάλυψες ότι λείπει ένα κομμάτι.
Αν δεν το παρατήρησες, αναθεώρησε τον τρόπο που διαβάζεις.
Αν όμως το παρατήρησες, εύγε, και σε ευχαριστώ για την προσοχή.
Άφησα επίτηδες εκτός συναγωνισμού ένα τραγούδι, γιατί παραδέχομαι πως δεν είναι το καλύτερο του δίσκου, είμαι όμως το προσωπικό αγαπημένο μου, και δεν είναι άλλο από το
- “Im–Ho–Tep” (4.45)
Σε μια προηγούμενη ζωή μου ήμουν σίγουρα από εκείνη την εποχή και εκείνα τα μέρη. Αίγυπτος, Βαβυλώνα, κάτι τέτοιο. Δεν εξηγείται αλλιώς αυτό που με πιάνει μόλις ακούω αυτές τις ανατολίτικες μελωδίες και μουσικές κλίμακες.
Συγνώμη για την αναστάτωση και την εξαπάτηση του ανακατέματος, εκτός συναγωνισμού Η Μούμια!
Μίμης Καναβιτσάδος
