Καλώς τα παιδιά το δικά μας θα μπορούσαμε να πούμε εδώ, καθώς ο κύριος Kai Hansen είναι ένας από τους πλέον λατρεμένους και αγαπημένους μου καλλιτέχνες. Το πόσο τον αγαπώ και πόσο τον συμπαθώ ιδιαιτέρως είναι γνωστό, άλλωστε ραδιοφωνικά μέσα από το διαδικτυακό ραδιόφωνο του rockhard.gr εμφανίζομαι πάντα στις εκπομπές μου ως Παναγιώτης ”Hansen” Γιώτας και ξεκινώ πάντα τις εκπομπές με κάτι μέσα από την τεράστια πορεία του Kai Hansen. Επίσης ώρες ώρες ανάμεσα σε γνωστούς και φίλους αναφέρομαι ως Hansen περισσότερο παρά με το πραγματικό μου επίθετο. Ενώ είναι επίσης σταθερό πως ότι έχει να κάνει με τον εν λόγω καλλιτέχνη, ο φίλος, συνεργάτης και αρχισυντάκτης μας Σάκης Φράγκος πετάει απευθείας το μπαλάκι επάνω μου.
Έτσι λοιπόν κάπως μου ξηγήθηκε και τώρα με την 2η προσωπική του δουλειά ως HANSEN που φέρει τον τίτλο ”Born with a hammer”. Κάπου εδώ όμως θα ήθελα να ζητήσω την επιείκεια αλλά και μια συγνώμη από τον λατρεμένο μου καλλιτέχνη για το πως τελικά εξέλαβα το 2ο αυτό δισκογραφικό πόνημα του σχήματος που φέρει το όνομα του. Δηλαδή θα είμαι ευθύς εξ αρχής ξεκάθαρος και θα πω ότι αυτό πρέπει να είναι με διαφορά, θα το πω κομψά, το πιο αδιάφορο ή μέτριο ή ανέμπνευστο άλμπουμ που μας έχει προσφέρει στην τεράστια καριέρα του. Προφανώς και αυτό δεν αναιρεί ούτε το γεγονός πως μιλάμε για τον ”νονό του power metal” τίτλο που δεν μπορεί να του αφαιρεθεί ούτε να μειωθεί κατ’ ελάχιστο. Επίσης αυτό δεν θα είναι ικανό να αναιρέσει ούτε την αγάπη, την λατρεία και τον σεβασμό μου για έναν άνθρωπο που μεγάλωσα με τους ύμνους που έχει γράψει είτε με τους HELLOWEEN, είτε με τους δικούς του GAMMA RAY που τόσο μου λείπουν εδώ και καιρό, είτε με τους IRON SAVIOR, είτε με τις πάμπολλες και σχεδόν υπέροχες στο σύνολο τους συμμετοχές δεξιά και αριστερά σε φίλους του, ώρα καλή AVANTASIA, BLIND GUARDIAN, PRIMAL FEAR, ANGRA και πολλούς άλλους. Ακόμα ακόμα και με με την πρώτη δουλεία ως HANSEN & FRIENDS που είχε τον τίτλο ”Three decades of metal” είχε προσφέρει ένα πάρα πολύ καλό αποτέλεσμα και με πολύ όμορφες συμμετοχές σε αυτό αρκετά τραγούδια απογειώνονταν πραγματικά κατ’ εμέ.
Όμως τίποτα από αυτά πέραν 3-4 στιγμών στο ”Born with a hammer” δεν μπορούν να σταθούν σοβαρά απέναντί τους. Το άλμπουμ λοιπόν αυτό είναι ένας περίεργος πειραματισμός του μουσικού Kai Hansen που μπορώ να τον σεβαστώ και να τον ασπαστώ ως μια προσωπική ανάγκη να κάνει ένα άλμπουμ με σχεδόν απολύτως ετερόκλητα κομμάτια που μεταξύ δεν βρίσκουν πουθενά συνοχή και συνέχεια. Ούτε μουσικά αλλά ούτε και στιχουργικά, όπου λείπουν τα σταθερά σοβαρά με το δικό του πάντα ύφος νοήματα ή οι παραλληλισμοί και οι προβληματισμοί σχετικά με τον κόσμο γύρω μας είτε στο παρόν είτε στο μέλλον. Πράγματα δηλαδή που μας έχει συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Πιο ρηχά θέματα σε στιχουργικό επίπεδο, δηλώσεις ατομικής φύσης και κάπου εκεί τελειώνουν όλα.
Μουσικά δε τα πράγματα είναι τόσο ετερόκλητα, όπως ανέφερα που αν ακούσεις το άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος σερί θα προσπαθείς να καταλάβεις αν ακούς καθ’ όλη την διάρκεια το ίδιο άλμπουμ, αν δεν ήταν δε η φωνή του Kai παίζει να πίστευες πως ακούς μια συλλογή από διάφορους μουσικούς. Εντύπωση μου κάνει και το γεγονός πως ναι μεν χρησιμοποιεί ακριβώς τους ίδιους μουσικούς με το πρώτο HANSEN άλμπουμ συν τον υιό του Timi Hansen στην κιθάρα αλλά πουθενά σε κανένα τραγούδι δεν έχει ούτε έναν καλεσμένο να βάλει έστω την δική του πινελιά. Οπότε εδώ λοιπόν έχουμε τραγούδια που προσπαθούν αλλά δεν μπορούν, δηλαδή κάποιες όμορφες ιδέες μέσα σε αυτά που φέρνουν στο νου GAMMA RAY, όπως ”Welcome to life”, όλα του καλά και συμπαθητικά με το ανάλαφρο funny ύφος τραγουδιών της μπάντας μέχρι να μπει το refrain και να τα χαλάσει όλα, όσο και αν στο σόλο κάτι πάει να γίνει, μετά από αυτό το γυρνάει σε μια reggae τύπου γεφυρούλα με κάποιες φωνητικές πινελιές τύπου Freddie Mercury και απλά χάνεται η μπάλα. Επίσης το ”Wait and see” που προσπαθεί αλλά ούτε αυτό μπορεί στο τέλος, πάλι μια προσπάθεια να προσεγγίσει κάπως τους GAMMA RAY σε σημεία, αλλά παραείναι βιομηχανικό disco τραγούδι στο μεγαλύτερο μέρος του για να μπορέσει να σε κερδίσει.
Άλλη ακατανόητη περίπτωση στα αυτιά μου η αμιγώς disco pop rock ας πούμε σύνθεση που λέγεται ”I don’t care at all” που εκτός από το funny ύφος δεν έχει να προσφέρει και κάτι που θα σε κάνει να το ξανακούσεις εύκολα. Άλλη μια περίπτωση με κάποιες καλές στιγμές μεν άλλα μέχρι εκεί είναι και το ”Triple trouble” έντονη hard rock-αδικη νοοτροπία με φουλ up tempo μέτρο που προσπαθεί αλλά …δεν, τελικώς, αν και του αναγνωρίζει κανείς τα όμορφα σόλο και τις δισολίες αλλά ως εκεί. Περιπτωσάρα άλλη το ”I.D.G.A.F.” εδώ έχουμε μια punk rock κατάσταση να μπλέκει με ολίγη από disco rock και στο βάθος κήπος, μια ιδέα από hard rock λογική για refrain και αυτή στο μισό από αυτό. Κάπως έτσι δεν κατάφερα να το κατανοήσω καν και επί της ουσίας ”I don’t give a fuck” που σημαίνουν και τα αρχικά ήθελα βέβαια για να είμαι ειλικρινής αλλά μπα…
Κάπου υπάρχει και έναν τραγούδι που ξεκινάει με πολύ ενδιαφέρον και λέγεται ”End of the road” ωραιότατη hit δεδομένων εισαγωγή που παραπέμπει καρφί σε RAYS ”Heaven or hell” με ”Send me a sign” αλλά όλα αυτά διαρκούν μέχρι το κουπλέ, μόλις αυτό τελειώνει και εσύ περιμένεις την κορύφωση, ξαφνικά έρχονται μέσα στο refrain του τραγουδιού οι BATTLE BEAST, οι BEAST IN BLACK και οι INDUCTION του υιού Hansen μαζί και κάπου χαλάει η σούπα. Προσοχή μπορεί να είναι ευχάριστο σαν τραγουδάκι αλλά για αυτές τις μπάντες που προανέφερα, που το κάνουν σταθερά και το έχουν σαν ύφος προσωπικό τους εδώ και χρόνια και με αυτό πορεύονται οι άνθρωποι, αλλά όχι κατά την εκτίμηση μου για τον Kai Hansen.
Βέβαια τώρα για να μην τα βλέπουμε και τα ακούμε όλα μαύρα, ένας Kai Hansen ξέρουμε πως μπορεί και έχει την δυνατότητα να μας δώσει και καλές συνθέσεις, δυστυχώς εδώ μεν είναι λίγες αυτές αλλά υπάρχουν και κάπως στην τελική σώζουν την παρτίδα. Δηλαδή το εναρκτήριο ”Feeding the beast” που ήταν και από τα single του άλμπουμ, είναι ένα τραγούδι απ’ αυτά που αρμόζουν και ξέρει να γράφει με περίσσια άνεση ο Hansen. Μια υπέροχη αργόσυρτη ακουστικού τύπου εισαγωγή που οδηγεί σε ένα πολύ δυναμικό heavy/power riff με ένα εξίσου απόλυτα ταιριαστό σε αυτό το ύφος κουπλέ, μια πολύ εύστοχη και σύντομη γέφυρα που καταλήγει σε ένα μεγαλούτσικο μεν αλλά εξαιρετικό refrain. Στα καλά του κομματιού εννοείται η πολύ όμορφη γέφυρα στην μέση, ενώ πολύ όμορφα είναι και τα διάσπαρτα μικρά solos ή licks που μπορεί να βρει κανείς στο τραγούδι.
Επίσης η κατάσταση σώζεται και με το ”Invaders” που θα μπορούσα να το χαρακτηρίσω ένα κλασικό τραγούδι GAMMA RAY ύφους με ολίγη απ’ όλα όσα πρέπει να έχει. Εξαιρετική εισαγωγή με σολάρισμα από τις κιθάρες, mid-tempo δεδομένα στο υπέροχο κουπλέ του, με τις πολυφωνίες να βρίσκονται παρούσες. Η γέφυρα παίρνει την σκυτάλη για να οδηγήσει σε ένα σχετικά μικρό αλλά καθόλα ωραιότατο refrain. Εξαιρετικά και τα σολαρίσματα αλλά και η δισολίες του, το μόνο που εμένα μου λείπει εδώ σε αυτό τον τομέα είναι ο κλασικός συνοδοιπόρος στις κιθάρες των RAYS, Henjo Richter. Όμως όπως και να έχει το τραγούδι είναι πολύ καλό κατά την γνώμη μου και εύκολα θα μπορούσε να βρίσκεται σε κάποιον από τους πολύ καλούς δίσκους του γκρουπ.
Το τρίτο πολύ καλό τραγούδι που έχει την Hansen αισθητική και νοοτροπία είναι το αυτό που κλείνει το άλμπουμ και λέγεται ”Wonderland”. Η εισαγωγή ανοίγει με όμορφα χαλαρά αρπίσματα κατά βάση για αρχή για να δώσει τη θέση της σε ένα κλασικό heavy PRIEST riff που τόσο άνετα ξέρει να γράφει ο κύριος Hansen, είναι δε τόσο δυναμικό και σκληροπυρηνικό που ακροβατεί θα έλεγε κανείς ακόμα και σε thrash δεδομένα. Το κουπλέ του συνεχίζει στο ίδιο ακριβώς μοτίβο, ενώ γυρίζει με υπέροχο μελωδικό τρόπο στο refrain που είναι ότι πρέπει για live εμφανίσεις, θυμίζοντας μας γιατί έχουμε αγαπήσει τον ίδιο και τις συνθέσεις του όλα αυτά τα χρόνια. Επίσης δυναμικό σύντομο, απόλυτα ταιριαστό είναι και το σολάρισμα στο τραγούδι.
Το καλύτερο όμως όλων πιστεύω πως είναι το ομώνυμο τραγούδι ”Born with a hammer”, το οποίο και είναι αυτό με την μεγαλύτερη διάρκεια φτάνοντας τα 8 λεπτά. Είναι γνωστό πως ο Kai Hansen έχει μια απίστευτη άνεση να γράφει υπέροχες και μεγάλες συνθέσεις με πολύ μεγάλη ευκολία, χωρίς σχεδόν ποτέ καμία εξ αυτών να είναι κουραστική, αδιάφορη ή μέτρια. Έτσι και εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα τραγούδι που έχει μια δομή και λογική σαν αυτή του εκπληκτικού ”The silence”. Δηλαδή έχει μέσα του 2 από τις μεγαλύτερες rock αγάπες του Kai Hansen, η μια και η προφανής είναι οι QUEEN, μιας και το τραγούδι σφύζει από κιθαριστικά μοτίβα που παραπέμπουν ευθέως στον τεράστιο Brian May. Όπως και τα πολλά πολυφωνικά μέρη του τραγουδιού που επίσης είναι μια ωδή στη μεγαλειώδη αυτή Βρετανική γκρουπάρα. Η έτερη επίσης Βρετανική γκρουπάρα που τιμά εδώ ο άνθρωπος μας είναι οι GENESIS, με αρκετές rock αναφορές στο ύφος τους να εμφανίζονται ανά στιγμές αλλά και πράγματα από την θεατρικότητα αυτών κατά την 70s περίοδο τους, ας προσέξει κάποιος μια γέφυρα που υπάρχει κάπου στο μέσον και θα καταλάβει ακριβώς τι θέλω να πω. Οι εναλλαγές του τραγουδιού είναι εξαιρετικές και το όλο σύνολο του, είναι άκρως περιπετειώδες και ενδιαφέρον, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το πιάνο είναι αυτό που δίνει την έξτρα πινελιά όπου χρειάζεται είτε οδηγώντας είτε συμπληρώνοντας. Οι κιθαριστικές μελωδίες και τα solos είναι άριστα τοποθετημένα και παιγμένα. Ενώ το refrain είναι μεγάλο πομπώδες και κολλητικό όσο ακριβώς πρέπει για να σε κερδίσει.
Στα υπόλοιπα θα μπορούσα να πω πως οι ετερόκλητοι μεν μουσικοί που συνοδεύουν τον κύριο Hansen κάνουν πολύ καλά την δουλεία τους. Άλλωστε έχουμε να κάνουμε με πολύ έμπειρους και καλούς μουσικούς που παίζουν κατά βάση σε μεγάλες μπάντες, ενώ από την άλλη τον έχουν συντροφεύσει και στο ”XXX – Three decades in metal”. Βέβαια ο ρόλος τους είναι μάλλον καθαρά συνοδευτικός και ελάχιστα κομβικός στην σύνθεση του άλμπουμ. Όσο για τον Hansen κατ’ εμε είναι αυτός που πρέπει στα πραγματικά καλά τραγούδια του δίσκου, κλασική αξία κιθαριστική, αλλά και η αγαπημένη φωνή με την φαλτσαδούρα της που τόσο αγαπήσαμε, η οποία όμως μπορεί να γίνει παιχνιδιάρικη αλλά και αισθαντικότατη όταν αυτό απαιτείται. Όσο για την παραγωγή του άλμπουμ που νομίζω πως είναι ευθύνη ενός εκ των κιθαριστών του άλμπουμ Eike Freese που είναι και μέλος των DARK AGE, μαζί με τον Kai Hansen είναι πολύ καλή, με τις κιθάρες και τις φωνές να έχουν λίγο περισσότερο χώρο, κάτι μάλλον απόλυτα λογικό, χωρίς όμως να καπελώνετε το rhythm section.
Εν κατακλείδι λοιπόν σχετικά με το ”Born with a hammer”, θα έλεγα ότι καταλαβαίνω απόλυτα την προσωπική ανάγκη του καλλιτέχνη και τις προσωπικές του μουσικές ανησυχίες που θέλει να εκφράσει με την εν λόγω δουλειά. Όμως επί του προκειμένου προσωπικά θεωρώ ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να μείνει ως κάποια φοβερή στιγμή στην δισκογραφία και στην ιστορία του αγαπημένου μου Kai Hansen. Ούτε πιστεύω πως θα γεννηθεί εύκολα η ανάγκη στο μέλλον σε κάποιον από όσους τον αγαπάμε και τον λατρεύουμε να κάτσουμε να ακούσουμε ξανά ολόκληρο αυτόν τον δίσκο. Στην καλύτερη να θυμηθούμε στο μέλλον αυτές τις 3-4 πολύ καλές στιγμές του δίσκου και να αναζητήσουμε να τις θυμηθούμε. Όχι ότι παίζει και κανένα ιδιαίτερο ρόλο, στο κάτω κάτω ο λατρεμένος Kai Hansen θα είναι για πάντα ο ”νονός ή πατέρας για όποιον το θέλει του power metal” και θα είναι πάντα εδώ με τις αμέτρητες υπέροχες στιγμές και δισκάρες που μας έχει χαρίσει όλα αυτά τα χρόνια. Μεταξύ μας, είμαι σίγουρος πως έχει ακόμα να μας δώσει πράγματα, άλλωστε στο τελευταίο άλμπουμ των HELLOWEEN μας το απέδειξε, οπότε ας κάνει και το δικό του κομμάτι πειραματιζόμενος όπως του αρέσει με μια δουλειά σαν και αυτή αφού το θέλει, δεν μας πειράζει καθόλου.
Ώρα για βαθμό που πραγματικά με πολύ επιείκεια, αγάπη, συμπάθεια και λατρεία προς τον Kai θα είναι ένα τραβηγμένο από τα μαλλιά
6 / 10
(Για παραπάνω δεν τολμώ για παρακάτω δεν ήθελα να με στεναχωρήσω.)
Υ.Γ. Αν και Σάκη Φράγκο μιας και μεταξύ μας είχαμε πει διάφορα για το άλμπουμ αυτό από πριν, θέλω ρε φίλε να δω αν σε μερικά χρόνια τελικά, ο ιστορικός του μέλλοντος βρει το ”Born with a hammer” καμιά δισκάρα και εμείς οι 2 αποδειχθεί πως κάτι δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε καλά στο σήμερα ακούγοντας το. Αν τελικά συμβεί αυτό εγώ να ξέρεις θα φάω το καπέλο μου σαν άλλος Stan Laurel !!!
