ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ : “The Graveyard” – KING DIAMOND
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ : 1996
ΕΤΑΙΡΕΙΑ : Massacre
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ : King Diamond, Tim Kimsey, Andy LaRocque
ΣΥΝΘΕΣΗ ΑΛΜΠΟΥΜ :
King Diamond – φωνητικά, πλήκτρα, μίξη, παραγωγή
Andy LaRocque – κιθάρες
Herb Simonsen – κιθάρες
Chris Estes – μπάσο
Darrin Anthony — τύμπανα
“…Που βρίσκομαι…;
Τι κάνω εδώ; Σε αυτό το καταραμένο νεκροταφείο…;
Ναι… Ναι, τώρα θυμάμαι…
Αυτό είναι το καινούριο μου σπίτι…
Και δεν θα με βρούν ποτέ εδώ…
Δεν θα με βρούν ποτέ εδώ!
Γιατί… Είμαι εδώ πάνω…!
Αχαχαχαχα!
Μου αρέσει εδώ πάνω!
Είναι ωραίο, και ωραίο, και ωραίο… Και…
Και μ’αρέσει εδώ πάνω…
Ωωω, το κεφάλι μου… πονάει…
Πονάει!
ΠΟΝΑΕΙ!!!”
Αν όλο αυτό που μόλις διάβασες, έπαιξε μέσα στο κεφάλι σου, με καταιγίδα, σε ένα νεκροταφείο, με ατμοσφαιρικά synths και τις παρανοϊκές φωνές και γέλια/κλάματα των περσόνων που υποδύεται ο King Diamond στο “The Graveyard”, είσαι πολύ καλό μου φιλαράκι.
Αν δεν, σταματάς να διαβάζεις, πας βάζεις τον δίσκο να παίζει, και επιστρέφεις εδώ για να βουτήξουμε παρέα σε ένα κείμενο για μια ιστορία που αφορά τον αγαπημένο μου δίσκο του KING DIAMOND!
Μάλιστα φιλαράκι μου. Καλά διάβασες. Ο έβδομος δίσκος του Βασιλιά κυκλοφόρησε σαν σήμερα πριν 30 ολόκληρα χρόνια (ναι, ξέρω, είναι σοκαριστικό το νούμερο, μην τα ξαναλέμε αυτά…) και μπορεί κατά γενική ομολογία να μην είναι καν μέσα στα καλύτερα τις πλούσιας δισκογραφίας του Δανού, ωστόσο εμένα θα είναι πάντα το αγαπημένο μου.
Για την ακρίβεια, όταν βγήκε θυμάμαι (ευτυχώς το Αλτσχάιμερ δεν έχει επηρεάσει ακόμα τις μουσικές μου αναμνήσεις) ότι ήμασταν όλοι πολύ ενθουσιασμένοι, όμως ο χρόνος δεν του φέρθηκε και πολύ καλά, γιατί δεν μνημονεύεται όσο του αξίζει. Δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί χαρακτηρίζεται μετριότητα και τρώει λέζα, σε καμία περίπτωση δεν ισχύει κάτι τέτοιο! Θα ήταν άδικο να το βάλουμε σε ζυγαριές με “Abigail” κτλ κτλ, κατά την ταπεινή μου άποψη όμως ουσιαστικά δεν έχει να ζηλέψει κάτι σημαντικό από τους προκατόχους του. Εγώ μια φορά το κείμενο θα το γράψω οπαδικά, γιατί πρέπει επιτέλους να αποκατασταθεί η αλήθεια.
Ακόμα ένα παράδειγμα ξεστραβώματος του εντύπου Metal Invader, το οποίο σε κάποια φάση αργότερα είχε φιλοξενήσει στις σελίδες του και ένα κόμικ με όλη την ιστορία να εκτυλίσσεται στα μάτια μας… Εξαιρετική δουλειά να τονίσω, δυστυχώς δεν θυμάμαι τον καλλιτέχνη να δώσω δημόσια εύσημα. Τρομερή ιστορία…
Το συγκρότημα αλλάζει δισκογραφική στέγη υπογράφοντας στην Massacre Records, συνεχίζει όμως με το ίδιο line up που δημιουργήθηκε με την επανένωση και τον προηγούμενο δίσκο, το “Spider’s Lullaby”, και τον ίδιο τον King με τρομερά κέφια και έμπνευση να σκέφτεται ιστοριάρα και να καταφέρνει να την δώσει σε εμάς ακριβώς όπως την σκέφτηκε, άρρωστη, σκοτεινή, ατμοσφαιρική, υπερφυσική, παίζοντας όλους τους ρόλους του αψεγάδιαστα.
Κεντρικός ήρωας λοιπόν στο στόρυ είναι ο King Diamond, υπάλληλος του αρρωστημένου και ανήθικου δημάρχου McKenzie.
Ένα βράδυ τον βλέπει να κακοποιεί την μικρή του κόρη Lucy, αποφασίζει να τον δώσει, στο δικαστήριο ο δήμαρχος υποστηρίζει ότι ο King χρήζει ψυχιατρικής παρακολούθησης και λέει ψέματα ότι αυτός το έκανε, φυσικά οι ένορκοι τον δικαιώνουν και ο King βρίσκεται έγκλειστος στο τρελοκομείο Black Hill Sanitarium. Με τον καιρό τα φάρμακα όντως του χαλάνε το μυαλό, βρίσκει όμως την ευκαιρία να δραπετεύσει στραγγαλίζοντας την νοσοκόμα που τον παρακολουθούσε, κλέβει τα κλειδιά και εξαφανίζεται, βρίσκοντας στέγη στο παλιό νεκροταφείο της περιοχής. Με τον αστικό μύθο που έλεγε ότι, αν χάσεις το κεφάλι σου σε νεκροταφείο η ψυχή σου παραμένει μέσα σε αυτό, να το πιστεύει τόσο πολύ, αρχίζει να στήνει την εκδίκησή του.
Το πλάνο του ήταν να απαγάγει την μικρή Lucy, και να υποχρεώσει τον McKenzie να έρθει να τον βρει για να παίξουν ένα παιχνίδι και να προσπαθήσει να αποκαταστήσει την αλήθεια. Το παιχνίδι ήταν να μπορέσει ο δήμαρχος να βρει με δεμένα μάτια σε ποιον από 7 τάφους βρίσκεται η μικρή. Ο King λοιπόν ξεκινάει να παρακολουθεί καθημερινά την μικρή, τι ώρες πάει σχολείο κτλ, ετοιμάζει παιχνίδια και κούκλες για να παίζει όταν την πάρει, σκάβει όντως 7 τάφους και ξεκινάει να σκοτώνει κόσμο, ένας για την Lucy, ένας για τον Jeremiah τον νεκροθάφτη που ήταν όπως λέει ήδη “με το ένα πόδι στον τάφο” λόγω ηλικίας, και ο King τον βοηθάει να βάλει και το άλλο, ένας για την Mary την ιερόδουλη που πήγαινε συνέχεια στην εκκλησία, και τους υπόλοιπους κενούς.
Μόλις τα ετοιμάζει όλα, ο King αρπάζει την μικρή, την πηγαίνει στο νεκροταφείο και ενημερώνει τηλεφωνικά τον πατέρα της για το τι απαιτεί να γίνει. Ο δήμαρχος μην μπορώντας να κάνει αλλιώς πηγαίνει να τον συναντήσει.
Το σκηνικό είναι στημένο ακριβώς όπως το είχε σκεφτεί ο τρελός μας ήρωας, με την Lucy να κοιμάται σε έναν τάφο, με τον McKenzie να σκάβει με δεμένα μάτια να την βρει, και τον King να απολαμβάνει τον πόνο που προκαλεί στον άνθρωπο που τον κατηγόρησε άδικα και κατέστρεψε τη ζωή του. Μετά από 2 αποτυχημένες επιλογές ο δήμαρχος καταφέρνει στην τελευταία του προσπάθεια να βρει τον σωστό τάφο, ωστόσο ο King τον χτυπάει, τον αφήνει αναίσθητο και του δένει τα χέρια.
Το φινάλε του δίσκου και της ιστορίας δείχνει την μικρή να έχει βγει από τον τάφο σώα και αβλαβής, τον δήμαρχο δεμένο μπροστά τον King και τον ίδιο έτοιμο να τον δικάσει παίζοντας αυτός όλους τους ρόλους, δικαστές, δικηγόρους, ενόρκους, κάνοντας διαφορετικές φωνές ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.
Η μικρή Lucy όμως δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη, και θέλοντας να σώσει τον πατέρα της , παρόλο που της προκάλεσε τόσο κακό μιας και την κακοποίησε, καταφέρνει να ρίξει ένα κομμάτι γυαλί από ένα τζάμι του νεκροταφείου ακριβώς στο σημείο που κρατούσε το κεφάλι του King στο σώμα του, στον λαιμό του, αποκεφαλίζοντας τον.
Το θέμα είναι πως ούτε ο King Diamond είχε πει ακόμα την τελευταία του λέξη, αφού ο μύθος που τόσο πολύ πίστευε, αποδεικνύεται αληθινός, η ψυχή του μένει μέσα στο κεφάλι του, το οποίο ψιθυρίζει στην μικρή να το πάρει, να το βάλει στην τσάντα της, και να το πάρει σπίτι, κρυφά από τον πατέρα της, ώστε να είναι μαζί για πάντα…
Ε.
Ναι.
Έτσι έπρεπε να τελειώσει!
Όπως και οι περισσότεροι δίσκοι του KING DIAMOND, έτσι και ο συγκεκριμένος, θα γινόταν απίθανη ταινία τρόμου αν έμπαινε κάποιος στην διαδικασία να ασχοληθεί και να το κάνει πραγματικότητα.
Συγκλονιστικός King Diamond να αλλάζει ΣΥΝΕΧΕΙΑ ρόλους και ψυχοσύνθεση όταν τραγουδάει, νορμάλ, ψυχοπαθής, άρρωστος, στεναχωρημένος, αλαζόνας, αυστηρός, διαυγής, τρελός, ευφυής, τα κάνει ΟΛΑ. Άξιος συμπαραστάτης του όπως πάντα ο γίγαντας Andy LaRoque, τελευταία συμμετοχή στο line up της μπάντας για τον drummer Darrin Anthony, υπέροχη η digipack έκδοση με λιτό αλλά στοχευμένο artwork/photos. Από άποψη παραγωγής και ηχητικού αποτελέσματος δεν νομίζω πως έχουμε κάτι να συζητήσουμε, αν έχεις την ελάχιστη επαφή με τον KING DIAMOND ξέρεις ακριβώς τι να περιμένεις και πάντα παίρνεις αυτό, οπότε το μόνο που μένει για να κλείσει επιτέλους αυτό το παραλήρημα, είναι απλώς μια προσωπική γνώμη, προς όλους αυτούς που είπαν “έλα μωρέ ποιο Γκρέϊβγιαρντ τώρα, σιγά τη μετριάντζα”…
Κλείσε τα φώτα, ξάπλωσε στο κρεβάτι σου, πάρε 3 βαθιές αναπνοές, άσε τον δίσκο να παίζει να πλάσε όλη την ιστορία στο μυαλό σου. Και μετά, έλα να μου πεις ότι το “The Graveyard” είναι μέτριο… Αν είναι έτσι τα μέτρια άλμπουμ, μακάρι μέχρι να κλείσω τα μάτια μου να έβγαινε και να άκουγα όχι πολλούς, έναν τέτοιο δίσκο κάθε χρονιά!
“I, the jury and the Judge,
Find you guilty, of stealing the innocence of a child.
And therefore, we sentence you,
To,
Die…
Slowly…
Die, die, die…
DIE!!!”
Μοναδική αποδεκτή λύση για κάθε λογής παρόμοιας κατάστασης…
ΥΓ: Είναι πολύ λεπτό και ευαίσθητο το ζήτημα της παιδικής κακοποίησης … Θεωρώ πως το πιο ιερό από όλα τα πράγματα στη ζωή μας, είναι η παιδική αθωότητα.
Δεν ξέρω καν γιατί αισθάνομαι την ανάγκη να υστερογράψω αυτές τις γραμμές, είναι ορισμένα κομμάτια μέσα στη μουσική που αγαπάμε και αναφέρονται στο συγκεκριμένο ζήτημα, απλώς σκέφτηκα να παραθέσω ορισμένα παραδείγματα χωρίς συγκεκριμένο λόγο.
– Inside four walls, NEVERMORE
“It is a known fact, that in the United States of America, typically, drug offenders so more time than child molesters, rapists, and murderers. Is this justice? Is this the American way?”
Δυστυχώς, όχι μόνο στην Αμερική καλέ μου φίλε Warrel…
– The dreadful hours, MY DYING BRIDE
“Child, just hold on, night will soon be gone, sleep if you can, but watch your father’s hand…”
Δεν θα μπορέσω ΠΟΤΕ να καταλάβω πως ένας γονιός θα μπορούσε να κάνει κακό στο ίδιο του το παιδί… Συγκλονιστικό τραγούδι, συγκλονιστικός Aaron…
– The rumor, SAVATAGE
“Jesus, what’s the reason, for this child that will not survive, with all her dreams inside, could she mean nothing to thee…?”
Δεν πιστεύω σε κανένα Θεό. Πόσο μάλλον σε κάποιον Θεό που υποτίθεται βασίζει την πίστη του στην αγάπη, κι όμως επιτρέπει να συμβαίνουν όλα αυτά τα κακά στα μικρά παιδιά… Αν υπάρχει, και δεν το αποτρέπει, ίσως τελικά να μην είναι και τόσο καλός, σωστά…;
– Days turn blue to gray, MACHINE HEAD
No quote needed, κομμάτι δυνατή γροθιά στο στομάχι όσον αφορά δυσλειτουργικές οικογένειες… Αν δεν κάνω λάθος, είναι αυτοβιογραφικό του ίδιου του Flynn…
– Oblivion ocean, PAIN OF SALVATION
“Nine words create an oblivion ocean,
Dad, tell me, will I be dead very long…?”
Ίσως το πιο καταστροφικό τραγούδι που έχω ακούσει σε ολόκληρη τη ζωή μου, καταστρέφει συθέμελα την ψυχή μου…
Μίμης Καναβιτσάδος
