Μετά από δέκα χρόνια απουσίας οι SWALLOW THE SUN επιστρέφουν στην Ελλάδα για μια και μοναδική συναυλία στις 17 Οκτωβρίου στο Architektoniki Club Live Stage στην Αθήνα, μαζί με τους OCEAN OF GRIEF και τους EUPHROSYNE.
Με τα βαριά, σκοτεινά και απίστευτα μελαγχολικά riffs, τα αργά αλλά και βίαια ξεσπάσματα και τις μεγαλεπήβολες μελωδίες τους έχουν καταφέρει να αναδειχθούν στο μεγαλύτερα όνομα του death-doom μαζί με τους MY DYING BRIDE. Είναι από τις μπάντες των οποίων η μουσική αποκτούν άλλη διάσταση όταν χτυπάει ο ήχος από τη σκηνή. Είναι άλλο να ακούγεται το “When a Shadow Is Forced into the Light” στα ακουστικά και άλλο να περικυκλώνει το κοινό ζωντανά.
Η αντίθεση ανάμεσα στα βαθιά, επιβλητικά growls και στα καθαρά φωνητικά είναι επίσης ένα από τα δυνατά χαρτιά της μπάντας. Αυτή η εναλλαγή ανάμεσα στην αγριότητα και την ευαισθησία είναι βασικό κομμάτι της ταυτότητάς τους — και ζωντανά μπορεί να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη ένταση. Οι Φινλανδοί ξέρουν να χτίζουν αργά την ένταση, να βυθίζουν το κοινό σε βαριά, σκοτεινά ηχοτοπία και μετά να το παρασέρνει σε εκρήξεις κιθαριστικής μελωδίας. Φανταστείτε να σβήνουν τα φώτα, να ξεκινάει το πρώτο αργό, βαρύ riff και να ακούγεται το “Cathedral Walls” ή το “New Moon” μέσα σ’ ένα συναυλιακό χώρο γεμάτο κόσμο που νιώθει τη μουσική το ίδιο έντονα.
Παρακάτω θα παραθέσω κάποια κομμάτια τα οποία είτε μπορεί και να παίξουν ζωντανά εάν κοιτάξουμε τα πρόσφατα set lists τους είτε που θα ήθελα εγώ να ακούσω:
- “Swallow” (“The Morning Never Came”, 2003)
Ένα εξαιρετικό δείγμα του πρώιμου doom/death ήχου τους: βαριά riffs, παγωμένη ατμόσφαιρα και μελωδίες που βυθίζονται στο σκοτάδι.
- “Don’t Fall Asleep (Horror Pt. 2)” (“Hope”, 2007)
Μελαγχολικό, σκοτεινό και ατμοσφαιρικό, έχει μετατραπεί σε στάνταρ στα live τους.
- “New Moon” (“New Moon”, 2009)
Ένα χαρακτηριστικό κομμάτι της πιο βαριάς και δυναμικής πλευράς τους, με επιβλητική ατμόσφαιρα και έντονες εναλλαγές.
- “Cathedral Walls” (“Emerald Forest and the Blackbird” 2012)
Αυτό λίγο δύσκολο να ακουστεί λάιβ μιας που πρόκειται για ντουέτο με την Anette Olzon (πρώην NIGHTWISH). Πάντως είναι από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της συναισθηματικής τους πλευράς, με καθαρά φωνητικά, βαριά ξεσπάσματα και μια γλυκόπικρη, μελαγχολική αίσθηση.
- “When a Shadow Is Forced into the Light” (“When a Shadow Is Forced into the Light”, 2019)
Η ώριμη, συναισθηματικά φορτισμένη πλευρά τους λόγω του ότι ο εν λόγω δίσκος είναι αφιερωμένος στην τραγουδίστρια Aleah Stanbridge, την τότε σύντροφο του κιθαρίστα και συνθέτη Juha Raivio, που έφυγε πρόωρα από καρκίνο. Ένα κομμάτι που συνδυάζει την μελωδία με την απόγνωση του χαμού.
Γιώργος Γκούμας
