“Scandinavian magic”
Οι EUROPE, είναι από τα συγκροτήματα που μ’ έχουν εκπλήξει πάρα πολύ θετικά από την επανένωσή τους με το “Start from the dark” και μετά. Άψογοι δίσκοι, σε πολλά σημεία καλύτεροι από το ένδοξο και εμπορικά επιτυχημένο παρελθόν τους, πάντα με χαρακτήρα. Το “Come this madness”, είναι ένας εξαιρετικός δίσκος και η κουβέντα με τον -πολύ καλό συνομιλητή- Ian Haugland, ντράμερ του σχήματος, ήταν επιβεβλημένη. Διαβάστε την πολύ ωραία κουβέντα που είχαμε.
Είναι μεγάλη τιμή και χαρά να έχουμε μαζί μας τον Ian Haugland των EUROPE στο Rock Hard Greece. Καλώς ήρθες.
Ευχαριστώ. Ευχαριστώ, χαίρομαι πολύ που είμαι μαζί σας.
Είχαμε κάνει μια συνέντευξη για την επέτειο του “The Final Countdown” πριν από μερικά χρόνια, μιλώντας για το άλμπουμ που θα αρχίσετε να περιοδεύετε σε λίγες ημέρες από τώρα, για την 40ή επέτειό του, αλλά τώρα έχουμε ένα νέο studio άλμπουμ, το “Come This Madness”. Έχουμε πολλά πράγματα να συζητήσουμε γιατί, τελικά, είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ, κατά τη γνώμη μου. Είναι προφανές ότι θέλατε να αλλάξετε πράγματα στον ήχο σας, καθώς επιλέξατε έναν εντελώς διαφορετικό παραγωγό από τον Kevin Shirley ή τον Dave Cobb.
Σωστά.
Ο νέος σας παραγωγός, ο Tom, έχει δουλέψει με συγκροτήματα όπως οι GHOST, οι RAMMSTEIN και οι OPETH. Τι έφερε στους EUROPE που ίσως δεν είχαν φέρει οι προηγούμενοι παραγωγοί; Και πόσο σημαντικός ήταν ο Tom Dalgety στη διαμόρφωση του ήχου του “Come This Madness”;
Λοιπόν, νομίζω ότι έφερε πολλά καλά πράγματα στο project. Εννοώ, τόσο ο Kevin Shirley όσο και ο Dave Cobb είναι εκπληκτικοί παραγωγοί, αλλά δουλεύουν με διαφορετικό τρόπο. Θέλουν κάπως να κάνουν τα πράγματα γρήγορα. Ξέρεις, βασικά, όταν ηχογραφούσαμε με τον Kevin, δεν επικεντρωνόμασταν τόσο στα τραγούδια, στο να τα δουλέψουμε και να εξετάσουμε πραγματικά τις μικρότερες, πιο λεπτές λεπτομέρειες και να προσπαθήσουμε να βγάλουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ήταν βασικά «κάντο», ξέρεις, γρήγορα και δυναμικά. Να κρατήσουμε την ενέργεια, να κρατήσουμε αυτό το συναίσθημα του «τώρα» και τον ενθουσιασμό. Και ήταν συναρπαστικό να δουλεύουμε έτσι, αλλά ταυτόχρονα νομίζω ότι ήταν λίγο ριψοκίνδυνο, γιατί ποτέ δεν έχεις την ευκαιρία να πάρεις δεύτερες αποφάσεις. Είναι πολύ δύσκολο να επιστρέψεις πίσω και, αν αισθάνεσαι ότι το τραγούδι θα μπορούσε να ήταν καλύτερο με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, να το αλλάξεις.
Οπότε, υποθέτω ότι είμαστε περισσότερο συνηθισμένοι και νιώθουμε μεγαλύτερη ασφάλεια δουλεύοντας πάνω στα τραγούδια και αφήνοντας το τραγούδι να πάρει όσο χρόνο χρειάζεται, προκειμένου να, ξέρεις, προκειμένου να είναι ουσιαστικά έτοιμο. Και ο Tom ήταν αυτού του είδους ο παραγωγός που, νομίζω, θέλαμε να έχουμε, κάποιος που θα ήταν μαζί μας από τα πρώτα στάδια της δημιουργίας του τραγουδιού. Και ήταν εκεί, δίνοντας συνεχώς ιδέες, αλλάζοντας αυτή τη συγχορδία με κάτι άλλο ή προσπαθώντας να αναδιαμορφώσει τα τραγούδια και να δοκιμάσει, ξέρεις, διαφορετικά πράγματα, μέχρι να νιώσουμε ότι έχουμε έτοιμο το τέλειο τραγούδι και μετά να μπούμε στο studio ηχογράφησης και απλώς να το ηχογραφήσουμε, κατά κάποιον τρόπο.
Οπότε, νομίζω ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα με τον Tom ήταν ότι μας έδωσε περισσότερη ασφάλεια και περισσότερο χώρο για να δουλέψουμε τα τραγούδια, ώστε να γίνουν όσο καλύτερα μπορούσαν.
Το “One on One” ήταν, δεν θέλω να πω απλώς μια φανταστική επιλογή για το άνοιγμα του άλμπουμ, και το πρώτο single έχει έναν εξαιρετικό, βασισμένο στο hook χαρακτήρα στο μπάσο. Αλλά αυτό που ήταν πραγματικά ασυνήθιστο είναι ότι αποφασίσατε στο πρώτο σας video να μη δείξετε κανένα από τα μέλη του συγκροτήματος, αλλά μόνο τον Peter Stormare. Πώς το αποφασίσατε αυτό; Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση;
Λοιπόν, δουλεύουμε εδώ και πολύ καιρό με αυτόν τον σκηνοθέτη video, τον Patrick Ullaeus, και έχει κάνει, έχει γυρίσει μερικά πραγματικά σπουδαία performance videos μαζί μας, ξέρεις, όπως τα “Last Look at Eden” και “War of Kings”, οπότε είναι πολύ καλός στο να κάνει performance videos.
Αλλά απλώς αισθανθήκαμε ότι θέλαμε να κάνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό, κάτι που θα έκανε τον κόσμο να πει «τι στο διάολο είναι αυτό;», να ταρακουνήσουμε λίγο τον κόσμο και να μην του δώσουμε αυτό που περιμένει από εμάς. Έτσι, μας ήρθε η ιδέα να επικοινωνήσουμε με τον Peter Stormare και είναι πολύ cool τύπος και ήταν σε φάση «ναι, βέβαια, ακούγεται σαν διασκεδαστική ιδέα. Θα έρθω, ώστε να μπορέσουμε, ξέρεις, να γυρίσουμε αυτό το video».
Και θυμάμαι ότι το πρώτο πράγμα που είπε ήταν: «Λοιπόν, θα ήθελα να το κάνω, αλλά μόλις έκανα μια εγχείρηση στο πόδι μου. Οπότε, ξέρεις, φοράω γύψο, σαν γύψινο επίδεσμο». Ναι, ξέρεις, οπότε είπε «ίσως να μην μπορώ να το κάνω».
Και τότε ο Patrick Ullaeus του είπε: «Ω, αυτό είναι υπέροχο. Είναι τέλειο. Τότε μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε ως μέρος του χαρακτήρα σου στο video».
Έτσι, δημιούργησαν αυτόν τον τύπο που μοιάζει με βόμβα ή, δεν ξέρω πραγματικά, αλλά ήταν πολύ ενδιαφέρων και πολύ, ξέρεις, απρόβλεπτος, πολύ, πολύ διαφορετικός. Και ξέρω ότι πολλοί, πολλοί οπαδοί των EUROPE ήταν λίγο ενοχλημένοι με το video επειδή δεν ήμασταν μέσα. Αλλά νομίζω ότι καταφέραμε να ταρακουνήσουμε λίγο τον κόσμο, να κάνουμε τον κόσμο να αναρωτηθεί τι συμβαίνει, να δημιουργήσουμε αυτό το συναίσθημα του «τι συμβαίνει;». Οπότε, το στοιχείο της έκπληξης ήταν σημαντικό.
Και το επόμενο video ήταν αυτό που θα έλεγα το «Rockstar» video clip των EUROPE, όπως το rock star των NICKELBACK.
Ναι, ναι.
Το “The Cult of Ignorance”. Πώς καταφέρατε να έχετε ανθρώπους όπως η Malin Åkerman, ο Stefan Edberg, ο αστροναύτης Christer Fuglesang και πολλούς σημαντικούς ανθρώπους από όλους τους χώρους της ζωής, όχι μόνο μουσικούς όπως ο Anders από τους IN FLAMES, ο Tobias, ο Mikael ή ο Leif Edling; Και ήταν τόσο διασκεδαστικά όσο μπορούμε να φανταστούμε τα γυρίσματα και το μοντάζ του video;
Ξέρω ότι ο Joey γνωρίζει μια υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, μια γυναίκα που ασχολείται με, ξέρεις, τη διασύνδεση, ας πούμε, διάσημων Σουηδών με τα media και τέτοια πράγματα. Οπότε, χρησιμοποιήσαμε εκείνη και τις επαφές της. Έτσι, ήρθε σε επαφή με πολλούς από τους ανθρώπους που τελικά εμφανίστηκαν στο video.
Και αυτό που κάναμε ήταν να τους πούμε να κινηματογραφήσουν οι ίδιοι τον εαυτό τους, τραγουδώντας μαζί με το τραγούδι, στο ρεφρέν, και μετά να στείλουν το video στον Patrick. Κι εκείνος συγκέντρωσε όλα τα videos και τα μοντάρισε στο τελικό video. Και νομίζω ότι έκανε εξαιρετική δουλειά.
Και αυτό το video είναι επίσης πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο έχουμε κάνει στο παρελθόν. Οπότε, απλώς νιώσαμε ότι είχε έρθει η ώρα να κάνουμε κάτι διαφορετικό και να το διασκεδάσουμε. Ξέρεις, έχει πολλή ειρωνεία και χιουμοριστικά clips, νομίζω. Ήταν ένα ωραίο και, ξέρεις, διαφορετικό video για να κάνουμε, σε σχέση με το πρώτο, το “One on One”.
Εμφανιστήκατε και εσείς, όλα τα μέλη του συγκροτήματος.
Ναι, ναι. Σωστά.
Οπότε οι οπαδοί των EUROPE δεν θα παραπονιόντουσαν γι’ αυτό.
Σωστά.
Στο άλμπουμ έχετε δύο guests. Τον Mikael Åkerfeldt και τον Tobias Forge. Ο Joey τραγούδησε στο τελευταίο άλμπουμ των OPETH. Οπότε, είναι κατά κάποιον τρόπο μια ανταπόδοση της χάρης, θα έλεγα. Και ο Tobias ήρθε μέσω του Tom, ο οποίος έχει δουλέψει μαζί του; Είχατε αυτούς τους ανθρώπους στο μυαλό σας όταν γράφατε τα συγκεκριμένα τραγούδια ή απλώς προέκυψε;
Νομίζω ότι απλώς προέκυψε, βασικά, γιατί, όπως είπες, ο Tom έχει δουλέψει στο παρελθόν τόσο με τους GHOST όσο και με τους OPETH. Και ξέρω ότι ο Joey είναι πολύ καλός φίλος τόσο με τον Mikael Åkerfeldt όσο και με τον Tobias. Οπότε υπήρχε αυτή η στενή σύνδεση.
Ο Tom απλώς τους τηλεφώνησε και τους ρώτησε αν θα ενδιαφέρονταν να συνεισφέρουν. Και απλώς είπαν «ναι, βέβαια, θα έρθουμε στο studio και θα περάσουμε καλά». Οπότε, νομίζω ότι συμμετέχουν ως guests σε δύο ή τρία τραγούδια, κάνοντας κάποια backing vocals.
Και ο Mikael κάνει επίσης growling για πρώτη φορά σε άλμπουμ των EUROPE. Έχουμε λίγο growling, νομίζω ότι είναι στο “Scandinavian Eyes”. Οπότε, και πάλι, απλώς ανοίξαμε λίγο τα όριά μας και θέλαμε να διασκεδάσουμε και να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό.
Αυτό που ήταν πραγματικά εκπληκτικό ήταν η εμφάνισή σας στο Sweden Rock Festival. Για όσους δεν γνωρίζουν, παίξατε ως συγκρότημα-ερωτηματικό. Είχατε ένα πανό με ένα ερωτηματικό. Και παίξατε νωρίς το πρωί. Κανείς δεν γνώριζε ότι θα έπαιζαν οι EUROPE. Μπορείς να μας περιγράψεις τι συνέβη εκείνη την ημέρα; Γιατί έλαβα τουλάχιστον 20 μηνύματα εκείνο το πρωί, επειδή μου έλεγαν «πρόσεχε, μπες στη σελίδα του Sweden Rock. Οι EUROPE θα παίξουν. Αυτές είναι οι φήμες». Τι συνέβη; Τι πραγματικά έγινε;
Ναι, καταφέραμε να το κρατήσουμε μυστικό μέχρι περίπου μισή ώρα πριν βγούμε στη σκηνή. Και μετά κάποιος, προφανώς, δεν ξέρω, μέσα από την οργάνωση του Sweden Rock το διέρρευσε σε κάποιον δημοσιογράφο. Και μετά βγήκε στα media.
Αλλά το θέμα ήταν ότι αυτή η σκηνή ήταν μία από τις μικρότερες σκηνές, που βρισκόταν ακριβώς δίπλα στην είσοδο του festival. Και όταν ανεβήκαμε στη σκηνή και ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται, ξεκινήσαμε να παίζουμε περίπου την ώρα που άνοιγαν τον χώρο του festival. Έτσι, όλοι οι άνθρωποι που μόλις έμπαιναν μέσα, προκαλούσαν, επειδή υπήρχε τόσος πολύς κόσμος μπροστά στη σκηνή όταν παίζαμε, κυκλοφοριακό κομφούζιο στην είσοδο.
Όλοι οι σεκιούριτι είχαν να κάνουν τρομερή δουλειά, απλώς προσπαθώντας να μην αφήσουν τον κόσμο να στριμωχτεί και να ποδοπατηθεί στην είσοδο. Και άρχισαν να γίνονται πραγματικά έξαλλοι. Θα μπορούσε να είχε γίνει μεγάλο πρόβλημα αν ο κόσμος συνέχιζε να σπρώχνει στην είσοδο.
Αλλά ήταν μια διασκεδαστική εμφάνιση, πολύ σύντομη. Νομίζω ότι παίξαμε πέντε ή έξι τραγούδια περίπου. Πολύ σύντομη. Αλλά ήταν υπέροχο που παίξαμε το “One on One” και παίξαμε και το “Cult of Ignorance”. Ήταν διασκεδαστικό. Ήταν μια καλή κίνηση προώθησης, νομίζω.
Ένα promotional stunt, θα έλεγα. Και έμοιαζε σαν τις πραγματικά, πραγματικά παλιές μέρες, όταν ήσασταν support σε festivals.
Ναι, σωστά. Πολύ νωρίς το πρωί ή μέσα στη μέρα. (γελάει)
Πώς αποφασίσατε να μη χρησιμοποιήσετε το τραγούδι “Hold Your Head Up”, που είχε κυκλοφορήσει ως standalone single πριν από μερικά χρόνια;
Νομίζω ότι βασικά ήταν επειδή είχαμε τόσα πολλά άλλα τραγούδια που θεωρούσαμε ότι έπρεπε να υπάρχουν στο άλμπουμ. Και, κάποια στιγμή, συζητούσαμε να συμπεριλάβουμε το τραγούδι, αλλά νιώσαμε ότι δεν εξυπηρετούσε πραγματικά κάποιον σκοπό στο άλμπουμ, γιατί είχαμε όλα όσα θέλαμε για να αισθανόμαστε ότι αυτό το άλμπουμ ήταν ολοκληρωμένο. Και επίσης, αυτό που αισθανθήκαμε ήταν ότι το mix του “Hold Your Head Up” ήταν εντελώς διαφορετικό από το υπόλοιπο άλμπουμ.
Οπότε, αποφασίσαμε να το αφήσουμε έξω και, αντί γι’ αυτό, να επικεντρωθούμε στο να κάνουμε τα mixes των υπόλοιπων τραγουδιών 100% σωστά. Αλλά ξέρω ότι το “Hold Your Head Up” περιλαμβάνεται στην ιαπωνική έκδοση ως bonus track, νομίζω. Οπότε, ναι, αυτός ήταν ο λόγος που αποφασίσαμε να μην το βάλουμε.
Αν είχα ένα παράπονο, θα έλεγα ότι αφορά το τραγούδι “In the Presence of Grace”. Είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια στο άλμπουμ, αλλά διαρκεί μόλις ένα λεπτό και 26 δευτερόλεπτα. Έχει να κάνει με τους στίχους; Γιατί, κατά τη γνώμη μου, αν είχε άλλα τρία λεπτά, θα ήταν τεράστιο, θα έλεγα.
Ξέρεις κάτι; Αυτή ήταν ακριβώς η αντίδρασή μου όταν άκουσα το τραγούδι για πρώτη φορά. Ξεκίνησε ως ένα instrumental κομμάτι που είχε συνθέσει ο Mic Michaeli. Ήρθε με ένα demo και μας το έπαιξε, και δεν ήταν καθόλου σίγουρος αν ήταν ένα καλό μουσικό κομμάτι. Αλλά όταν μου το έπαιξε, είπα «ουάου, αυτό είναι εκπληκτικό. Είναι κλασικό, είναι αριστούργημα». Και είπα «πρέπει να το επεκτείνεις και να το κάνεις ένα κανονικό τραγούδι, τουλάχιστον τριών ή τεσσάρων λεπτών, να προσθέσεις περισσότερα κουπλέ και τα πάντα». Αλλά εκείνος είπε «όχι, δεν ξέρω». Νομίζω ότι η ιδέα από την αρχή ήταν να το χρησιμοποιήσουμε σαν ένα είδος interlude ανάμεσα στα τραγούδια, να έχουμε στο τέλος ενός τραγουδιού αυτή την ορχηστρική σύνθεση που περνάει στο επόμενο τραγούδι. Οπότε, δεν αισθανθήκαμε πραγματικά ότι έπρεπε να το επεκτείνουμε.
Μετά ο Joey άκουσε το κομμάτι και σκέφτηκε «ίσως μπορώ να προσθέσω φωνητικά σε αυτό». Έτσι έγινε. Ο Joey έγραψε τους στίχους γι’ αυτό το κομμάτι. Και συμφωνώ απόλυτα μαζί σου. Κι εγώ πίστευα ότι θα έπρεπε να ήταν μεγαλύτερο. Είναι ένα από τα λίγα πράγματα που με ενοχλούν κι εμένα στο άλμπουμ. Αλλά ναι.
Έτσι είναι.
Έτσι είναι, ναι. Υπάρχει μια έκφραση, «άφησέ τους να πεινάσουν». Είναι σαν teaser, σαν προκαταρκτικά. (γελάει)
Ξέρεις κάτι; Ένα αμερικανικό συγκρότημα που λέγεται FATES WARNING είχε ένα τέτοιο τραγούδι σε ένα άλμπουμ, το οποίο διαρκούσε ένα λεπτό. Και μετά κυκλοφόρησαν μια δεύτερη έκδοση του άλμπουμ και είχαν μια extended version αυτού του τραγουδιού.
Α, εντάξει.
Μπορείτε να χρησιμοποιήσετε μια extended version αυτού του τραγουδιού σε ένα single ή κάτι τέτοιο.
Ποτέ δεν ξέρεις. Ποτέ δεν ξέρεις.
Ως bonus τώρα στο Spotify, στις ψηφιακές πλατφόρμες.
Ναι.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με τους EUROPE, από την επανένωσή τους και μετά, είναι η ισορροπία ανάμεσα στις κλασικές επιρροές, τις επιρροές του κλασικού rock και τη σύγχρονη παραγωγή. Πώς βρίσκεις προσωπικά αυτή την ισορροπία;
Λοιπόν, νομίζω ότι δεν σκεφτόμαστε πραγματικά, ξέρεις, να διατηρήσουμε μια ισορροπία ανάμεσα στα δύο. Νομίζω ότι απλώς έχουμε τις επιρροές μας και τυχαίνει να προέρχονται από τα βρετανικά hard rock συγκροτήματα των 70s και δεν το πολυσκεφτόμαστε. Απλώς βγαίνει με τον τρόπο που βγαίνει. Αλλά νομίζω ότι είμαστε πάντα προσεκτικοί σχετικά με την παραγωγή, το mix και τον ήχο και με το πώς το παρουσιάζουμε ηχητικά, ξέρεις. Νομίζω ότι είναι απλώς κάτι που συμβαίνει οργανικά. Απλώς συμβαίνει αυτόματα. Συμφωνώ μαζί σου, όμως. Νομίζω ότι ποτέ, ή τουλάχιστον στα δύο τελευταία άλμπουμ, δεν προσπαθούμε να κρύψουμε τις επιρροές μας. Ξέρεις, μερικές φορές μπορείς να ακούσεις ξεκάθαρες επιρροές από τους DEEP PURPLE, για παράδειγμα. Αλλά είμαστε αρκετά περήφανοι γι’ αυτό. Χαιρόμαστε να το δείχνουμε στον κόσμο.
Φυσικά. Και ετοιμάζεστε να γιορτάσετε την 40ή επέτειο του “The Final Countdown”. Σε λίγες ημέρες ξεκινάτε την περιοδεία. Τι θυμάσαι περισσότερο από την περίοδο γύρω από το “The Final Countdown”, που οι άνθρωποι εκτός του συγκροτήματος πιθανότατα δεν καταλαβαίνουν ή δεν γνωρίζουν;
Λοιπόν, νομίζω ότι αυτό που θυμόμαστε περισσότερο από εκείνη την περίοδο είναι το πόσο γρήγορα έγιναν όλα με την επιτυχία του “The Final Countdown”. Όταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά, δεν είχε πραγματικά αντίκτυπο, θα έλεγα, για σχεδόν μισό χρόνο, πριν αρχίσει να παίζεται στο ραδιόφωνο. Θυμάμαι ότι είχαμε ένα τηλεφώνημα. Ήμασταν σε περιοδεία κάπου και μας τηλεφώνησε η δισκογραφική εταιρεία από την Ολλανδία. Και μας είπαν ότι έπαιξαν το “The Final Countdown” στο ραδιόφωνο εκεί και ο κόσμος τρελαινόταν και ζητούσε το τραγούδι. Έτσι, άρχισε να παίζεται στο ραδιόφωνο. Και μετά, μέσα σε περίπου τρεις ή τέσσερις εβδομάδες από εκείνο το σημείο, έγινε απλώς χαμός παντού. Ανέβαινε στα charts παντού. Τελικά, ήμασταν στο Νο. 1 σε 25 χώρες.
Μόλις συνέβη, ήταν σαν «πολυβόλο». Απλώς εξερράγη. Ποτέ δεν είχαμε πραγματικά χρόνο να καταλάβουμε τι είχε συμβεί ή να σκεφτούμε οτιδήποτε. Ήταν απλώς, «εντάξει, από μια σουηδική περιοδεία χωρίς ιδιαίτερη δράση, ξαφνικά βρεθήκαμε σε αυτό το επίπεδο superstars», με ατελείωτες promotional tours, ταξίδια σε όλη την Ευρώπη, τηλεοπτικές εκπομπές και συνεντεύξεις και μετά να πηγαίνουμε στην Αμερική και να περιοδεύουμε εκεί.
Όλα συνέβαιναν ταυτόχρονα. Όλοι μας ήθελαν παντού, την ίδια στιγμή. Θυμάμαι μια μέρα που ήμασταν σε εκείνη την promotional tour και πήγαμε σε τρεις χώρες μέσα σε μία ημέρα. Ήμασταν στο Βέλγιο, στην Ολλανδία και στη Γαλλία και κάναμε συνεντεύξεις. Περάσαμε το πρωί στο Βέλγιο, το μεσημέρι στην Ολλανδία και μετά πετάξαμε στη Γαλλία το απόγευμα. Και στο τέλος δεν ξέραμε πού βρισκόμασταν. Αλλά έτσι ήταν. Όλα απλώς εξερράγησαν και συνέβησαν τόσο γρήγορα. Οπότε, ήμασταν πραγματικά χαμένοι στο διάστημα.
Πώς εξηγείς το γεγονός ότι οι EUROPE είναι ένα συγκρότημα με ελάχιστες αλλαγές στη σύνθεσή του; Στην πραγματικότητα, αυτή είναι η σύνθεση που αποκαλούμε κλασική σύνθεση των EUROPE. Ειδικά μετά την επανένωση. Τι είναι αυτό που σας κάνει να είστε ευτυχισμένοι μαζί;
Νομίζω ότι έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την ανατροφή μας. Ξέρεις, γνωριστήκαμε όταν ήμασταν περίπου έφηβοι και μεγαλώσαμε μαζί και γίναμε σαν αδέρφια. Και με την ηλικία συνειδητοποιήσαμε ότι αυτή η μαγική χημεία που έχουμε ως συγκρότημα είναι πραγματικά μοναδική. Είναι πολύ λίγα τα συγκροτήματα που μπορούν να βιώσουν ένα τέτοιο band spirit. Είναι πραγματικά μοναδικό. Μαθαίνουμε όλο και περισσότερο να το εκτιμούμε και να το διατηρούμε και να νιώθουμε απλώς ευγνώμονες που μπορούμε ακόμα να το κάνουμε αυτό, οι πέντε μας μαζί.
Και όχι μόνο ότι είμαστε, ξέρεις, καλοί φίλοι και καταφέρνουμε να δίνουμε σπουδαία shows, αλλά μπορούμε ακόμα να δημιουργούμε νέα μουσική, που βασικά σε κάποια σημεία είναι καλύτερη από οτιδήποτε έχουμε κάνει ποτέ. Οπότε, εξελισσόμαστε συνεχώς ως τραγουδοποιοί και ως live act. Και είμαστε λίγο-πολύ σαν οικογένεια. Και φυσικά, κατά καιρούς έχουμε και εσωτερικούς καβγάδες, αλλά συνειδητοποιούμε ότι είμαστε πολύ ξεχωριστοί και φροντίζουμε την οικογένεια και τη χημεία του συγκροτήματος. Αυτό πλέον βγαίνει πολύ φυσικά. Θέλω να πω, όταν ήμασταν νεότεροι, τσακωνόμασταν περισσότερο και ήμασταν νέοι και ψωνισμένοι και ο καθένας πίστευε ότι είχε δίκιο και δεν μπορούσε πραγματικά να αποδεχτεί καμία άλλη άποψη μέσα στο συγκρότημα. Αλλά πλέον είναι σαν να λέμε «εντάξει, πρέπει να κάνουμε συμβιβασμούς για να προχωρήσουμε». Οπότε, ναι, μεγαλώσαμε και μάθαμε να εκτιμούμε ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι.
Έρχεται με την ηλικία.
Ναι, έρχεται με την ηλικία. Είμαι πιο ξεχωριστός από αυτό.
Αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στον χρόνο και να δώσεις στον Ian Haugland του 1984 μία συμβουλή, πριν ενταχθεί στους EUROPE, τι θα του έλεγες; Και σε παρακαλώ, μην κλέψεις χρησιμοποιώντας τη μελωδία του “The Final Countdown”. (γελάει)
Σωστά, σωστά. Όχι, νομίζω ότι θα έλεγα να έχεις μεγαλύτερη επίγνωση της επιχειρηματικής πλευράς, γιατί είχαμε πολλούς managers και δισκογραφικές εταιρείες, ανθρώπους που πραγματικά δεν… Θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει καλύτερες συμφωνίες αν ήμασταν πιο προσεκτικοί σε αυτό. Οπότε, μάλλον θα έλεγα «διάβασε το…». Βασικά, βάλε έναν δικηγόρο να διαβάσει το συμβόλαιο πριν το υπογράψεις. Οπότε, μάλλον αυτό θα ήταν. Να είσαι πιο προσεκτικός με την επιχειρηματική πλευρά. Αλλά πέρα από αυτό, νομίζω ότι τα καταφέραμε αρκετά καλά. Θέλω να πω, όχι μόνο από το γεγονός ότι είμαστε ακόμα μαζί και παίζουμε και κάνουμε καλή μουσική, αλλά επίσης ότι καταφέραμε να κρατήσουμε τα πόδια μας στη γη και ποτέ πραγματικά δεν ξεφύγαμε και γίναμε rock stars με αυτή την έννοια. Παραμείναμε προσγειωμένοι και συνειδητοποιήσαμε πόσο τυχεροί είμαστε που μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Και για το τέλος, ποια είναι τα πέντε άλμπουμ που καθόρισαν τον Ian Haugland ως άνθρωπο και ως μουσικό;
Ουάου. Καλή ερώτηση. Ναι, εννοείται ότι πρέπει να πω το “Rising” των RAINBOW του Ritchie Blackmore, το δεύτερο άλμπουμ του 1976. Αυτό ήταν το άλμπουμ που με έκανε πραγματικά να κολλήσω με τη hard rock μουσική. Και επίσης πήγα να δω τους RAINBOW ζωντανά την ίδια χρονιά, στην περιοδεία του “Rising”. Και όταν είδα τον Cozy Powell να κάνει το drum solo του, τότε αποφάσισα ότι αυτό είναι που θα κάνω. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το μόνο πράγμα που υπήρχε για μένα ήταν να μάθω να παίζω drums και να γίνω drummer σε ένα rock συγκρότημα. Αυτό ήταν το μόνο πράγμα που υπήρχε για μένα. Οπότε, το “Rising” των RAINBOW είναι σίγουρα ο καταλύτης μου για να γίνω rock drummer.
Αλλά επίσης έχω, εννοώ, το πρώτο άλμπουμ που αγόρασα με δικά μου αποταμιευμένα χρήματα ήταν το “Sweet Fanny Adams”, το άλμπουμ του 1974. Εξαιρετικό άλμπουμ και ένα πολύ παρεξηγημένο συγκρότημα. Όπως ήταν οι SWEET στα 70s, κάπως έτσι ήταν και οι EUROPE στα 80s, με τα media να μας παρουσιάζουν λανθασμένα ως ένα pop glam συγκρότημα. Το ίδιο συνέβη με τους EUROPE και το “The Final Countdown”. Μας έβαλαν σε αυτή τη γωνία, ότι ήμασταν ένα pop συγκρότημα. Ενώ στην πραγματικότητα ήμασταν ένα πραγματικό hard rock συγκρότημα, όπως ήταν οι SWEET. Οπότε, το “Sweet Fanny Adams” είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ και νομίζω ότι αντέχει ακόμα και σήμερα. Είναι ένα από τα απόλυτα αγαπημένα μου.
Και μετά πρέπει να πω ένα άλμπουμ που ακούω και σήμερα, και είναι ένα πολύ διαφορετικό άλμπουμ. Είναι το “Danger Money” των UK. Έχεις ακούσει γι’ αυτό το συγκρότημα; Με τον Eddie Jobson, τον Terry Bozzio και τον John Wetton ως τρίο, ηχογράφησαν αυτό το άλμπουμ. Είναι progressive rock από τα τέλη των 70s. Είναι ένα άλμπουμ που εξακολουθώ να ακούω και ακόμα αναρωτιέμαι «πώς στο διάολο παίζει τα drums έτσι;». Ακόμα με μπερδεύει και ακόμα με εμπνέει. Οπότε, είναι ένα άλμπουμ που πραγματικά απολαμβάνω να ακούω μέχρι και σήμερα.
Α, πρέπει να πω το πρώτο άλμπουμ όταν άρχισα να παίζω drums, κάπου το 1970-κάτι, το ’77, το ’78. Το πρώτο άλμπουμ που έβαλα και άκουγα με ακουστικά στα αυτιά, προσπαθώντας να παίξω drums μαζί του, ήταν το “Phenomenon” των UFO και ειδικά το τραγούδι “Doctor Doctor”. Οπότε, αυτό το άλμπουμ ήταν πολύ σημαντικό για μένα στην προσπάθειά μου να μάθω να παίζω drums, να μάθω να ακούω μουσική. Θέλω να πω, στις μέρες μας έχεις προγράμματα AI όπου μπορείς να κάνεις stem split και να ακούς όλα τα διαφορετικά όργανα απομονωμένα. Προφανώς, αυτό δεν μπορούσες να το κάνεις στα 70s. Οπότε, μάθαινες να δημιουργείς το δικό σου AI stem splitter μέσα στο μυαλό σου, ακούγοντας και παίζοντας μαζί. Και αυτό το άλμπουμ ήταν πραγματικά σημαντικό γι’ αυτό.
Και μετά πρέπει να πω, φυσικά, το “The Final Countdown”. Αυτή ήταν η πρώτη πραγματικά επαγγελματική ηχογράφηση στην οποία συμμετείχα και —παράξενο, ξέρεις— το να δουλεύω με έναν από τους σπουδαιότερους παραγωγούς όλων των εποχών, τον Kevin Elson, και εγώ να έρχομαι από το πουθενά και να μπαίνω ξαφνικά σε αυτή την κατάσταση, ήταν σαν ένα ταχύρρυθμο μάθημα στο να γίνω έμπειρος μουσικός studio. Έμαθα τόσα πολλά μέσα σε εκείνες τις εβδομάδες που δουλέψαμε πάνω στο “The Final Countdown”, οπότε αυτό το άλμπουμ βοήθησε πραγματικά να διαμορφώσει τον τρόπο που έπαιζα.
Ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου, Ian.
Εγώ ευχαριστώ πολύ.
Σάκης Φράγκος
