Ζούμε σε περίεργες εποχές. Γινόμαστε καθημερινά κοινωνοί τοξικότητας και πλήρους αποδόμησης ακόμη και για ονόματα που δίχως αυτά δεν θα ήμασταν εδώ να γράφουμε και να αναλύουμε το καθετί που αφορά στην αγαπημένη μας μουσική. Δεν υπερβάλλω. Τα βλέπετε και τα ζείτε σε καθημερινή βάση στο…θαυμαστό κόσμο των social media όπου ο καθένας έχει λόγο για το καθετί. Η αλήθεια είναι ότι αδυνατώ να τα παρακολουθήσω όλα αυτά. Ίσως έχει να κάνει με την ηλικία…δεν ξέρω. Αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι εδώ και δεκαετίες έχω καταλήξει στο ακλόνητο προσωπικό συμπέρασμα ότι οι ACCEPT θα είναι πάντα μέσα στην πεντάδα των σπουδαιότερων metal συγκροτημάτων όλων των εποχών. Ειδικά οι δίσκοι της περιόδου 1981-1986 παραμένουν ακατέβατα 10αρια χωρίς να έχουν φθαρεί από το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου. Προφανώς τεράστιο μερίδιο για αυτή την καλλιτεχνική επιτυχία και καταξίωση έχει ο Udo Dirkschneider. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που μετά την αποχώρηση του από τα γερμανικά panzer, τίποτα δεν είναι ίδιο πια για το πάλαι ποτέ κραταιό σχήμα. Μάλιστα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι τώρα οι U.D.O. ή το alter ego τους, οι DIRKSCHNEIDER είναι πιο…ACCEPT από τους κανονικούς ACCEPT. «Κρατά εσύ το όνομα, κρατάω εγώ τη χάρη», που λέει και ο Παπακωνσταντίνου.
Γιατί όμως είναι τόσο σημαντικό το status quo και η όλη παρουσία του Στρατηγού στο heavy metal οικοδόμημα; Η φωνή και το παρουσιαστικό του είναι με περίσσεια άνεση ο ορισμός του heavy metal ή για να ακριβολογούμε είναι ο ορισμός της παραδοσιακής εικόνας του heavy metal τότε που όλα φάνταζαν και ήταν πιο αθώα, πιο αληθινά και καθόλου στημένα. Πόσες μας πόσες φορές δεν έχουμε ανατρέξει στο YouTube για να χαζέψουμε βιντεάκια από τη δεκαετία του ‘80 και μας βγαίνει σε περίοπτη θέση το “Balls to the wall” ή το “Midnight mover” (έτσι για να αναφέρω δύο, βρε αδερφέ)! Και μόνο που βλέπεις τον Udo με τα ρούχα παραλλαγής και το παράταιρο –για την εποχή- κοντοκουρεμένο look είναι σα να μπαίνεις σε μία χρονομηχανή και να γυρίζεις πίσω στη δεκαετία του ‘80. Ξέρετε όμως ποιο είναι το παράδοξο εδώ; Ο Udo δεν έχει αλλάξει ούτε κατ’ελάχιστο. Πάντα ήταν ο ίδιος, ασυμβίβαστος τύπος που εδώ και 50 περίπου χρόνια κυκλοφορεί δισκάρες κάνοντας περήφανους όλους τους οπαδούς του.
Θα είμαι απολύτως ειλικρινής μαζί σας. Έχω δει πολλές φορές τον Udo είτε με τους ACCEPT, είτε με τους U.D.O. αλλά και με τους DIRKSCHNEIDER. Η αλήθεια είναι ότι στεναχωριέμαι που ο κόσμος δεν στηρίζει τόσο το αμιγώς προσωπικό του σχήμα αφού δίχως ίχνος υπερβολής η πλειονότητα των δίσκων του θυμίζουν τις ένδοξες μέρες των ACCEPT. Από την άλλη, το καταλαβαίνω. Ο κόσμος θέλει να ακούσει τα τραγούδια εκείνα που έχουν περάσει στο DNA του, έχουν μείνει κλασικά και έχουν συντελέσει τα μέγιστα στην εδραίωση αυτού που συνηθίζουμε να ονομάζουμε “heavy metal οικοδόμημα”. Μας δίνεται μία ακόμη ευκαιρία –ίσως για τελευταία φορά- να απολαύσουμε τον Στρατηγό και να ακούσουμε τους απέθαντους αυτούς ύμνους. Να χειροκροτήσουμε έναν καλλιτέχνη ο οποίος έρχεται από μία εποχή που μας πρόσφερε απλόχερα αριστουργήματα και σε τελική ανάλυση να στηρίξουμε έναν άνθρωπο που έχει αφιερώσει όλη του τη ζωή στο heavy metal!
Στο δια ταύτα…παίζει ο Στρατηγός δίπλα ή κοντά στο σπίτι μου και εγώ θα επιλέξω να μείνω μέσα ή να κάνω κάτι που μπορώ να κάνω όλες τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου; Δε νομίζω…θα είμαστε όλοι εκεί. Metal Heart, Forever!
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου, στο Rock Hard Festival Greece!
Σάκης Νίκας
