Υπάρχουν συναυλίες που τις περιμένεις για καιρό και, όταν τελικά έρχεται η στιγμή να τις ζήσεις, καταλαβαίνεις πως η αναμονή άξιζε κάθε λεπτό. Το Σάββατο 17 Οκτωβρίου, η Αρχιτεκτονική στο Γκάζι φιλοξένησε την πολυαναμενόμενη επιστροφή των Φινλανδών SWALLOW THE SUN στην Αθήνα, δέκα ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία εμφάνισή τους στην πρωτεύουσα, σε μία πολύ καλή διοργάνωση της Low Frequency. Μαζί τους, δύο ελληνικά σχήματα που κινούνται σε διαφορετικές, αλλά εξίσου σκοτεινές εκφάνσεις του ακραίου ήχου: οι EUPHROSYNE και οι OCEAN OF GRIEF. Το αποτέλεσμα ήταν μια βραδιά αφιερωμένη στη μελαγχολία, στη συναισθηματική ένταση και στις ατμόσφαιρες που δεν χρειάζονται περιττές εξηγήσεις. Μια βραδιά όπου το doom, το death και το post-black metal συνυπήρξαν ιδανικά, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για ένα ταξίδι από την εσωστρέφεια μέχρι την απόλυτη ηχητική κορύφωση.
Την αυλαία άνοιξαν οι EUPHROSYNE, αναλαμβάνοντας να βάλουν το κοινό στο κατάλληλο κλίμα, παρουσιάζοντας και το πρώτο τους LP, “Morus”. Με τον χαρακτηριστικό post-black metal ήχο τους, (αν και τα φωνητικά της τραγουδίστριάς τους, Εύης Ευαγγελινού, πιο πολύ μου θυμίζουν metalcore), τις δυναμικές εναλλαγές και τη θεατρικότητα που συνοδεύει τις ζωντανές εμφανίσεις τους, κατάφεραν να μετατρέψουν από νωρίς τη σκηνή σε έναν χώρο έντονης συναισθηματικής έκφρασης αλλά και χωρίς λόγια μεταξύ των τραγουδιών. Ήταν η ατμόσφαιρα, οι εναλλαγές ανάμεσα σε πιο εσωστρεφή περάσματα και εκρηκτικά ξεσπάσματα, καθώς και η σκηνική τους προσέγγιση που έδωσαν χαρακτήρα στο set τους (για παράδειγμα, τα λευκά λουλούδια δεμένα στο mick stand). Μια μπάντα που εκπροσωπεί μια σύγχρονη πλευρά του ελληνικού ακραίου metal, η οποία δεν περιορίζεται στα στενά όρια ενός είδους, αλλά αναζητά την ισορροπία ανάμεσα στη σκοτεινή αισθητική και στη συναισθηματική φόρτιση. Η εμφάνισή τους λειτούργησε ως ένα ταιριαστό πρώτο κεφάλαιο για όσα θα ακολουθούσαν.
Στη συνέχεια, οι OCEAN OF GRIEF ανέλαβαν να οδηγήσουν τη βραδιά βαθύτερα στα μονοπάτια του death/doom metal. Παρά τις μικρές τεχνικές δυσκολίες που παρουσιάστηκαν στην αρχή, το συγκρότημα βρήκε τον βηματισμό του και ανέπτυξε σταδιακά τη χαρακτηριστική του ηχητική δυναμική. Οι συνθέσεις τους κινήθηκαν ανάμεσα στη σκοτεινή εσωστρέφεια και στα επικά ξεσπάσματα, αποδεικνύοντας πως το αργό τέμπο δεν σημαίνει στατικότητα, αλλά μπορεί να γίνει το μέσο για τη δημιουργία μιας βαθιά καθηλωτικής εμπειρίας. Το setlist περιλάμβανε υλικό από διαφορετικές περιόδους της πορείας τους, με χαρακτηριστικές στιγμές τα “Mourning Over Memories” και “Imprisoned Between Worlds”, ενώ το “Spiritual Fortress” έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί και η παλαιότερη πλευρά της δισκογραφίας τους. Με τη δική τους προσέγγιση στη μελαγχολία και τη μελωδία, απέδειξαν ότι το ελληνικό doom metal έχει σχήματα που μπορούν να σταθούν με αξιώσεις σε μια τέτοια συναυλιακή βραδιά και μάλιστα απέναντι στις Σκανδιναβικές μπάντες που είναι οι μαέστροι του είδους.
Μετά από δέκα χρόνια απουσίας και την αναβολή της αρχικά προγραμματισμένης εμφάνισής τους τον περασμένο Μάρτιο, οι SWALLOW THE SUN επέστρεψαν στην Αθήνα, προκαλώντας έντονο ενθουσιασμό στο κοινό της Αρχιτεκτονικής. Η εισαγωγή με το “Velvet Chains” προετοίμασε το έδαφος, πριν η μπάντα ανέβει στη σκηνή και ξεκινήσει ένα set που συνδύασε διαφορετικές περιόδους της δισκογραφίας της. Από τα παλαιότερα κομμάτια μέχρι το υλικό του “Shining”, οι Φινλανδοί απέδειξαν ότι εξακολουθούν να διατηρούν εκείνη τη μοναδική ικανότητα να μετατρέπουν τη μελαγχολία σε κάτι σχεδόν λυτρωτικό.
Ο Mikko Kotamäki στάθηκε στο επίκεντρο της εμφάνισης, με μια ερμηνεία που ισορρόπησε ανάμεσα στην επιβλητικότητα των ακραίων φωνητικών και στην ευαισθησία που χαρακτηρίζει τις πιο μελωδικές στιγμές του συγκροτήματος. Παράλληλα, οι κιθάρες και το στιβαρό μουσικό υπόβαθρο δημιούργησαν ένα πυκνό ηχητικό τοπίο, μέσα στο οποίο κάθε σύνθεση αποκτούσε τον δικό της χώρο. Η ατμόσφαιρα δεν βασίστηκε σε φθηνούς εντυπωσιασμούς. Οι SWALLOW THE SUN άφησαν τις συνθέσεις να μιλήσουν, αξιοποιώντας τις αντιθέσεις ανάμεσα στα βαριά riff, στα αργόσυρτα περάσματα και στις μελωδίες που μοιάζουν να αιωρούνται πάνω από το σκοτάδι.
Το “New Moon” και το “Under the Moon & Sun” έφεραν μαζί τους τη γνώριμη, υποβλητική πλευρά του συγκροτήματος, ενώ τα “Don’t Fall Asleep (Horror, Part 2)” (πριν από αυτό το κομμάτι, ευχήθηκαν χρόνια πολλά σε κάποιον Γιώργο, κάνοντας την χάρη στην κοπέλα του που τους το είχε ζητήσει μέσω e-mail: «μετά τα σαράντα, όλα χειροτερεύουν» είπε χαριτολογώντας ο Μikko), “Out of This Gloomy Light”, “November Dust” (το δικό τους tribute στους TYPE O NEGATIVE), “Hope” («αυτός ο τίτλος είναι κάτι που θα έπρεπε να έχουμε όλοι οι παρόντες εδώ απόψε», είπε ο Μikko) και “Falling World” ανέδειξαν διαφορετικές όψεις της μουσικής του ταυτότητας. Το “MelancHoly” πρόσθεσε ακόμη μία συναισθηματικά φορτισμένη στιγμή, ενώ το “These Woods Breathe Evil” ξεχώρισε για την υπνωτική του ατμόσφαιρα και την ένταση με την οποία αποδόθηκε ζωντανά. Το set κορυφώθηκε με το “Deadly Nightshade” και το “Swallow (Horror, Part 1)”, ολοκληρώνοντας μια εμφάνιση διάρκειας περίπου ογδόντα λεπτών. Χωρίς encore, αλλά με το κοινό να ανταποκρίνεται με θερμό χειροκρότημα, οι SWALLOW THE SUN αποχώρησαν έχοντας δικαιώσει τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί γύρω από την επιστροφή τους.
Γιώργος Γκούμας
Φωτογραφίες: @fogmysteries.ph
