ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ: “The Ninth Hour” – SONATA ARCTICA
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ: 2016
ΕΤΑΙΡΕΙΑ: Nuclear Blast
ΠΑΡΑΓΩΓΗ: SONATA ARCTICA
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Tony Kakko – φωνητικά, πλήκτρα
Elias Viljanen – κιθάρες
Henrik Klingenberg – πλήκτρα
Pasi Kauppinen – μπάσο
Tommy Portimo – τύμπανα
Στην πολυετή (περίπου 20 χρόνια) αποχή των Φινλανδών SONATA ARCTICA από την πίστα «καλό και ουσιώδες melodic metal» που ξεκίνησε κάπου μετά το “Reckoning Night” του 2004 και ευτυχώς ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία του πρόσφατου και εξαιρετικού “Clear Cold Beyond” (2024) κυκλοφόρησαν αρκετοί τους δίσκοι που απογοήτευαν μεγάλο μέρος του κοινού τους. Ένας από αυτούς, πριν δέκα χρόνια ήταν το “The Ninth Hour”.
Το 2016 οι Φινλανδοί βρίσκονταν λοιπόν αρκετά μακριά από την εποχή που το όνομά τους ήταν σχεδόν συνώνυμο της νέας ελπίδας ευρωπαϊκού power metal. Είχαν περάσει πολλά χρόνια από το “Ecliptica”, το “Silence” και το “Winterheart’s Guild”, ενώ ακόμη και η επιστροφή σε περισσότερο power metal φόρμες του “Pariah’s Child” δεν είχε καταφέρει να ξαναφέρει πραγματικά τη μπάντα στις ημέρες της μεγάλης της ακμής, παρά την επιστροφή του original λογοτύπου του σχήματος που προιδέαζε για κάτι καλό. Το “The Ninth Hour” λοιπόν ήρθε σε μια περίοδο όπου το βασικό ερώτημα ήταν πλέον αν τελικά οι SONATA ARCTICA μπορούν ακόμα να γράψουν καλά τραγούδια ή επίσης αν θυμούνται ακόμη ποιο ήταν το στοιχείο που τους έκανε τόσο ξεχωριστούς.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Το “The Ninth Hour” έχει όλα εκείνα τα συστατικά που θεωρητικά θα έπρεπε να δημιουργούν έναν καλό SONATA ARCTICA δίσκο. Υπάρχουν πλήκτρα, μελωδίες, αρκετά διαφορετικές ενορχηστρώσεις, ο Kakko παραμένει ένας ιδιαίτερος τραγουδιστής και σε αρκετά σημεία υπάρχει διάθεση να επιστρέψουν σε πιο άμεσες power metal φόρμες. Υπάρχει όμως και ένα βασικό πρόβλημα: η μπάντα έχει πλέον χάσει μεγάλο μέρος της αίσθησης του songwriting που κάποτε έκανε τις συνθέσεις της να ξεχωρίζουν μέσα σε εκατοντάδες παρόμοιες κυκλοφορίες.
Το “Closer To An Animal” ανοίγει τον δίσκο με μια διάθεση που προσπαθεί να παντρέψει τη μοντέρνα SONATA ARCTICA με στοιχεία από το παρελθόν τους. Το “Life” είναι πιο μελωδικό και άμεσο, ενώ το “Fairytale” κινείται σε πιο θεατρικό και συναισθηματικό ύφος. Στο “We Are What We Are” εμφανίζονται και πιο ατμοσφαιρικά στοιχεία, δείχνοντας για ακόμη μία φορά ότι ο Tony Kakko έχει αρκετές ιδέες για το πού θέλει να πάει μουσικά. Το πρόβλημα όμως είναι ακριβώς αυτό: Είχε πολλές ιδέες, όχι πάντα πολύ καλές, ούτε επικεντρωμένες στο καλό songwriting. Και αυτό είναι κάτι που στους SONATA ARCTICA γίνεται ολοένα πιο εμφανές όσο απομακρυνόμαστε από την κλασική τους περίοδο. Εκεί όπου παλαιότερα μπορούσαν να πάρουν μια απλή μελωδία, να την κάνουν power metal ύμνο και να την ολοκληρώσουν με ένα χαρακτηριστικό ρεφρέν που κολλούσε στο μυαλό, εδώ πολλές φορές μοιάζουν περισσότερο να ενδιαφέρονται για την ατμόσφαιρα, την ιδέα ή την ενορχήστρωση παρά για το ίδιο το τραγούδι (στοιχείο από το οποίο έπασχαν και οι συμπατριώτες τους NIGHTWISH από κάποιο σημείο και μετά).
Το “Till Death’s Done Us Apart” και το “Among The Shooting Stars” κινούνται περισσότερο στη συναισθηματική πλευρά του συγκροτήματος, ενώ το “Rise A Night” είναι ίσως από τις στιγμές όπου θυμόμαστε γιατί κάποτε αγαπήσαμε αυτή την μπάντα. Όχι επειδή είναι κάποιο νέο “Full Moon” ή “Wolf & Raven”, αλλά επειδή υπάρχει εκείνη η γνώριμη αίσθηση καλής μελωδίας που για αρκετά χρόνια έμοιαζε να έχει χαθεί. Και μετά έρχεται το “White Pearl, Black Oceans – Part II”. Το τραγούδι είναι φιλόδοξο, μεγάλο σε διάρκεια και πιο συμφωνικό, όμως περισσότερο λειτουργεί ως απόδειξη των πολύπλοκων ιδεών του Kakko ως συνθέτη παρά ως μια στιγμή που θα σημαδέψει την δισκογραφική ιστορία της μπάντας. Και κάπου εδώ βρίσκεται όλη η ουσία του “The Ninth Hour”, που δεν είναι ένας κακός δίσκος. Είναι για την ακρίβεια ένας δίσκος μιας μπάντας που ακόμη έχει ταλέντο, ακόμη έχει προσωπικότητα και ακόμη μπορεί να γράψει όμορφες μελωδίες, αλλά τελικά κινείται κάπου στη μετριότητα.
Αν κάποιος ακούσει σήμερα το “Ecliptica” ή το “Silence”, θα ακούσει μια μπάντα που ήξερε ακριβώς τι ήθελε να είναι. Στο “The Ninth Hour” ακούμε μια μπάντα που ψάχνει ακόμη να το βρει, παρότι θεωρητικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίστροφο. Υπάρχουν καλές στιγμές, υπάρχουν όμορφες μελωδίες, υπάρχουν ιδέες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πολύ καλύτερα τραγούδια, αλλά η συνολική εικόνα παραμένει άνιση. Και ίσως αυτό να είναι τελικά το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της περιόδου των SONATA ARCTICA μετά το “Reckoning Night”: όχι η έλλειψη ικανότητας, αλλά η αδυναμία να μετατραπεί η ικανότητα σε πραγματικά σπουδαίο υλικό. Το “The Ninth Hour” είναι ένας δίσκος που ακούγεται σαν η μπάντα να προσπαθεί να βρει ξανά τον εαυτό της. Τελικά κατάφερε να τον βρεί μερικούς δίσκους αργότερα, στο “Clear Cold Beyond” (2024).
Δημήτρης Μελίδης
