Οι SACRED REICH είναι ένα όνομα βαρύ σαν ιστορία για το λατρεμένο μου thrash. Το καμάρι της Arizona αγκαζέ με τους ATROPHY και τους FLOTSAM AND JETSAM. Από τους πλέον ευαίσθητους κοινωνικοπολιτικά, από τους πλέον δεικτικούς στιχουργικά, αποτελούν κόσμημα για τον σκεπτόμενο ακραίο ήχο, με τον τρόπο που διατυπώνουν τις σκέψεις τους. Τη Κυριακή, μας τιμούν στην Αθήνα μετά από 9 χρόνια, έχοντας μαζί τους τους ιστορικούς Βρετανούς thrashers ACID REIGN, αλλά και τους Βραζιλιάνους death/thrashers THE TROOPS OF DOOM σε μια βραδιά που θα μείνει αξέχαστη. Το Rock Hard, μέσω εμού του ιδίου, σας παίρνει από το χέρι, σε μια διαδρομή στα έργα και τις ημέρες των SACRED REICH στη δισκογραφία, σκιαγραφώντας έτσι, τη σημασία τους.
Το φυτίλι, άναψε με το υπέρτατο “Draining you of life” demo (1986), που έδειχνε ότι κάτι ψήνεται, με τρία από τα τέσσερα κομμάτια του, να καταλήγουν στο ντεμπούτο (“Rest in peace”, “Sacred reich”, “No believers”). Το δε ομώνυμο, αποτελεί μεγάλο ύμνο. Από τις πλέον μοσχοπουλημένες demo κασέτες του thrash underground, ενώ η συμμετοχή τους στη συλλογή “Metal massacre VIII” θα αποτελούσε εισιτήριο για το συμβόλαιο με την Metal Blade. Κι έτσι, εγένετο “Ignorance” (1987). Ένα άλμπουμ-κόλαφος προς την κοινωνία (σχολεία, θρησκεία, αστυνομία, ακόμα και κομμάτι “αφιερωμένο” στον Hitler έχουμε στο ομώνυμο της μπάντας), σε πραγματικά λυσσασμένες ταχύτητες, καθιστώντας το από αυτά που μπόρεσαν να πλησιάσουν το “Reign in blood” των SLAYER σε τσίτα.
Φυσικά, οι SACRED REICH, είχαν πολύ πιο έντονο το hardcore punk στοιχείο στα riffs τους, πράγμα που τους έβαζε ενίοτε και στην κατηγορία του crossover thrash (δίπλα σε D.R.I., SUICIDAL TENDENCIES, CRYPTIC SLAUGHTER, EXCEL και πάει λέγοντας). Ένα άλμπουμ, με ένα αρχικό ασπρόμαυρο εξώφυλλο που θεωρήθηκε υπερβολικά punk-ικο στην απεικόνιση του και αντικαταστάθηκε με το εξώφυλλο που ξέρουμε όλοι και λατρεύουμε (βέβαια, επανακυκλοφόρησε πρόσφατα για τα 30 χρόνια του και με το αρχικό εξώφυλλο). Οι νύξεις, δεν σταμάτησαν εκεί, φυσικά μια και οι SACRED REICH είχαν πολλά να πουν για όσα έβλεπαν γύρω τους. Το καθεστώς του Ronald Reagan τότε, μπήκε στο στόχαστρο και έδωσε πρόσφορο έδαφος.
Έτσι, φτάνουμε στο μεταβατικό EP “Surf Nicaragua” (1988), με το ομώνυμο κομμάτι να σχολιάζει με καυστικό χιούμορ, την Αμερικάνικη επέμβαση στην Nicaragua και την ανατροπή του καθεστώτος του Daniel Ortega. Εκεί ακούμε σε studio εκτέλεση και το “Draining you of life”, όπως και το εξαίρετο “One nation” που δείχνει τις γκρουβάτες αρετές των Αμερικανών (σε μεγαλύτερο βαθμό από ότι στο ντεμπούτο), αλλά και μια στιχουργική οπτική τόσο ιδεαλιστική, που μπορεί κάποιος να τη θεωρήσει και αφελή. Μίλησε, ωστόσο, στις καρδιές νέων αγοριών που δεν ήθελαν να συμμετέχουν σε πολέμους. Και μια και μιλάμε για πόλεμο, έρχονται και το δένουν με τη διασκευή στο αθάνατο “War pigs” των BLACK SABBATH.
Οι προαναφερθείσες γκρουβάτες αρετές, θα παρουσιάζονταν πλήρως στο πιο μεστό τους άλμπουμ, “The american way” (1990). Ένα φερώνυμο – σφαλιάρα για όλο το σύστημα στο οποίο ζούμε, ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους, ένας προσωπικός ύμνος – ωδή στο να είσαι ο εαυτός σου (“Ι don’t know”), ένα “ερωτικό γράμμα” στους λάθος ανθρώπους που γνωρίσανε στη μουσική βιομηχανία (“The way it is”), μια ενδιαφέρουσα οπτική στις ανθρώπινες σχέσεις (“Love…hate”), το δριμύτερο των κατηγορώ για μια κοινωνία που κατηγορεί τη μουσική για τις αυτοκτονίες απόκληρων εφήβων (“Who’s to blame”) αλλά και οι κοινωνικοπολιτικές ευαισθησίες (“Crimes against humanity”, “State of emergency”).
Εκείνο που έκανε εντύπωση, είναι το “31 flavors” όπου η μπάντα παρουσιάζει ένα εύρος ακουσμάτων από rap – hip hop σε οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς, προτρέποντας τους οπαδούς τους να κάνουν το ίδιο. Όσοι το έκαναν, μόνο κερδισμένοι βγήκαν. Από εκεί, τόσο το “Independent” (1993) (με τον Dave McClain, άρτι αφιχθέντα από τους S.A. SLAYER), όσο και το “Heal” (1995), θα συνέχιζαν το μονοπάτι της γκρούβας και των πιο πεσμένων ταχυτήτων για τα δικά τους δεδομένα, με κομμάτια όπως το ομώνυμο “Independent” να εμφανίζονται συχνά στο set, ενώ το “I never said goodbye” ή ακόμα και το “Crawling” να είναι κρυφά χαρτιά για τη παρέα από την Arizona.
Και κάπου στη στροφή του 2000, ξεκινάει περίοδος όπου οι SACRED REICH, για έξι χρόνια, είναι διαλυμένοι, παραμένοντας ωστόσο ενεργοί συναυλιακά. Το 2007, το “Ignorance” και το “Surf Nicaragua” EP, επανακυκλοφορούν σε ένα χορταστικό κουτί, με φρέσκια ηχογράφηση τη διασκευή στο “Rapid fire” των PRIEST με τον Halford στο μικρόφωνο. Επανέρχονται στην ενεργό δράση θεωρητικά, παρότι θα τους πάρει κάπου 12 χρόνια να υπογράψουν εκ νέου συμβόλαιο με την Metal Blade για νέο δίσκο. Πρώτο σημάδι νέου υλικού, το split με τους IRON REAGAN το 2018, με τη πλευρά τους να έχει το “Don’t do it Donnie” (αιχμή προς τον Donald Trump – αποδεικνύοντας την συνέπεια στη στάση τους) και των IRON REAGAN το “They scream”.
Το “Awakening” κυκλοφορεί το 2019, σηματοδοτώντας την επιστροφή τους στα πράγματα. Μια καλή επιστροφή (χωρίς να πρόκειται και για κανένα αριστούργημα – τίμιο ωστόσο), με μια όμορφη δόση μελωδικότητας σε κομμάτια τύπου “Something to believe”, λοξοκοιτάζοντας βαριά μέχρι “The american way” από πλευράς ταχυτήτων στο “Killing machine” ή το “Manifest reality”, ενώ με τον Dave McClain πάλι πίσω στα τύμπανα, δεν χάνει κανείς. Έκτοτε, ο ιδρυτικός κιθαρίστας Jason Rainey έφυγε από τη ζωή το 2020, ο McClain έφυγε από τη μπάντα πέρυσι, ενώ ο αρχικός drummer Greg Hall, είχε φύγει από το 2018. Πολλές ανακατατάξεις γενικά, ωστόσο, η μπάντα συναυλιακά είναι άχαστη!
Και αυτός είναι ο βασικότερος όλων των λόγων που πρέπει να τιμήσετε αυτό το πακέτο φωτιά. Εκτός φυσικά, άμα εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, έχεις και κάποιον δικό σου, επιπλέον, οπότε εδώ είναι το σημείο που τον προσθέτεις από μόνος σου. Επί προσωπικού, έχοντας ξαναδεί άλλη μια φορά τους SACRED REICH, είμαι πολύ χαρούμενος που αφενός μεν θα δω τους ACID REIGN, αφετέρου δε που θα δω ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τους εξαίρετους THE TROOPS OF DOOM του Jairo Guedz (πάλαι ποτέ κιθαρίστα των SEPULTURA στο “Bestial devastation” EP και το “Morbid visions”), συν Frank Blackfire στις κιθάρες! Αυτά. Ραντεβού τη Κυριακή στο pit (ή για όσους μπορούν και δύο μέρες νωρίτερα, στο Ρέθυμνο)!
Γιάννης Σαββίδης
