"/>
Στις δέκα Ιουνίου, είχα τη τύχη να δω ζωντανά στο Παρίσι το σχήμα BEAT που παίζει κομμάτια από τα τρία «χρωματιστά» άλμπουμ των KING CRIMSON, τα “Discipline”, “Beat” και “Three of a perfect pair” που εισήγαγαν το γκρουπ του Robert Fripp στη δεκαετία του 80. οι BEAT αποτελούνται από δύο πρώην μέλη του αντίστοιχου line-up των CRIMSON, τον Adrian Belew στη κιθάρα και τα φωνητικά και τον αειθαλή Tony Levin στο μπάσο πλαισιωμένους από τον Steve Vai και τον Danny Carey. Ο ορισμός του super group. Οι τέσσερις αυτοί άφταστοι μουσικοί φυσικά εκτέλεσαν άψογα τα κομμάτια και οι δύο καλεσμένοι έβαλαν τις δικές τους πινελιές κάτι που το μέγεθος των ικανοτήτων τους το επιτρέπει. Το τελικό αποτέλεσμα ήταν εξωπραγματικό. Ο Fripp θα ήταν περήφανος και ομολογώ πως θα σκεφτόταν πως ούτε κείνος θα τα έβγαζε πέρα τόσο καλά, είτε στα 80s, είτε στο σήμερα. Κακά τα ψέματα, κιθαρίστες όπως ο Fripp είναι πραγματικά μοναδικοί, αλλά υπάρχουν τόσοι κιθαρίστες που είναι εξίσου μοναδικοί και που μπορούν άνετα να διασκευάσουν KING CRIMSON, καλή ώρα ο Steve Vai. Αυτές οι σκέψεις με οδήγησαν στο εύλογο ερώτημα που νομίζω συζητιέται εδώ και καιρό για το σχήμα αυτό όσο και για άλλα που θα αναφέρω σε λίγο: οι BEAT πρέπει οπωσδήποτε να γράψουν καινούργια μουσική και ναι, υπό την επωνυμία KING CRIMSON. Φτάνει πια με τη νοσταλγία. Θέλουμε ανανέωση! Αυτοί οι τέσσερις μουσικοί, από τους καλύτερους παγκοσμίως, μπορούν άνετα να γράψουν μουσική που να τοποθετηθεί δίπλα σε άλμπουμ των CRIMSON και, μ έναν τρόπο, να αναστήσουν το θρυλικό συγκρότημα. Αναπόφευκτα, το μυαλό μου πήγε στους RUSH και φυσικά τους PANTERA, τα άλλα δύο γκρουπ που περιοδεύουν μ’ έναν ή περισσότερους καλεσμένους ή νέα μέλη.
Στη περίπτωση των BEAT, που για λόγους που έχουν να κάνουν με τα δικαιώματα δεν παίζουν ως KING CRIMSON, μιλάμε για κάτι πολύ εύκολο και απλό, ακόμα και αυτονόητο. Εκτός εάν ζεις αποκλειστικά στο παρελθόν με παρωπίδες και την απαίτηση να παίζει το εκάστοτε σχήμα καρμπόν τα τραγούδια του αυθεντικού line-up, τότε πιστεύω πως θα συμφωνήσετε πως οι Belew, Levin, Vai, Carey μπορούν να γράψουν ένα άλμπουμ σε ανάλογο ύφος και να ακουστούν μάλιστα μοντέρνοι και, ναι, ακόμα πιο τεχνικοί και άφταστοι από το αυθεντικό σχήμα του Fripp. Ο εκκεντρικός Άγγλος είναι φυσικά μοναδικός και ένας καινοτόμος των 60s, 70s και 80s αλλά ο κόσμος έχει προχωρήσει και τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Θέλω να πιστεύω πως δεν είμαι ο μόνος που επιζητά διακαώς καινούργια μουσική υπό την επωνυμία KING CRIMSON και δεν είμαι ο μόνος που πιστεύει πως οι τέσσερις μπορούν να το κάνουν. Το πρόβλημα προφανώς είναι πρακτικό αφού ο Vai περιοδεύει συνέχεια ως σόλο καλλιτέχνης και μαζί με τον Joe Satriani και δεν μπορεί να ανοίξει ένα ακόμα κεφάλαιο. Το ίδιο προφανώς ισχύει και για τον Carey μιας και οι TOOL έχουν προτεραιότητα. Επιπλέον, ο Tony Levin έκλεισε πρόσφατα τα 80 και, αν και φαινομενικά ακμαιότατος, δεν νομίζω πως θα μπορεί να συνεχίσει για πολύ ακόμα. Επομένως, εκτός απροόπτου, αυτό το σενάριο θα μείνει στη θεωρία.
Πάμε τώρα στους PANTERA. Έχεις από τη μία τον Zakk Wylde, έναν επιστήθιο φίλο του Dimebag Darrell, του οποίου το παίξιμο στους BLACK LABEL SOCIETY περιέχει ψήγματα εκείνου του Dimebag και έχεις τον Charlie Benante, έναν από τους καλύτερους ντράμερ στην ιστορία της heavy metal μουσικής. Για τον Benante δεν το συζητώ καν αν μπορεί να παίξει σε ένα άλμπουμ υπό την επωνυμία PANTERA. Ο Wylde δεν είναι ούτε thrash ούτε groove metal κιθαρίστας αλλά θέλω να πιστεύω πως, παίζοντας τα κομμάτια του Dimebag για χρόνια τώρα, ο Dimebag έχει μεταλαμπαδεύσει τη σοφία του στον φίλο του. Παρομοίως και για τον Benante από τον Vinnie Paul. Αν μη τι άλλο, θα είχα τρομερή περιέργεια να ακούσω μουσική στο στυλ των PANTERA από το δίδυμο Wylde/Benante. Όσο για τους άλλους δύο, ο Rex Brown είναι σε καλή φόρμα και πιστεύω ικανός να φέρει εις πέρας μια τέτοια αποστολή ειδικά από τη στιγμή που οι DOWN δεν είναι καθόλου ενεργοί, εκτός από μερικές περιστασιακές εμφανίσεις σε μεγάλα φεστιβάλ. Ο Phil Anselmo βρίσκεται σε τρομερή φόρμα από τη στιγμή που άρχισε να προσέχει τη φωνή του και εν γένει την υγεία του. Μετά από τόσα χρόνια περιοδείας δεν θα σας φαινόταν εύλογο να γράψουν καινούργια μουσική υπό την επωνυμία PANTERA; Προσβολή θα πουν πολλοί, ιεροσυλία οι πιο σκληροπυρηνικοί. Αλλά, εδώ είναι που λέω πως φτάνει πια με τη νοσταλγία, ο κόσμος χρειάζεται κάτι ανανεωτικό. Σε αντίθεση με τους BEAT, δεν ξέρω αν οι σημερινοί PANTERA θα ηχούσαν όπως άλλοτε ή σαν κάτι πιο κοντά στους BLACK LABEL SOCIETY. Κακά τα ψέματα, ο Wylde ένα πράγμα κάνει καλά και αυτό είναι το southern stoner metal. Αλλά έχω την περιέργεια και σέβομαι την ανάγκη του γκρουπ να περιοδεύσει παίζοντας τα θρυλικά κομμάτια των PANTERA. Και εννοείται πως η νοσταλγία είναι κάτι που όλοι μοιραζόμαστε και όλοι επενδύουμε στο να ακούσουμε ζωντανά παλιότερες μπάντες να ερμηνεύουν τη μουσική που τους γιγάντωσε στα 70s, 80s, και 90s. Αλλά γιατί να μην επενδύσουμε και σε κάτι καινούργιο;
Πάμε τέλος στους RUSH. Στις εφτά Ιουνίου ξεκίνησαν την πολύ αναμενόμενη και πραγματικά απρόσμενη περιοδεία τους με την αντικαταστάτρια του Neil Peart, έναν μουσικό που πάρα πολλοί από μας θεωρούσαμε απολύτως αναντικατάστατο. Τα πρώτα βίντεο από τις εναρκτήριες συναυλίες τους στο Λος Άντζελες με διέψευσαν. Η εξαιρετική Annika Nilles, που έπαιξε με τον Jeff Beck, κάτι που λέει πολλά για τις ικανότητες της, άφησε κοινό και οπαδούς στο διαδίκτυο με το στόμα ανοιχτό και τον πιο φανατικό να σχολιάζει με περίσσια χαρά πως γέμισε και με το παραπάνω τα παπούτσια του Peart. Το γιατί ο Geddy Lee και ο Alex Lifeson διάλεξαν μια σχετικά άγνωστη ντράμερ και όχι για παράδειγμα τον Marco Minnemann ή τον Mike Portnoy δεν είναι του παρόντος. Η γυναίκα είναι και επίσημα η ντράμερ του γκρουπ και παίζει υπό την επωνυμία RUSH και θα παίζει μέχρι και το τέλος του 2027. Ο Geddy Lee επίσης διέψευσε όλους μας μιας και τραγουδάει καλύτερα απ’ ότι το 2013 και, όσο για τον Lifeson, παίζει άψογα. Το σετ τους είναι βγαλμένο από τα απωθημένα κάθε RUSH οπαδού και, κρίνοντας πάλι από τα βίντεο, τα εκτελούν ΑΨΟΓΑ. Κανένας από τους τρεις τους δεν έχει άλλες υποχρεώσεις επομένως, γιατί να μην γράψουν καινούργια μουσική και να δεχτούμε πως οι Lee και Lifeson έχουν το δικαίωμα να συνεχίσουν; Με το νέο κυριολεχτικά αίμα στο επιτελείο τους, πρέπει να έχουν αναθαρρέψει και ανακαλύψει εκ νέου τη χαμένη νιότη τους. Και μιλάμε για το μόνο γκρουπ που έχω αναφέρει μέχρι τώρα με έναν νέο ηλικιακά μουσικό. Το ξέρω πως για πολλούς αυτά που λέω είναι ιεροσυλία αλλά ξαναλέω: όχι στη νοσταλγία, ναι στην ανανέωση!
Το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω είναι κάτι γνωστό σε όλους μας και μια γενική παραδοχή, πως οι διάφοροι γερόλυκοι, στα πενήντα, εξήντα ακόμα και στα ογδόντα, δεν ξέρουν τι άλλο να κάνουν που να δίνει νόημα στη ζωή τους πέρα από τη μουσική, είτε ζωντανά είτε στο στούντιο. Ελάχιστοι από αυτούς μπορούν πραγματικά να βγουν στη σύνταξη (ο David Coverdale στοιχηματίζω θα ξεμυτίσει σύντομα). Αρκετοί από αυτούς συνεχίζουν να κυκλοφορούν εξαιρετικά άλμπουμ προς έκπληξη όλων μας (βλέπε DEEP PURPLE και URIAH HEEP) και άλλοι, καλή ώρα, βγαίνουν από τη σύνταξη έχοντας ξεπεράσει τον χαμό πρώην μελών ή τη διάλυση της μπάντας και ικανοποιούν την ολοένα και αυξανόμενη ανάγκη του κόσμου για νοσταλγία, πράγμα διόλου κακό όπως προείπα. Επιπλέον, έχουν την ανάγκη να βγάλουν τα προς το ζην και έχουν μια ακατανίκητη φαγούρα γιατί είναι μουσικοί και δημιουργικά πνεύματα. Προσωπικά, θα ήθελα να ακούσω καινούργια μουσική από όλα τα σχήματα που προανέφερα, κόντρα στις απαιτήσεις των σκληροπυρηνικών και κόντρα στις πιο mainstream προσδοκίες. Τι έχουμε να χάσουμε και τι έχουν τα γκρουπ να χάσουν; Μόνο να κερδίσουμε έχουμε όλοι μας από ένα τέτοιο σενάριο.
Φίλιππος Φίλης
