Μια συναυλία γιορτή για το death metal (και το deathcore ως παράγωγο του death metal), έμελλε να παρακολουθήσουμε στο ιστορικό, θρυλικό Gagarin 205. Το νέο αίμα των ETERNAL και UNDEATH, οι εδραιωμένοι INGESTED (μοναδική εκπροσώπηση τόσο του deathcore όσο και της Αγγλίας, μια και όλοι οι υπόλοιποι είναι Αμερικάνοι) και οι πατέρες ηχητικώς όλων τους, SUFFOCATION. Πέραν του σχετικού άρθρου που έγραψα για εκείνους, η χαρά του να βλέπω ζωντανά το νέο αίμα του είδους πάνω που βράζει και μεγαλώνει σε απήχηση, είναι απερίγραπτη. Σαφώς καταθέτουμε τα σέβη μας στους προπάτορες του κάθε χώρου, αλλά κοιτάμε και μπροστά. Το έχω ξαναγράψει φυσικά, αλλά επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως. Πάμε να δούμε τι ζήσαμε!
Πρώτοι στη σκηνή, σε ένα πρόγραμμα που τηρήθηκε εξαιρετικά, οι ETERNAL, από το Phoenix της Arizona (κάτι έχει το νερό εκεί πέρα παιδιά, δεν εξηγείται διαφορετικά!). Αυτούς τους τύπους, τους αγάπησα από το “Faceless evil” EP που άκουσα το 2023, ε και πραγματικά αρρώστησα! Οπότε όταν βγήκε το “Cryptic lust” ήμουν εκεί, το περίμενα και έγινα ακόμα μεγαλύτερος οπαδός! Οι CANNIBAL CORPSE, MALEVOLENT CREATION, ορθόδοξοι SEPULTURA, OBITUARY παρελαύνουν μέσα στις συνθέσεις τους, που προέρχονταν ως επί το πλείστον από το “Cryptic lust” full-length (“Cryptic lust”, “Hammer of eternal torment”, “Spectral immolation”, “Torture chapel”).
Δεν σταμάτησαν όμως εκεί τα καλόπαιδα! Μας έπαιξαν και δύο ολοκαίνουργια κομμάτια (“Shards of morbid judgement” και “Before the altar”), που θα μας κάνουν να κλάψουμε όταν βγει ο διάδοχος του “Cryptic lust” (υποψιάζομαι σύντομα, γιατί ανεβαίνουν ραγδαία). Δεν σήκωσαν κεφάλι από το κοπάνημα, είναι οπαδάρες, ξέρουν να γράφουν φοβερά κομμάτια, ενώ που και που, έχουν κάτι ατμοσφαιρικά περάσματα και κάτι ελαφρά ψήγματα από black metal που δείχνουν ότι γενικά τα καλύτερα έπονται. Εύγε!
Συνέχεια, με τους UNDEATH, των οποίων ο drummer δεν μπόρεσε για τον οποιονδήποτε λόγο να είναι εκεί, οπότε κάλυψε τη θέση του ο ΛΕΒΕΝΤΗΣ drummer των ETERNAL (μεγάλος παίκτης) σε διπλό ρόλο. Το ερώτημα τώρα για όποιον διαβάζει αυτές τις αράδες, είναι “πως ακούγονται αυτοί οι τύποι για τους οποίους μιλάς;”. Δώστε βάση: οι UNDEATH από την Νέα Υόρκη, εκτός από τους CANNIBAL CORPSE και τους CARCASS, που είναι βασικές επιρροές τους, έχουν προσθέσει την γκρούβα των SUFFOCATION (γείτονες, αλίμονο), ενώ σε στιγμές που γίνονται πιο σκοτεινοί, ακούς την επιρροή των IMMOLATION! Μερακλήδες οι άνθρωποι, αν μη τι άλλο!
Με ένα ποτ πουρί από τα τρία άλμπουμ τους, “Lesions of a different kind” (2020), “It’s time…to rise from the grave” (2022) (με αυτό τους έμαθα), “More insane” (2024) αλλά και τα EP/singles που βγάζουν κατά καιρούς (τελευταίο το “Arterial bombardment”), οι κύριοι ξεκίνησαν με άνεση τα πρώτα moshpits, με το κόσμο να ανταποκρίνεται υπέροχα σε μια φρέσκια μπάντα που παίρνει κεφάλια και “καίει”. Και όλα αυτά, σε ένα γεμάτο Gagarin που άρχισε να γίνεται ΩΠΑ. Απόδειξη ότι πολύς κόσμος τους περίμενε καιρό! Θέλω club show με εκείνους headliners, στο νέο τους full-length με την Relapse, να μη μείνει πέτρα πάνω στη πέτρα διάολε!
Δύο στα δύο μακελειό, ήρθε η ώρα για τους Άγγλους INGESTED. Γνωρίζω ότι τα πράγματα στο στρατόπεδο τους, δεν είναι τα καλύτερα. Μέτριος προς κακός τελευταίος δίσκος, τραγουδιστής που απολύθηκε στο φως σεξουαλικής παρενόχλησης, ένα ασταθές line up…καταλάβατε που το πάω ελπίζω! Έλεγα ωστόσο, ότι θα μπορούσαν τουλάχιστον, να είναι καλοί συναυλιακά. Γίνεται όμως, ένα τεράστιο λάθος από μεριάς τους. Βγαίνουν να παίξουν, με ενέργεια, με άρτια τεχνική, ο κόσμος γουστάρει (τα moshpits συνεχίστηκαν αμείωτα)…αλλά, έλα που τα όργανα που βλέπουμε στο σανίδι, δεν είναι όλα όσα ακούγονται από τα ηχεία!
Συγκεκριμένα, το μπάσο ήταν προηχογραφημένο! Το οποίο σε ένα τέτοιο ιδίωμα όπου το μπάσο δεν είναι στο παρασκήνιο, αλλά πολύ συχνά είναι από ευδιάκριτο εως πρωταγωνιστικού χαρακτήρα, προκαλεί κλαυσίγελο, νεύρα και μπινελίκια! Αντί να γουστάρω που έβλεπα την μπάντα της οποίας το “Where only Gods may tread” με έκανε οπαδό, ήμουν πραγματικά προβληματισμένος με αυτό που έβλεπα. Η παρακμή της μπάντας πλέον έχει περάσει και σε συναυλιακό επίπεδο πέρα από μουσικό. Και δεν θέλω να ακούω δικαιολογίες! Από τη στιγμή που οι UNDEATH βρήκαν session drummer, μπορούν και αυτοί να βρουν μπασίστα. Τελεία.
Ειδικά μετά το δίδυμο φωτιά ETERNAL/UNDEATH, οι INGESTED πέρασαν και δεν ακούμπησαν.
Και τώρα, ήρθε η ώρα για το κυρίως πιάτο της βραδιάς. Οι SUFFOCATION, στην Αθήνα, σε ένα σχεδόν κατάμεστο Gagarin! Ο κόσμος πλέον περιμένει και είναι έτοιμος να εκραγεί. Ξεκινάει το μακελειό με “Thrones of blood”, ε και το Gagarin έχει γίνει πεδίο μάχης! Σημαντική σημείωση ως προς τον ποιον έχουν πίσω από τα δέρματα οι SUFFOCATION: John Longstreth. Ω ναι κυρίες και κύριοι, ο γνωστός και μη εξαιρετέος από ORIGIN και φυσικά HATE ETERNAL (μεταξύ άλλων). To ότι για τα επόμενα 75 λεπτά, πήγε τα κομμάτια “τρένο” είναι το λιγότερο που μπορεί να ειπωθεί! Και είχε να παίξει κομμάτια που παίχτηκαν από Mike Smith, Dave Culross και Doug Bohn, οπότε πολλαπλός ο άθλος!
Δεύτερο κομμάτι “Jesus wept” και εγώ εν αντιθέσει με τον Ιησού, έτοιμος να κλάψω από χαρά με αυτά που βλέπω, μπαίνοντας στο χαμό και γιορτάζοντας το όπως πρέπει! Γενικά, το set πέρασε από όλη σχεδόν τη δισκογραφία τους, ως εξής: “Human waste” EP (“Catatonia” – το πρώτο κομμάτι που έγραψαν ποτέ οι SUFFOCATION), “Effigy of the forgotten” (ομώνυμο, “Infecting the crypts”, “Liege of inveracity”), “Breeding the spawn” (ομώνυμο), “Pierced from within” (ομώνυμο) και “Despise the sun” EP (“Funeral inception” – με τον δικό μας Γιάννη Νάκο, να ανεβαίνει στο σανίδι ως καλεσμένος! Για όποιον δε το ήξερε, έκανε το εξώφυλλο αλλά και τα backdrops για το “Hymns from the apocrypha”).
Στο πρόσφατο παρελθόν τιμήθηκαν τα “Pinnacle of bedlam” (“As grace descends”) και “Hymns from the apocrypha” (“Seraphic enslavement”, “Dim veil of obscurity”, “Perpetual deception”). H απόδοση τους, ήταν λίαν επιεικώς καταστροφική, ενώ σε σωστό πνεύμα ευγενούς άμιλλας, ευχαρίστησαν τις λοιπές μπάντες της βραδιάς, δια στόματος Ricky Myers. Οι τελευταίες νότες του “Infecting the crypts” έριξαν τίτλους σε μια βραδιά – δώρο για κάθε deathster, ενώ η πληρότητα που ένιωσα βλέποντας κάτι τέτοιο σε μια τόσο σημαντική μέρα για μένα, ήταν αρκετή προκειμένου να με συγκινήσει πλήρως. Τώρα, πως το υποφαινόμενο γομάρι μπόρεσε να κλάψει βλέποντας μια death metal συναυλία, είναι από τα άλυτα μυστήρια της ζωής!
Αυτό που δεν είναι μυστήριο ωστόσο, είναι πως αυτή ήταν μια αξέχαστη βραδιά για όλους τους σωστούς λόγους. Επί προσωπικού δε, οι τρεις Αμερικάνοι της βραδιάς μου έκαναν ένα υπέροχο δώρο γενεθλίων. Και γι αυτό τους ευχαριστώ! Και εις άλλα, με υγεία!
Γιάννης Σαββίδης
Φωτογραφίες: Μαρία Μέλλιου (Rock Overdose, @marakioutekan)
