"/>
ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Eternal devastation” – DESTRUCTION
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Steamhammer
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Manfred Neuner
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Μπάσο, φωνητικά – Marcel “Schmier” Schirmer
Κιθάρες – Mike Sifringer
Drums – Tommy Sandmann
Το έτος είναι 1986. Βρισκόμαστε στην φάση όπου το thrash metal έχει αρχίσει να εδραιώνεται όλο και περισσότερο ως πραγματικό ιδίωμα (παίρνοντας τη σκυτάλη από τον όρο speed metal που περιέγραφε αρκετές κυκλοφορίες του τότε, άσχετα αν εντάσσονταν εκεί ή όχι – ελλείψει καλύτερου όρου), σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμα του με υψηλές ταχύτητες και μάτια που γυαλίζουν. Παράλληλα, βρισκόμαστε στο σημείο, όπου το αγαπημένο μου ιδίωμα, αρχίζει να πηγαίνει πέραν της ωμής ενέργειας των αρχών του, σπρώχνοντας τις εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα και από όλες τις μεριές του κόσμου, ήδη από την προηγούμενη χρονιά. Είτε αυτό λέγεται “σπέρνω τη σοδειά του πρώιμου black metal και death metal” (KREATOR, SODOM, CELTIC FROST, SLAYER, POSSESSED, VOIVOD) είτε λέγεται “σπρώχνω τα όρια της τεχνικής και των δομών του είδους” (METALLICA, MEGADETH, WATCHTOWER, CORONER).
Κάπου ανάμεσα στις δύο κατηγορίες, συνδυάζοντας στοιχεία και από τους δύο, στέκονται οι θρυλικοί DESTRUCTION. Από το αβυσσαλέο “Sentence of death” EP (1984) και το μνημειώδες ντεμπούτο “Infernal overkill” (1985), εκτός από την ωμή ενέργεια, κατέστη σαφές, ότι οι DESTRUCTION ήταν ανώτεροι σαν μεμονωμένοι παίκτες από τους αντίστοιχους των SODOM και των KREATOR. Και αν ήταν μεγάλο το άλμα τεχνικής και παραγωγής από το EP στο ντεμπούτο, στο επερχόμενο δεύτερο τους άλμπουμ, τα βήματα μπροστά θα ήταν ακόμα περισσότερα. 12 Ιουλίου 1986. Ένα άλμπουμ, με τρεις φάτσες να βγαίνουν μέσα από έναν ανεμοστρόβιλο που καταστρέφει πόλεις, κυκλοφορεί με τον άκρως ταιριαστό τίτλο “Eternal devastation”. Η εισαγωγή του “Curse the Gods” είναι σχεδόν κλασσική μουσική, με εφέ να δημιουργούν μια απίστευτα μοναδική ατμόσφαιρα, μέχρι που οι τελευταίες νότες κιθάρας – μπάσου, δίνουν το σύνθημα!
Ένα riff το οποίο εναλλάσονται η κιθάρα και το μπάσο, προτού τα τύμπανα επιταχύνουν και αρχίσουν να πηγαίνουν καροτσάκι όλο το κομμάτι. Και εκεί μπαίνουν οι στίχοι “Allah, Buddhah, Jesus Christ, whatever your God may be. Forget those idols, let me tell you, they are tales of morbid brains”. Το δριμύ κατηγορώ των DESTRUCTION προς την οργανωμένη θρησκεία παντός είδους, στηλιτεύοντας ακριβώς την ουσία του πράγματος. Τη τυφλή πίστη, τα ψέματα, την υποκρισία και πάει λέγοντας. Το στήσιμο του κομματιού, με το υπέροχο μεσαίο μέρος αλλά και τα εξαίρετα solos, σε βάζει στο κλίμα του τι θα ακούσεις αυτή τη φορά από το συγκρότημα.Εναλλαγές ρυθμών, με τον πλέον σαρωτικό και επιβλητικό τρόπο ακόμα κι όταν τα κομμάτια είναι σε μεσαίες κατά κύριο λόγο ταχύτητες, όπως το “Life without sense”. To συγκεκριμένο επίσης, είναι οι τρομερά εύστοχοι (για την ηλικία που βρίσκονταν τότε) προβληματισμοί, αναφορικά με τα άτομα με ειδικές ανάγκες τα οποία βρίσκονται σε δομές φιλοξενίας (ούτως ειπείν) και πως τα βλέπει ο περίγυρος τους. Από τους δικούς τους ανθρώπους, ως και τους γιατρούς/νοσηλευτές κλπ.
Το δε “Confused mind” που κλείνει το δίσκο, είναι επίσης παράδειγμα στιχουργικής ωρίμανσης, μέσα στο καταστροφικό του ύφος. Η στιχουργική συνέχεια του “Mad butcher” (μάλιστα στο φινάλε, γίνεται αναφορά στο ρεφρέν του, δοσμένο με άλλο ρυθμό), ρίχνοντας φως αυτή τη φορά στο τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό ενός ψυχικά ασθενούς δολοφόνου. Επίσης, έχουμε σε ανάλογο θέμα και το σαρωτικό “Confound games” με το εθιστικό του ρεφρέν και το υπέροχο μεσαίο riff. Το πως δημιουργήθηκε εν τέλει ο δολοφόνος ως απόρροια της αδιαφορίας της κοινωνίας, οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό του και ούτω καθεξής ενώ μεταμορφώνεται σε αυτό το κάτι άλλο. Αυτό που κάνει εντύπωση με το θέμα του στιχουργικά, είναι το φονικό “United by hatred”. Μια απλή εξιστόρηση του πως κατατρόπωσαν οι Γερμανικές φυλές τον φαινομενικά ασταμάτητο Ρωμαϊκό στρατό. Από την ιδιαίτερη εισαγωγική μελωδία φαινόταν ότι εδώ έχουμε κάτι ιδιαίτερο, αλλά εδώ πήγε σε άλλο επίπεδο!
To “Upcoming devastation” συνεχίζει την παράδοση των instrumental σε δίσκο DESTRUCTION, σεμιναριακού τύπου σύνθεση, που δεν χρειάζεται καν στίχους για να αναδειχθεί, μέσα στον κυκεώνα riffs που μόνο ο Sifringer μπορούσε να σκαρφιστεί. Από την άλλη, τα λόγια του “Eternal ban”, γίνονται σύνθημα στα χείλη όσων οπαδών νιώθουν μόνοι και απόκληροι. “I don’t fit in the general rules, I ignore them all the time” λέει με τον χαρακτηριστικό του τόνο ο Schmier και οι στίχοι χαράσσονται στη καρδιά σου, μαζί με το μνημειώδες ρεφρέν “UNITED WE STAND, ETERNAL BAN, TOGETHER WE ARE STRONG, ETERNAL BAN” που έχει κάνει συναυλιακούς χώρους ανά τα έτη να σειστούν από τις ιαχές του κοινού. Δεν είναι τυχαίο, ότι όλα τα κομμάτια έχουν παιχτεί ζωντανά, μάλιστα ορισμένες φορές, ο δίσκος έχει παιχτεί στην ολότητα του για επετειακούς (καλή ώρα) λόγους. Κάτι που αν μη τι άλλο, ενισχύει την δεδομένη διαχρονικότητα του.
Εν κατακλείδι, 40 χρόνια από τη κυκλοφορία του, το “Eternal devastation” ήταν, είναι και παραμένει πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Είναι πρώτα από όλα, ένα καταστροφικό μνημείο του Ευρωπαικού ακραίου ήχου εν γένει, μια και η επιρροή του απαντάται μέχρι και στο death metal ανά τις δεκαετίες. Είναι από τα άλμπουμ εκείνα, που εκφράζουν την ιδιότυπη βαναυσότητα του Γερμανικού thrash, όταν αυτή, συναντάει την τεχνική και την συνθετική ευφυία. Τέλος, είναι ένα κόσμημα της δισκογραφίας των ίδιων των DESTRUCTION, στο πάνθεον της πρώτης τριάδας, με το μόνο άλμπουμ που θα μπορούσε ποτέ να το διαδεχθεί να είναι το προσωπικό αγαπημένο του γράφοντος “Release from agony” (1987).
Did you know that?
– Η επανέκδοση της Steamhammer με το “Mad butcher” EP (1987), έχει τα κομμάτια να ξεκινάνε με τέσσερα μετρήματα στο hi hat σχεδόν σε κάθε κομμάτι. Επίσης παράξενο, ότι στο tracklisting είναι πρώτα το “Mad butcher” EP και μετά το “Eternal devastation”, παρότι βγήκαν με την ανάποδη σειρά χρονολογικά.
– Εξώφυλλο από τον Sebastian Krüger, του οποίου το βιογραφικό περιλαμβάνει εξώφυλλα για HOBB’S ANGEL OF DEATH, SODOM, TANKARD και RUNNING WILD
– Τελευταίος δίσκος για τον Tommy Sandmann στα τύμπανα, ο οποίος αποσύρθηκε εν γένει από την μουσική και έγινε αστυνομικός. Αντικαταστάτης του από το “Mad butcher” EP (1987) και καθ’ όλα τα πέτρινα χρόνια της δεκαετίας του ‘90, θα ήταν ο Olly Kaiser. Αμφότεροι ωστόσο, ήταν καλεσμένοι στην εορταστική συναυλία για τα 25 χρόνια των DESTRUCTION στο Wacken που αργότερα αποτυπώθηκε στο “A savage symphony – the history of annihilation” DVD (2010).
Γιάννης Σαββίδης
