ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ : “Velvet Darkness They Fear” – THEATRE OF TRAGEDY
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ : 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ : Massacre
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ : Pete “Pee Wee” Coleman
ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΛΜΠΟΥΜ :
Raymond Rohonyi – φωνητικά
Liv Kristine Espenæs – φωνητικά
Tommy Lindal – κιθάρες
Geir Flikkeid – κιθάρες & e-bow
Lorentz Aspen – πιάνο, synthesizer
Eirik T. Saltrø – μπάσο
Hein Frode Hansen – τύμπανα
Δεν σου έχω πει ποτέ πόσο τυχερός αισθάνομαι που έχω αυτό το ηλεκτρονικό βήμα σε αυτό εδώ το περιοδικό. Ο κύριος και βασικότερος λόγος είναι γιατί αρκετοί από τους συναδέλφους συντάκτες εδώ στο Rock Hard, ήταν ακριβώς οι ίδιοι που συνέβαλαν τα μέγιστα στη διαμόρφωση του μουσικού μου χαρακτήρα μέχρι και σήμερα, μιας και τις δικές τους κριτικές και παρουσιάσεις δίσκων διάβαζα όταν ξεκινούσα τις μεταλλικές μου αναζητήσεις σαν παιδάκι, μέσω του εντύπου Metal Invader.
Θεωρώ τιμή μου να είμαστε μαζί σε αυτό, και τους οφείλω και ένα μεγάλο δημόσιο “Ευχαριστώ”.
Ο λόγος που γίνεται σήμερα αυτή η εισαγωγή, είναι ακριβώς ο δίσκος για τον οποίο θα ασχοληθούμε στην συνέχεια του άρθρου. Ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ξεστραβώματος που εισέπραξα τότε στα γυμνασιακά μου χρόνια.
Αν το έτος γεννήσεως σου ξεκινάει με 2, ίσως σοκαριστείς λίγο, αλλά τω καιρώ εκείνο δεν είχαμε ίντερνετ, δεν είχαμε γιουτιούμπ να γράφουμε στο ψαχτήρι τι θέλουμε να ακούσουμε, δεν είχαμε σχεδόν τίποτα από τις σημερινές διευκολύνσεις. Ό,τι μαθαίναμε από περιοδικά, και από στόμα σε στόμα μεταξύ μας. Έτσι λοιπόν είχε τύχει να διαβάσω μια δισκοκριτική για το 2ο άλμπουμ μιας gothic metal μπάντας από το Stavanger της Νορβηγίας, ονόματι THEATER OF TRAGEDY. Και μόνο από το όνομα κέρδισε την προσοχή μου. Φυσικά τότε δεν ήξερα καν ακόμα τι ακριβώς είναι το gothic metal, και μάλιστα θυμάμαι χαρακτηριστικά τον συντάκτη να αναφέρει “την αγγελική φωνή της Liv Kristine Espenaes και τον Raymond Rohonyi να σαπίζει το μικρόφωνο”, και δεν ήμουν καν σίγουρος, δεν είχα καταλάβει αν ο δίσκος είναι χέβι μέταλ, μιλάμε για τόση άγνοια!
Το εξώφυλλο ήταν ένα έργο τέχνης, μια γυμνή κοπέλα τυλιγμένη με ένα μπορντωμώβ σεντόνι, και εντελώς διστακτικά κατέθεσα το χαρτζιλίκι μου για να ανακαλύψω τι στο διάολο είναι αυτό που είχε λάβει διθυραμβικές κριτικές και έλαβε την τέλεια βαθμολογία, 6 στις 6 (νεκροκεφαλές).
Μακάρι να μπορούσα να είχα εύκολες τις λέξεις για να σου περιγράψω το σοκ που αισθάνθηκε η ψυχή μου ακούγοντας αυτό το αριστούργημα…
Γιατί, και θέλω να το τονίσω αυτό, μην αμφιβάλλεις ούτε για μια στιγμή πως περί αριστουργήματος πρόκειται.
Οι THEATER OF TRAGEDY ήταν από τις πρώτες μπάντες που χρησιμοποίησαν το μοντέλο “beauty and the beast”, δηλαδή οπερετικά γυναικεία φωνητικά σε συνδυασμό με growl death ανδρικά φωνητικά. Οι λίγο μεγαλύτεροι από μένα είχαν την τύχη να τους απολαύσουν και στο open air festival που είχε διοργανώσει τότε το περιοδικό, παρέα με VENOM, VIRGIN STEELE, EMPEROR, ROTTING CHRIST και DEVISER.
Η πλειοψηφία του κόσμου θεωρεί το επόμενο έργο τους ως το καλύτερο, εγώ προσωπικά το “Velvet Darkness they fear” θα το συγκαταλέγω πάντοτε στο προσωπικό μου τοπ20 ζωής. Με κλειστά μάτια.
9 τραγούδια συνολικής διάρκειας ακριβώς 52 λεπτών, και πραγματικά αν τύχει ποτέ να χρειαστεί να το κάνω αυτό και στην στήλη worst to best, θα προσπαθήσω να το αποφύγω και να αναλάβει άλλος συνάδελφος να βγάλει το φίδι από την τρύπα.
Ένα σύντομο intro με το ομώνυμο τραγούδι, και μετά ξεκινάει η μαγεία… Η Liv Kristine με την αγγελική της φωνή, δίνει σε κάθε στίχο που βγαίνει από το υπέροχο λαρύγγι της ένα πραγματικό ρεσιτάλ, ο Raymond Rohonyi όντως σαπίζει το μικρόφωνο, θα ακούσεις τραγούδια τόσο σε πρώιμα μοντέρνα Αγγλικά, κάτι σαν την δική μας καθαρεύουσα αλλά αγγλιστί, και ένα στα γερμανικά με τίτλο “Der Tanz der Schatten”, που σημαίνει “Ο χορός των σκιών”.
Εκεί που πρέπει να αποδώσουμε τα κυριότερα εύσημα όμως, είναι σε αυτό το παλικάρι που ανέλαβε να στήσει όλη αυτή την ατμόσφαιρα που σε κρατάει δέσμιο καθ’όλη τη διάρκεια του άλμπουμ, και δεν είναι άλλος από τον κύριο Lorentz Aspen, ο οποίος λειτουργεί σαν μαέστρος και έχει υφάνει έναν ιστό μουσικής ομορφιάς, που όσες μπάντες και να αντέγραψαν τους THEATER OF TRAGEDY μετά από αυτόν το δίσκο, ουδείς κατάφερε να επαναλάβει τόσο μαγικά όσο αυτοί. Και μιας και κάνουμε αυτήν την αναφορά για τις μπάντες που ακολούθησαν αυτό το μονοπάτι που ξεκίνησαν την πορεία τους οι Νορβηγοί, από ένα σημείο και έπειτα ξεπετάχτηκαν τόσες πολλές, και το συγκεκριμένο είδος κορέστηκε τόσο πολύ, που σύντομα οι THEATER OF TRAGEDY αποφάσισαν να αλλάξουν τελείως το στυλ τους και να ακολουθήσουν electropop ύφος, και ειλικρινά όταν είχα ακούσει τον πρώτο δίσκο της αλλαγής τους, εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή την κατατάσσω άνετα μέσα στις 5 μεγαλύτερες μεταλλικές μου απογοητεύσεις…
Η εναλλαγή γυναικείων οπερετικών και αντρικών death growl βαφτίστηκε όπως είπαμε “beauty and the beast style”, ωστόσο οι THEATRE OF TRAGEDY το χρησιμοποιούν μόνο στις 2 πρώτες δουλειές τους, διότι στον 3ο δίσκο, το “Aegis”, απουσιάζουν παντελώς τα growl και έχουν αντικατασταθεί με normal male vocals.
Όπως προανέφερα, ενδεχόμενο worst to best θα ήταν πραγματικό βάσανο, διότι δεν μπορώ με ευκολία να ξεχωρίσω κάποιο κομμάτι, τα αγαπώ όλα πολύ, και βασικά, το “Velvet…” βρίσκεται στην λίστα μου με τα αριστουργήματα, αυτά δηλαδή που δεν έχω την ικανότητα να πατήσω skip track. Παίζει πάντα από την αρχή ως το τέλος, και έπαιξε τόσες πολλές φορές το CD, που χάλασε από την πολυχρησία και αναγκάστηκα να το αγοράσω 2η φορά!
Εκτός από το υπέροχο artwork και την μαγική μουσική του όμως, αυτός ο δίσκος προσφέρει και ένα ακόμα highlight, και φυσικά αναφέρομαι στα σημεία που ακούγεται η πλέον αναγνωρίσιμη βαμπιροφωνή του ΤΕΡΑΣΤΙΟΥ Vincent Price! Ο Δράκουλας της καρδιάς μας κάνει την εμφάνισή του εκεί περίπου στη μέση του “Fair and ‘Guiling Copesmate Death”, όπου λέει το ανατριχιαστικό “…one candle left to burn now… before the darkness comes…”.
Η κλασική αυτή ατάκα ανήκει στον Roderick Usher (Vincent Price), από την ταινία “House of Usher” (1960), το σενάριο της οποίας είναι βασισμένο στην κλασική ιστορία του Edgar Allan Poe.
Η πραγματική κορυφαία στιγμή του δίσκου όμως, είναι αδιαμφισβήτητα στο “And When He Falleth”, όπου κάνει το break και ακούμε ολόκληρη στιχομυθία με πραγματικά αποσπάσματα από την ταινία “Masque of the Red Death”, με τον Vincent Price να ενσαρκώνει τον ρόλο του Prince Prospero και την Jane Asher την Francesca, μια θρησκευόμενη νεαρή κοπέλα που μάταια προσπαθεί να πείσει τον Prospero για την ύπαρξη και την καλοσύνη του θεού. Όλο αυτό το σκηνικό έχει ως αποτέλεσμα την ολοκληρωτική ανατριχίλα μας, μέχρι που ένας καλός άνθρωπος αποφάσισε να ανεβάσει στο γιουτιουμπ ένα fan made video, όπου σε αυτό ακριβώς το σημείο, έχει κάνει edit τις σκηνές από την original ταινία, και θεωρώ πως εκεί τερμάτισε ο όρος “ανατρίχιασα”.
Αγαπητέ φίλε φίλη αναγνώστες.
Αν έφτασες ως εδώ, γιατί είχα και καιρό να γράψω και φλυάρισα πάλι, θέλω να σου κάνω ένα δώρο.
Στην περίπτωση που δεν έχεις ακουστά ούτε τους THEATRE OF TRAGEDY, ούτε το μεγαλειώδες “Velvet Darkness They Fear”, κάνε μια χάρη στον εαυτό σου και βάλτο απόψε να παίξει.
Άνοιξε και σέρβιρε στον εαυτό σου ένα ποτήρι κρασί, είμαι βέβαιος πως το αξίζεις, χαμήλωσε τα φώτα, και άστο να παίζει.
Αν το κάνεις και έχω δίκιο σε ότι έχω αναφέρει πιο πάνω, σε περιμένω να μου το πεις…
Έχω ακόμα το μπλουζάκι για τον δίσκο που είχα αγοράσει τότε, το οποίο το λες και classic πλέον, φυσικά και δεν πωλείται, και φυσικά και έχει αποσυρθεί από την ενεργό δράση και έχει πάρει τη θέση του στο wall of fame.
Και αυτό, όπως και ο δίσκος, κλείνουν σήμερα 30 (!!!) χρόνια ζωής, τριάντα χρόνια από τότε που γνώρισα αυτή την ιδιαίτερη αγάπη μου και μου κρατάει συντροφιά μέχρι και σήμερα.
Και υποψιάζομαι, για πάντα…
Μίμης Καναβιτσάδος
ΥΓ: O λόγος που δεν βάζουμε τις φωτογραφίες στη γνώριμη θέση τους, είναι ο αλγόριθμος των social media, που θα μας κόψει το αριστουργηματικό αυτό εξώφυλλο για γυμνό…
