«RAM τους λένε, κι όλα τα παιδάκια κλαίνε!»
Στην αφρόκρεμα του παραδοσιακού heavy metal, διδάσκουν πως πρέπει αυτό να παίζεται στον 21ο αιώνα, εδώ και πάνω από δύο δεκαετίες. Από τους πρωτεργάτες της σκηνής του NWOTHM, λίγες είναι οι ομόσταυλες μπάντες που αξίζουν τόσο, ώστε να μπορούν να σταθούν δίπλα τους. Κι αν υποθέσουμε πως υπάρχουν «κουτάκια» στα οποία πρέπει να μπαίνει «τικ» για να θεωρείται μια heavy metal κυκλοφορία τουλάχιστον αξιόλογη, στο εντυπωσιακό σερί 6/6 των RAM, δε μένει ούτε ένα κουτάκι ατικάριστο.
Η δισκογραφική επάνοδος της παρέας από το Γκέτεμποργκ, με το “Against”, έρχεται σχεδόν επτά χρόνια μετά το πολύ καλό “The throne within”. Δεν πρόκειται όμως για μια καθ’ ολοκληρίαν καινούργια δουλειά, υπό την έννοια συνθέσεων που έχουν «συλληφθεί» κατά την επταετία αυτή. Το υλικό που παρουσιάζεται εδώ, ανάγεται μέχρι και είκοσι (!) χρόνια πίσω. Συνεπώς, συμπεραίνω ότι υπήρχε αρκετή πρώτη ύλη στο συρτάρι και τώρα βρέθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες για να δουλευτεί όπως πρέπει και να «γεννήσει» τραγούδια ολοκληρωμένα.
Το “Against” είναι τελευταίος δίσκος με τον Tobias Petterson στο μπάσο, καθώς το επί δεκαπέντε έτη μέλος των RAM αποχώρησε σε απολύτως φιλικό κλίμα, για να αφοσιωθεί σε άλλα πλάνα. Τη θέση του εφεξής θα κατέχει ο Desekrator, κατά κόσμον Simon Oscar Claezon, γνωστός από τους VOODUS και τους STORMDEATH. Στην παραγωγή δε, οι Σουηδοί επέλεξαν ως άμεσο συνεργάτη και πάλι τον Johan Reiven, με τον οποίο δημιούργησαν ένα από – τα – πιο – metal – πράγματα που θα ακούσεις φέτος.
Ξεκινώντας από το στιχουργικό περιεχόμενο, οι RAM αφήνουν πίσω τους τα πνευματικά και μεταφυσικά θέματα του προηγούμενου δίσκου και εστιάζουν στις έννοιες της αντίστασης, της αφύπνισης και της ανυπακοής προς κάθε μορφή χειραγώγησης και πνευματικής «δουλείας». Και όταν δεν το κάνουν γράφοντας στίχους εμπνευσμένους από τις δικές τους σκέψεις, το κάνουν εμπνεόμενοι από το κλασσικότερο των κλασσικών «1984» του Όργουελ ή τη γαλλική επανάσταση. Αυτά, για όσους δίνουν ιδιαίτερη σημασία στο τι διαβάζουν, ισόποση με το τι ακούν. Και ακούν τα κάτωθι:
Εν αρχή ην οι JUDAS PRIEST. Με τη riff-ολογία και τη μονολιθικότητα πρωτίστως του “British steel” και σε δεύτερο πλάνο, του “Screaming for vengeance”. Πόσο φοβερό και τρομερό το rhythm section, πόσο απίστευτα δυναμικός και πάνω απ’όλα φυσικός ο ήχος των τυμπάνων… ενθουσιάστηκα από το πρώτο άκουσμα! Και ακολουθούν κατά πόδας οι λεπίδες του “Stained class”, η σπιρτάδα του “Killing machine”, η πρωτόλεια αισθητική του “Sad wings of destiny”, η βαριά πλευρά του “Point of entry” κι ευτυχώς, όχι το “Painkiller”.
Δεν σου αρκούν οι Ιερείς; Πάρε το τραχύ, μοχθηρό, πρωτόλειο metal των ACCEPT του “Restless and wild”, πριν την εμπορική στροφή τους προς το αμερικανικό κοινό, να στανιάρεις. Πάρε και μπαντάρες του NWOBHM σαν τους TYGERS OF PANG TANG, πάρε και τους πρώιμους MERCYFUL FATE (εντάξει, πάλι στους JUDAS PRIEST καταλήγουμε, έστω κι έμμεσα, το ξέρω), βάλε στο πλάνο και τον Michael Schenker… ένας πραγματικός παράδεισος για τους ακραιφνείς metalheads!
Θες το heavy metal σου ταχύ και ανθεμικό; “Ghost emperor”, “Abattoir”, “Against” και “Rising again”. Το θες να παίρνει κεφάλια; “One vs all”, με riff – καταπέλτη. Το γουστάρεις τσαχπίνικο, σαν το “Burnin’ up” της Priest-άρας; “Out of control”. Μήπως το προτιμάς αργό, βαρύ κι ασήκωτο; “Leaving”. Χαίρεσαι κατιτίς παραπάνω όταν… «βγάζει δόντια»; “Night blade”. Πιστεύεις πως κάθε metal άλμπουμ, οφείλει να έχει εξαιρετικό φινάλε; “1984” και “The final hour”, το ένα μετά το άλλο, «στα καπάκια». Το “Against” καλύπτει όλα τα γούστα. Μπαλάντα μόνο δεν έχει, αλλά πού να ταιριάξει η καψερή, με την καυτή λάβα που βγαίνει από τούτο το ηχητικό καμίνι;
Οι RAM επιστρέφουν με… κρότο και αποθεώνουν το «ορθόδοξο» heavy metal, παρουσιάζοντάς το στην πιο αγνή του μορφή. Μια «αποθέωση» που όπως γράψαμε και στην εισαγωγή, κρατά πάνω από δύο δεκαετίες. Ένα heavy metal από πραγματικούς οπαδούς για πραγματικούς οπαδούς, συνεπώς όσοι προσεγγίζουν την αγαπημένη μας μουσική επιφανειακά αποκλείεται να το ακούσουν, ενώ όσοι τη θεωρούν τμήμα της υπόστασής τους, θα το λατρέψουν. Έτσι πάνε αυτά.
8,5 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
