ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “Reign in blood” – SLAYER
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1986
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Def Jam
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Rick Rubin
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Μπάσο, φωνητικά – Tom Araya
Κιθάρες – Kerry King
Κιθάρες – Jeff Hanneman
Drums – Dave Lombardo
40 ΧΡΟΝΙΑ “REIGN IN BLOOD”
40 ΧΡΟΝΙΑ ΑΙΜΑΤΟΒΑΜΜΕΝΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ
Όταν οι άρχοντες του ακραίου SLAYER, έβγαλαν το δεύτερο full-length τους, “Hell awaits” (1985), έγινε μια βαθιά τομή, όχι μόνο στο thrash. Δεν ορίστηκε μόνο ο ήχος των Σφαγέων επακριβώς (χρειάστηκε να μεσολαβήσει και το τέλειο μεταβατικό EP “Haunting the chapel” για αυτό), αλλά επιπλέον, έγινε και εμφύτευση των σπόρων του μετέπειτα ακραίου ήχου. Φυσικά, για να είμαστε ακριβείς, δεν ήταν μόνοι τους σε αυτό. HELLHAMMER/CELTIC FROST, SLAYER, POSSESSED ήταν ο θεμέλιος λίθος του death metal αλλά και του black metal. Το απόκοσμο συναίσθημα που έβγαζαν αυτές οι μπάντες τη περίοδο ‘83 – ’85, γέννησε ένα νέο underground χώρο, εκεί όπου δεν υπήρχε, απλά σπρώχνοντας τα όρια της ακρότητας παραπέρα.
Underground, με το οποίο ήρθαν σε επαφή οι SLAYER, παίζοντας στην Ευρώπη, με ορισμένες τους συναυλίες στη περιοδεία του “Hell awaits” να τις ανοίγουν, οι DESTRUCTION, με φρέσκο τότε το “Infernal overkill” (ο σβέρκος έκανε “κρακ” μόνο που τα έγραψα αυτά δίπλα δίπλα). Υπάρχουν, μάλιστα, μαρτυρίες όπου υποδηλώνουν πως ούτε λίγο ούτε πολύ, οι χώροι στους οποίους έπαιξαν, δεν ήταν έτοιμοι για τέτοια βία! Χώρια την πρώτη τους εμφάνιση στην Αγγλία, στο ιστορικό Marquee Club, με τους ATOMKRAFT να ανοίγουν και τον Abaddon των VENOM να τους προλογίζει! Φυσικά, όταν αυτή η Ευρωπαϊκή περιοδεία, ξεκινάει στο Heavy Sounds festival στο Βέλγιο, όπου άνοιγαν για τους U.F.O., πως να μην πάει υπέροχα αυτή η περιοδεία!
Γυρίζοντας από τη περιοδεία, οι SLAYER άρχισαν να ετοιμάζουν το υλικό για τον επόμενο, τρίτο full-length δίσκο τους. Καταλήγουν στο υλικό που ο King και ο Hanneman ονόμασαν “απλά, τα δέκα καλύτερα κομμάτια που είχαμε στα χέρια μας τη δεδομένη χρονική στιγμή” σε ρεσιτάλ μετριοφροσύνης! Παράλληλα, με δεδομένη την θετικότατη ανταπόκριση στο “Hell awaits”, ο τότε παραγωγός της μπάντας και τότε manager της μπάντας, Brian Slagel, θεώρησε ότι ήταν στη κατάλληλη στιγμή να κάνουν το μεγάλο βήμα. Άρχισε λοιπόν να επικοινωνεί με διάφορες δισκογραφικές εταιρείες. Μια εκ των οποίων ήταν και η Def Jam Recordings του Russell Simmons και του Rick Rubin. Ο Slagel, ήταν διστακτικός στο να υπογράψουν σε μια κυρίως hip-hop εταιρεία.
Και κάπου εδώ οφείλουμε να ευχαριστήσουμε τον Dave Lombardo, που έκανε τη κίνηση να μιλήσει απευθείας στην Columbia Records (διανομέα της Def Jam), παρότι οι λοιποί SLAYER είχαν κι εκείνοι τους ενδοιασμούς τους, δεδομένου του συμβολαίου με την Metal Blade. Αυτή η κίνηση του Κουβανού, τον έφερε σε επαφή με τον Rick Rubin και τον Glen E. Friedman (φωτογράφος, ενώ είχε στο βιογραφικό του και την παραγωγή του πρώτου ομώνυμου δίσκου των γειτόνων και φίλων SUICIDAL TENDENCIES – στο video clip των οποίων για το “Institutionalized”, εμφανίζεται ο Tom Araya….πως τα φέρνει η ζωή καμιά φορά!), οι οποίοι συμφώνησαν να έρθουν να δουν μια συναυλία των SLAYER.
Εδώ είναι που όλα τα κομμάτια του παζλ αρχίζουν να δένουν. Ο Hanneman εκπλήσσεται από το ενδιαφέρον του Rubin για τη μπάντα, εντυπωσιασμένος από τη δουλειά του με τους RUN DMC και LL COOL J. Κατά την επίσκεψη του Slagel σε ένα συνέδριο στην Ευρώπη, ο Rubin κατάφερε να μιλήσει απευθείας με το συγκρότημα και να τους πείσει να υπογράψουν στην Def Jam. O ίδιος ο Slagel εξήρε το πάθος του Rubin, ονομάζοντας τον, τον πλέον παθιασμένο από όλους τους εκπροσώπους δισκογραφικών εταιρειών με τους οποίους είχε συνομιλήσει. Και όταν αυτός ο άνθρωπος λέει τέτοιες κουβέντες, αυτές έχουν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από άλλων. Ακολούθησε ένα διήμερο photo session στο Seattle με τον Friedman αυτοπροσώπως.
Ο ίδιος ο Rubin, θεωρούσε πως δεν είχαν βγάλει καλές φωτογραφίες ως εκείνο το σημείο στη καριέρα τους, οπότε έδωσαν πόνο! Μάλιστα, μια από τις φωτογραφίες, κατέληξε στο οπισθόφυλλο του “South of heaven”. Στο οπτικό παιχνίδι, επίσης, επιστρατεύτηκε, ένας σχεδιαστής πολιτικών σκίτσων για τις εφημερίδες The Progressive, Village Voice, και τους The New York Times. Το όνομα αυτού; Larry Carroll. Έμελλε να συνδέσει άρρηκτα το όνομα του με τους SLAYER, κάνοντας εξώφυλλα και για τους επόμενους δύο μνημειώδεις δίσκους τους. Αλλά η αρχή, έγινε εδώ, στο τρίτο άλμπουμ τους. Ο ίδιος, είπε ότι ήθελε να δημιουργήσει την δική του μετά-αποκαλυπτική “Guernica”, σε αυτό το εξώφυλλο. Και ο άνθρωπος όχι απλά το πέτυχε, μεγαλούργησε!
Και εδώ, μπαίνει στο παιχνίδι, η αγάπη τους για το hardcore punk. Με βασικότερο των εκφραστών τον Jeff Hanneman που ήταν σεσημασμένος οπαδός τέτοιων μπαντών (βλέπε κείμενο για το “Undisputed attitude”), αλλά και με τον Dave Lombardo που δεν έκρυψε ποτέ μα ποτέ την αγάπη του για μπάντες όπως οι D.R.I. (μια ματιά στο μπλουζάκι που φοράει στη βιντεοκασέτα της Combat tour με VENOM και EXODUS θα σας πείσει), η τροπή του τρίτου δίσκου των SLAYER, θα επηρεαζόταν καταλυτικά από αυτό το ιδίωμα. Πως; Οι SLAYER είχαν προβάρει το υλικό που θα απάρτιζε το τρίτο άλμπουμ τους σε μια ταχύτητα πιο κοντά σε αυτή που είχε το “Hell awaits”. Ήτοι, στις πρόβες, ο δίσκος έβγαινε κάτι λιγότερο από 40λεπτο.
Πάνε στο studio λοιπόν, να γράψουν τύμπανα. Ε, και ο Κουβανός επιβήτωρ των δερμάτων το πηγαίνει “τρένο” από πλευράς ταχυτήτων, και ο δίσκος βγαίνει κάτω από μισή ώρα. Η επιρροή από D.R.I. που λέγαμε. Οι λοιποί SLAYER προβληματισμένοι αρχικά, αλλά μην μασώντας εν τέλει, προχωρούν με βάση αυτό το δεδομένο, στην λοιπή ηχογράφηση του δίσκου. Στις 7 Οκτωβρίου 1986, παραδίδουν στην ανθρωπότητα, ένα άλμπουμ-κόλαση, από το εξώφυλλο που αναλύσαμε πιο πάνω, το οποίο δεν περίμενε ούτε ο πιο αισιόδοξος των οπαδών τους: “REIGN IN BLOOD”. Τα κεφάλια γύρισαν προς τη κατεύθυνση τους (αν ήθελαν, ας έκαναν και αλλιώς!), αποπειράθηκαν να ακολουθήσουν τους φρενήρεις ρυθμούς που είχε το υλικό, εις μάτην.
“ANGEL OF DEATH”
“Sadistic, surgeon of demise, sadist of the noblest blood. Destroying, without mercy, to benefit the Aryan race”
Πολύ καλησπέρα σας, με το κομμάτι – πέτρα του σκανδάλου. Το παρατσούκλι που είχε δοθεί στον σαδιστή γιατρό των SS, Josef Mengele, για τα πειράματα που έκανε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Auschwitz στους Εβραίους. Η Columbia φοβήθηκε τη διανομή του, λόγω αυτού του κομματιού, αφήνοντας έτσι ανοιχτό το δρόμο για την Geffen να αναλάβει τη διανομή. Τα λόγια περιττά για το άσμα που είναι συνώνυμο των SLAYER και της βαναυσότητάς τους, ενώ ποτέ δεν έφυγε από το set τους. Γνωστά τα φαιδρά περί φασισμού για τους SLAYER, δεν θα σας κουράσω με αυτά. Απλά θα παραθέσω μια απάντηση του ίδιου του Jeff Hanneman: “άμα θεωρούν ότι είναι υπέρ του αυτά που γράφουμε εδώ μέσα, ας έρθουν να τους διαβάσω λέξη-προς-λέξη τους στίχους”. Έτσι απλά.
“PIECE BY PIECE”
“Bones and blood lie on the ground, rotten limbs lie dead. Decapitated bodies found, on my wall your head“
Εκεί που πας να συνέλθεις από το πρώτο χτύπημα, σκάει η στακάτη εισαγωγική riff-άρα, από αυτές που οι SLAYER ξέρουν να γράφουν για πλάκα. ΟΚ, λες, θα πάρω μια ανάσα τουλάχιστον….αμ δε! Τέσσερα σκασίματα στα πιατίνια και αρχίζει ο πανικός. Από τα πρώτα δείγματα της πιο μινιμαλιστικής λογικής του δίσκου, που σε λίγα μόλις λεπτά έχει τα πάντα. Χώρια το καταστροφικό break στη μέση με τον Lombardo να διδάσκει με τα γυρίσματα του, με λιώνει προσωπικά. Κυρίως για το πως επιστρέφει μετά ο Araya φωνητικά στο “I’ll send you to your maker, confront the God you seek, a flash of red upon your chest, safety out of reach”. Και εκεί συνειδητοποιείς, πως έχεις ακόμα δρόμο μπροστά σου.
“NECROPHOBIC”
“Ripping apart, severing flesh, gouging eyes, tearing limb from limb”
Το μικρότερο κομμάτι του δίσκου, καταστροφή και θάνατος μέσα σε 1 λεπτό και 40 λεπτά. Μάλιστα, το τελευταίο, είναι και το θέμα του κομματιού στιχουργικά. Όλοι οι τρόποι που μπορείς να πεθάνεις. Μάλιστα, στο θρυλικό live στο Ritz της Νέας Υόρκης το Δεκέμβριο του ‘86, ο Araya έριξε μνημειώδες δούλεμα με αυτό το κομμάτι προλογίζοντας το, λέγοντας πως “πολύς κόσμος τσαντίστηκε που γράψαμε ένα τόσο αργό κομμάτι. Αλλά κάναμε αλλαγές και απόψε θα το παίξουμε λίγο πιο γρήγορα, μια και γουστάρετε τόσο πολύ τη ταχύτητα”. Αξίζει να σημειωθεί, πως το εν λόγω άσμα, έδωσε το όνομα στους θρυλικούς Σουηδούς blacksters, που ουδέποτε έκρυψαν την αγάπη τους για τους SLAYER.
“ALTAR OF SACRIFICE”
“Altar of sacrifice, curse of the damned, confronting the evil you dread. Coalesce into one your shadow and soul, soon you will meet the undead. ENTER TO THE REALM OF SATAN”
Το αγαπημένο μου κομμάτι του δίσκου και ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια SLAYER γενικά. Δηλώνω ερωτευμένος με το πως μπαίνει με τα “μετρήματα” στο ταμπούρο, με την riff-άρα που ξεσκίζει ό,τι έχει το θράσος να σταθεί στο διάβα της, με τα solos – σφηνάκια βίας και την ρεφρενάρα πιο πάνω. Εδώ είναι απλά τα πράγματα. Θα γίνεις θυσία, θα γνωρίσεις τον άλλο κόσμο, την μετά θάνατον ζωή και το μέγα έλεος. Τώρα, αφήνεται η νύξη ότι θα γνωρίσεις τον Σατανά αυτοπροσώπως, ή ότι απλά θα ψάξεις για την σωτηρία που σου υποσχέθηκαν στην θνητή σου ζωή. Όλα ωστόσο είναι πιο εύκολα όταν κλείνεις τα μάτια σου και προχωράς σε μια άλλη μορφή ζωής. Ακόμα και ο θάνατος.
“JESUS SAVES”
“Jesus saves, listen to you pray, you think you’ll see the pearly gates when death takes you away”
Και εάν στο προηγούμενο κομμάτι η νύξη προς τη θρησκεία ήταν λίγο πιο φιλοσοφική, προσθέτωντας τον Σατανά ως κάτι για να σε προβοκάρει, εδώ η επίθεση στη θρησκεία, γίνεται άμεση, από τον πρώτο κιόλας στίχο. Παρακαλάς για σωτηρία τον Χριστιανισμό για σωτηρία από τον θάνατο, φοβάσαι τον θάνατο και το δόγμα αυτό, σου υπόσχεται τις πύλες του Παραδείσου. Η αποθέωση της χλεύης προς κάθε τι ιερό και όσιο, ενώ λατρεύω το πως το ρεφρέν μεταμορφώνεται μέσα στο κομμάτι προς το σκοτεινότερο. Σαν να αποκαλύπτεται σιγά-σιγά το ψέμα μπροστά στα μάτια σου. Στο τέλος, ούτε Γη της Επαγγελίας υπάρχει, ούτε χρυσές πύλες, μόνο το αναπόφευκτο τέλος και εσύ χαμένος μετά θάνατον.
“CRIMINALLY INSANE”
“Night will come and I will follow, for my victims no tomorrow, make it fast your time of sorrow, on his trail I’ll make you follow!”
Ένα συνεχόμενο χτύπημα στο ride, αρκετό για να δημιουργήσει εικόνες αίματος που στάζει από το ταβάνι, ένα ταμπούρο που σκάει και νιώθεις ότι έχει ανοίξει φως σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που εύχεσαι ποτέ να μην είχε ανοίξει. Και αυτό, διότι μέσα, υπάρχει ο χαρακτήρας του κομματιού. Ένας κατά συρροήν δολοφόνος, που κάθε βράδυ, σχεδιάζει το επόμενο του θύμα. Κάποιοι τον λένε τρελό. Αυτός, απλά θέλει να τελειώσει την ανθρωπότητα. Τον πιάνουν, αλλά εκείνος δεν μετανιώνει στιγμή. Σίγουρα, όπως κάθε δολοφόνος, έχει την στιγμή όπου αντιλαμβάνεται το τι έκανε. Όπου βλέπει το αίμα στα χέρια του και σκέφτεται πράγματα, αλλά φυσικά θα το ξαναέκανε, γι αυτό και το κομμάτι, σοφά, γυρίζει και τελειώνει με το πρώτο τετράστιχο!
“REBORN”
“Incantation spell gone by, I will live again. My deals will made eternally, I’ve signed the book of red. My rage will be unleashed again, burning the next morn. Death means nothing, there‘s no end, Ι WILL BE REBORN”
Μια φερόμενη ως μάγισσα, καίγεται στη πυρά και ορκίζεται εκδίκηση μέσω της αναγέννησης της. Κοινό φαινόμενο τον καιρό του Μεσαίωνα όπου πολλές γυναίκες καταδικάζονταν να καούν στη πυρά για διάφορους γελοίους λόγους. Από το χρώμα των μαλλιών, στην αμφισβήτηση, στο οτιδήποτε αντιδραστικό και αντίθετο στην καθωσπρέπει συμπεριφορά μιας γυναίκας τότε. Το κομμάτι τώρα, είναι άλλος ένας οδοστρωτήρας πρώτης κλάσεως, που διαλύει τα πάντα παρά το στακάτο μπάσιμο. Από τα αγαπημένα μου κομμάτια του δίσκου επίσης (ποιο δεν είναι θα μου πεις…), με το ρεφρέν παραπάνω να μου δίνει ανεξήγητη δύναμη. Ίσως επειδή όλοι χρειαζόμαστε μια αναγέννηση που και που, έτσι;
“EPIDEMIC”
“Waiting to unfold, raging uncontrolled, adapt a potency, death machine infest my corpse to be”
Ένα ελαφρώς πιο συγκρατημένο κομμάτι, κλείσιμο ματιού στις προηγούμενες δουλειές των SLAYER, για μια επιδημία, που ξεκινάει από τον πρώτο νεκρό, τον John Doe που λένε στην Αμερικάνικη αργκό. Αυτός μολύνει όλους τους υπόλοιπους. Το δε riff του κομματιού είναι απλά εθιστικό, καταστροφικό, ό,τι πρέπει για ορθόδοξο circle pit όπου παίζεται, ενώ οι ελαφρώς κατεβασμένες ταχύτητες, βούτυρο στο ψωμί του Dave Lombardo, που δεν χαρίζεται σε κανέναν, γεμίζοντας με γυρίσματα όλο το κομμάτι, κολακεύοντας τα παιξίματα των υπολοίπων, όπως πρέπει να κάνει ένας σωστός μουσικός. Το break στη μέση, δίνει μια μικρή ανάσα πριν το τελευταίο γύρο ξύλου. Το φινάλε επίσης που διακόπτεται για γύρισμα, όλα τα λεφτά!
“POSTMORTEM”
“Taste your blood as it trickles through the air, another casualty, beyond the shadows you fall. Losing ground, the fate you feel it draws near. Fatality, reality, you await the final call”
Το μεγάλο φινάλε, ή μήπως όχι; Βαδίζεις αργά και σταθερά στο τέλος, σκεπτόμενος που ακριβώς σε οδηγεί ό,τι έχεις ακούσει ως τώρα. Έχεις περάσει από τη κόλαση της ανθρώπινης ιστορίας και πραγματικότητας, οδηγείσαι σε μια μετά θάνατον κατάσταση. Ξαφνικά, εκεί προς τα 2 λεπτά και κάτι, αποφασίζει να επιταχύνει. Γιατί απλά μπορεί. Λες ΟΚ, δεν έχει επιταχύνει τόσο πολύ, θα τη παλέψω εδώ που έφτασα….λογαριάζεις όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Παύση….γύρισμα σε όλο το drum kit και ένα αιματοβαμμένο riff σκάει από το πουθενά και επιταχύνει εκ νέου, περισσότερο. Μέχρι και το ίδιο το κομμάτι σε ρωτάει “DO YOU WANT TO DIE?”. Λες και υπάρχουν εναλλακτικές και δεν το ξέραμε….WHAT I AM, WHAT I WANT, I’M ONLY AFTER DEATH!
“RAINING BLOOD”
“Raining blood, from a lacerated sky, bleeding its horror. Creating my structure, now I shall reign in blood!”
Η κλιμάκωση στο τεράστιο φινάλε του δίσκου, το σχεδόν ομώνυμο του δίσκου. Ένα κομμάτι που επίσης, δεν έχει λείψει ούτε μια φορά από το set των SLAYER. Το εμβληματικό τριπλό χτύπημα στα toms, το riff από τη Κόλαση, η αίσθηση ότι όντως βρέχει αίμα από το ταβάνι και έχει έρθει η αποκάλυψη…όλα αυτά, συνθέτουν ένα κλασσικό κομμάτι για όλο το metal, όχι μόνο για το thrash ή τους SLAYER. Και να φανταστείτε, ότι στην αρχή, ο Kerry King ήταν κάπως χλιαρός όταν του το παρουσίασε ο Hanneman, μέχρι που το κομμάτι παίχτηκε σε πρόβα, πήρε τη μορφή με την οποία έγραψε ιστορία και αγαπήθηκε με πάθος. Το δε φινάλε, με την επιτάχυνση από το πουθενά…απλά μακελειό εκτός ελέγχου!
Το άλμπουμ εξερράγη σε δημοτικότητα, με τους SLAYER να περιοδεύουν αβέρτα δεξιά και αριστερά για αυτό. Ούτε καν η βραχύβια αποχώρηση Lombardo (διότι θεωρούσαν οι λοιποί συμπαίκτες του ότι περνούσε περισσότερο χρόνο με τη κοπέλα του και λιγότερο με τη μπάντα όταν βγαίνανε – τι να πρωτοσχολιάσω δεν ξέρω!) δεν μπόρεσε να σταματήσει τη πορεία “με τα φρένα σπασμένα” που είχαν πάρει οι SLAYER. 40 χρόνια έχουν περάσει από την ημέρα που η ανθρωπότητα ήρθε αντιμέτωπη με τη δύναμη της φύσης που λέγεται “Reign in blood”. Τα 29 λεπτά λύσσας και μανίας του, θα συνεχίσουν να εμπνέουν ακραίες μπάντες για όσο υπάρχουν άνθρωποι που ανοίγεις τη καρδιά τους και βρίσκεις μέσα το λογότυπο τους. Σαν τον υποφαινόμενο. Αυτά.
SLAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEER!
Did you know that?
– Η εκδοχή του εξωφύλλου που κατέληξε στον δίσκο, θα ήταν συνδυασμός των τριών επικρατέστερων εκδοχών που ο Carroll παρουσίασε στη μπάντα. Θα ήθελα να είμαι από μια μεριά να δω τις τρεις ξεχωριστές εκδοχές.
– Ο δίσκος έχει παιχτεί ολόκληρος με την επιστροφή του Lombardo στη μπάντα το 2002 στο Wacken, το 2004 σε δύο βραδιές (κάτι που αποτυπώθηκε στο “Still reigning” DVD), ενώ εσχάτως, είχαμε τέσσερις βραδιές για τα 40 χρόνια όπου παίχτηκε στην ολότητά του, με τους DOWN, SUICIDAL TENDENCIES, HATEBREED τις δύο από αυτές, τους CANNIBAL CORPSE, CAVALERA, CROWBAR τις άλλες δύο, ενώ θα έχουμε και τέσσερις ακόμα βραδιές στη Λατινική Αμερική με κύρια support τους KREATOR, POWER TRIP και KORZUS. Κάντε μια ασφάλεια ζωής καλού – κακού όσοι πάτε.
– Κλασσικό bonus το επανηχογραφημένο και επιταχυμένο “Aggressive perfector” (το πρώτο κομμάτι που έγραψαν ποτέ οι SLAYER) και ένα remix του “Criminally insane” με ελαφρώς διαφορετική ενορχήστρωση και τη καταιγίδα από το “Raining blood” στην αρχή. Αμφότερα, παρουσιάζουν τρομερό ενδιαφέρον.
Γιάννης “Criminally Insane” Σαββίδης
