Οι λέξεις «ποιότητα» και «συνέπεια» πάντοτε συντρόφευαν τους CASTLE. Αν θέλουμε να αναζητήσουμε τα καλύτερα πειστήρια περί αυτού, δεν έχουμε παρά να ανατρέξουμε στη δισκογραφία τους και να τσεκάρουμε τα συναυλιακά τους πεπραγμένα. Μόνο κατά την περίοδο 2018-2024 η δεύτερη λέξη κάπως μας… πρόδωσε, με την τότε παύση εργασιών, αλλά ακόμη και σε συγκροτήματα σαν τους CASTLE, κάποια στιγμή, χρειάζεται μια προγραμματισμένη «αγρανάπαυση». Οι επιπτώσεις της, μόνο ευεργετικές μπορούν να είναι.
Η μεταγραφή στην Hammerheart και το “Evil remains”, έβαλε ξανά για τα καλά «στην πρίζα» (αναδρομή εδώ) το δίδυμο των Liz Blackwell και Mat Davis και δύο χρόνια μετά, οι Αμερικανοκαναδοί, έχοντας επιστρέψει στους παλιούς ρυθμούς δημιουργίας, κυκλοφορούν το “Carrie Chains”. Να γράψω κάπου εδώ ότι ήμουν 100% σίγουρος για την ποιότητά του, ΠΡΙΝ ακούσω έστω μια νότα; Χρειάζεται; Όχι! Είπαμε, το συγκρότημα είναι ΕΓΓΥΗΣΗ. Το μόνο ερωτηματικό που υπήρχε στον αέρα, ήταν το κατά πόσο θα μου αρέσει η νέα τους δισκογραφική δουλειά. Και μου άρεσε πάρα πολύ, τελικά.
Τι παίζουν; “Heavy metal” θα σου πει αυτός που έχει βαρεθεί τις ταμπέλες και θέλει να τις καταργήσει, διότι πολύ απλά δυσκολεύεται να τις διαβάσει. Εγώ που είμαι φύσει «ταμπελάκιας», θα σου πω ότι τούτο το αγέρωχο τρίο είναι αρκετά βαρύ για να χαρακτηριστεί σκέτο “heavy” και ταυτοχρόνως πιο up-tempo, πιο «σπιρτόζο», ώστε να θεωρηθεί “doom”. Οπότε, αν και το heavy υπερτερεί ποσοστιαία, ο σύνθετος όρος heavy/doom metal είναι ο αρμόζων και σε αυτό το πεδίο, όπου τα δύο είδη ενώνονται, οι CASTLE παίζουν τα πάνε περίφημα.
Ακροβατούν μεταξύ βρετανικής κλασσικότητας (80s BLACK SABBATH, JUDAS PRIEST, DIAMOND HEAD) και σύγχρονου heavy rock (THE SWORD, CHRISTIAN MISTRESS, VENOMOUS MAXIMUS, SANHEDRIN), «μπολιάζονται» με γερές δόσεις από μοντέρνο αμερικανικό doom και sludge (SPIRIT ADRIFT, HIGH ON FIRE) γιατί έτσι πρέπει και ταιριάζει, σου πετούν ολίγη από MERCYFUL FATE και VENOM (!) γιατί και σε ποιον δε θα άρεσε τέτοιο «αλατοπίπερο», έχουν αυθεντικό vintage συναίσθημα και “last but not least”, δεν κάνουν καμία οικονομία στα hooks… έχουν hooks, φίλε! Περίεργο, στην εποχή μας αλλά ναι, έχουν!
Η Liz Blackwell είναι μια πληθωρική μπροστάρισσα που κάνει για πέντε άνδρες. Με μπασάρα στα χέρια και φωνή δυνατή, «γεμάτη», με «καρύδια». Διαφέρει τόσο από τις καρακαηδόνες που θέλουν να το παίξουν «σοπράνο από τα Lidl», όσο και από τις «γατούλες» που νομίζουν ότι έχουν super heavy attitude και απλά «νιαουρίζουν» ή φαλτσάρουν σε βαθμό μη ανεκτό. Ο Mat Davis, ο σταθερός της συνοδοιπόρος όλα αυτά τα χρόνια, είναι ένας κιθαρισταράς που δίνει απλόχερα riff-άρες κι εξίσου θεόρατα leads. Χαίρεσαι να τον ακούς!
Όσο για τον Mike Cotton, στη δεύτερη κατά σειρά παράστασή του μετά το “Evil remains”, αξίζει κι αυτός ειδικής μνείας. «Απόφοιτος» της σχολής Cozy Powell, Bobby Rondinelli, Vinny Appice, Simon Wright κλπ οδοστρωτήρων, συνεχίζει την παράδοση των αξιόπιστων drummers που ανέκαθεν είχε η μπάντα, με γκρούβα που κινεί όρη και χτυπήματα που συνταράζουν θεμέλια… Ναι, ΑΥΤΟ, είναι το heavy metal drumming που θέλω να ακούω!
Το “Carrie Chains” (το έπιασες το λογοπαίγνιο, έτσι;) γράφτηκε «στο φτερό», μεταξύ του EP “Double Vision” και της περιοδείας για την υποστήριξη του “Evil remains”. Και όταν λέω «στο φτερό», δεν εννοώ πρόχειρα, αλλά γρήγορα. Είδες τι σου κάνει μια επιτυχημένη περιοδεία; Εμπνέεσαι! Άσχετο-σχετικό, αλλά πρέπει να γραφτεί ότι οι CASTLE έχουν δώσει σε Η.Π.Α, Ιαπωνία και Ευρώπη, πάνω από οκτακόσια shows ως τώρα. Είναι, δίχως αμφιβολία, μπαρουτοκαπνισμένοι!
Κι όχι μόνον αυτό, αλλά ηχογραφούν “live” στο studio, μια τακτική που με χαρά βλέπω να ακολουθείται κι από άλλους, αφήνοντας στην άκρη ατελείωτες ώρες «ψειρίσματος» και παντός είδους… «διορθωτές». Τι το καλύτερο, θα μου πεις, για να βγει όπως πρέπει αυτός ο θεόρατος, vintage ήχος; Μακάρι να σκέφτονταν όλοι έτσι, θα συμπληρώσω, αλλά αυτό προϋποθέτει συγκεκριμένες αρετές που μάλλον λείπουν, από πολλούς εκεί έξω. Πάντως, με τέτοιους παίκτες, δεν είναι περίεργο που ο παραγωγός Jesse Gander (ANCIIENTS, 3 INCHES OF BLOOD, BRUTUS), στα Rain City Recorders στο Vancouver, «σκάρωσε» super παραγωγή.
Οι CASTLE ακούγονται σαν μια μπάντα άτρωτη. Άφθαρτη. Δεν υπάρχει το παραμικρό ψεγάδι στην εκτελεστική τους δεινότητα και τα πάντα στο “Carrie Chains” είναι τέλεια τοποθετημένα. Δεν έρχονται να διεκδικήσουν παράσημα “true metal” μέσω εικόνας, αμφίεσης και δηλώσεων. Ξέρουν και οι ίδιοι ότι δε χρειάζεται να αποδείξουν το παραμικρό. Μια και μόνη ακρόαση του “Carrie Chains”, πιστοποιεί πως είναι πιο “true” από εκατό μαζεμένα NWOTHM τσουτσέκια του πρωκτού, τα οποία εννοείται εκμηδενίζονται με τις πρώτες νότες του.
Βασικά, φλυαρώ δίχως λόγο, οι τύποι είναι Αμερικανοκαναδοί, τι μπορεί να πάει λάθος; Και για να παραφράσω έναν δικό τους στίχο, είναι από τις λίγες περιπτώσεις σχημάτων που όντως “are made of iron and forged in fire, stricken on the anvils’ heavy blow!”. Είσαι ένας “old fashioned metalhead”, που παρόλα ταύτα «μισεί» τις οπισθοδρομικές γραφικότητες; Το “Carrie Chains” θα σε τεστάρει!
Τρεις στιγμές που ξεχωρίζουν:
Τα κουπλέ στο “3 Knocks”, που «δαγκώνουν»
Η riff-άρα του “Fooled again”
Το υπέρβαρο “Burn the messenger”
ΣΥΝΘΕΣΗ:
Liz Blackwell – Φωνητικά, μπάσο
Mat Davis – Κιθάρα, φωνητικά
Mike Cotton – Τύμπανα
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Hammerheart Records
ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ:
Official site
Hammerheart bandcamp
Castle bandcamp
Facebook
Instagram
Spotify
YouTube
ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ:
“In witch order” (Ván Records, 2011)
“Blacklands” (Ván Records, 2012)
“Under siege” (Ván Records, 2014)
“Welcome to the graveyard” (Ván Records, 2016)
“Deal thy fate” (Ripple music, 2018)
“One knight stands: Live in NY” (Black Wren Records, 2024)
“Evil remains” (Hammerheart Records, 2024)
“Double vision” (EP, Independent, 2025)
“Carrie Chains” (Hammerheart Records, 2026)
Δημήτρης Τσέλλος
