ΟΝΟΜΑ ΑΛΜΠΟΥΜ – “Alone” – SOLITUDE AETURNUS
ΕΤΟΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ – 2006
ΕΤΑΙΡΙΑ – Massacre Records
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ – SOLITUDE AETURNUS
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ:
Κιθάρες – John Perez
Φωνητικά/πλήκτρα – Robert Lowe
Κιθάρα – Steve Moseley
Μπάσο – James Martin
Τύμπανα – Steve Nichols
Οκτώ χρόνια μετά το “Adagio”, το συγκρότημα επέστρεψε με έναν δίσκο που μοιάζει με ταξίδι μέσα στο πένθος, την απομόνωση και την απόγνωση. Αντί να επιχειρήσουν να εκσυγχρονίσουν τον ήχο τους ή να κυνηγήσουν τις σύγχρονες τάσεις του metal, παρουσίασαν ένα έργο βαθιά ριζωμένο σε όλα εκείνα τα στοιχεία που καθιστούν το epic doom metal τόσο συναρπαστικό: καταιγιστικά riffs, μελαγχολικές μελωδίες, δραματική σύνθεση και φωνητικά φορτισμένα με έντονο συναίσθημα.
Το εναρκτήριο κομμάτι, “Scent of Death”, καθορίζει αμέσως την ατμόσφαιρα. Η σκοτεινή, σχεδόν μυστικιστική εισαγωγή του δίνει τη θέση της σε ογκώδη κιθαριστικά ριφ και σε μια όμορφα δομημένη μελωδική εξέλιξη. Σε ορισμένα σημεία διακρίνεται μια χροιά που παραπέμπει στη Μέση Ανατολή (συμπεριλαμβανομένων ήχων σιτάρ και ταμπουρά), προσθέτοντας ένα επιπλέον επίπεδο μυστηρίου στον ήδη χαρακτηριστικό ήχο του συγκροτήματος – το ίδιο ισχύει και για το δεύτερο κομμάτι, “Waiting for the Light”.
Στο μεταξύ, το “Upon Within” εισάγει μια πιο ευρεία, ατμοσφαιρική διάσταση, ενώ το “Is There” αποτελεί μία από τις πιο μεγαλειώδεις συνθέσεις του άλμπουμ. Παρεμπιπτόντως, είναι η ιδέα μου ή ένα από τα βασικά κιθαριστικά ριφ στο κομμάτι “Burning” θυμίζει εκείνο του “Revolution Is My Name” των PANTERA; Το γεγονός ότι κατάγονται και οι δύο από το Τέξας, καθώς και ότι η ηχογράφηση έγινε με τον ίδιο ηχολήπτη, ίσως να έπαιξε κάποιον ρόλο.
Και μετά υπάρχει το “Tomorrow’s Dead”, μια εξαιρετική άσκηση στο αργό, συντριπτικό doom metal, το οποίο αποτυπώνει άψογα το ζοφερό συναισθηματικό τοπίο του άλμπουμ. Η μνημειώδης ατμόσφαιρά του και το αξιομνημόνευτο ρεφρέν καταδεικνύουν πόσο αποτελεσματικά οι SOLITUDE AETURNUS μπορούν να μετατρέψουν την απλότητα σε κάτι πραγματικά συγκινητικό. Ο Robert Lowe προσφέρει άλλη μια συγκλονιστική ερμηνεία. Η φωνή του αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα «όργανα» στο epic doom metal: δυναμική, δραματική και γεμάτη συναίσθημα. Γνωρίζει ακριβώς πότε να απελευθερώσει όλη τη φωνητική του δύναμη και πότε να αφήσει τη μελαγχολία να κυριαρχήσει. Η ερμηνεία του προσδίδει στις συνθέσεις αυτές μια σχεδόν θεατρική διάσταση, ανυψώνοντας τη μουσική πέρα από τα όρια του συμβατικού heavy metal.
Η δουλειά στην κιθάρα από τους John Perez και Steve Moseley είναι εξίσου εντυπωσιακή. Τα riffs τους είναι καταιγιστικά, χωρίς όμως να γίνονται μονότονα, ενώ οι μελωδικές γραμμές και τα σόλο προσφέρουν στιγμές πραγματικής ομορφιάς.
Φυσικά, το “Alone” δεν στερείται ατελειών. Ορισμένα σημεία παρατείνονται ενίοτε περισσότερο από όσο χρειάζεται, ενώ ο σχετικά σταθερός ρυθμός του σημαίνει ότι οι ακροατές που αναζητούν σημαντική υφολογική ποικιλομορφία ίσως βρουν ορισμένα τμήματα της διάρκειάς του —που φτάνει τη μία ώρα— κάπως επαναλαμβανόμενα. Ο δίσκος δεν επιχειρεί να αναβιώσει τη μαγεία των “Into the Depths of Sorrow” (1991) ή “Through the Darkest Hour” (1994). Αντιθέτως, παρουσιάζει μια πιο ώριμη, βαρύτερη και κάπως σκοτεινότερη εκδοχή τους.
Εν κατακλείδι, το «Alone» είναι ένας αξιοσημείωτος δίσκος από ένα συγκρότημα που ανέκαθεν άξιζε πολύ μεγαλύτερη αναγνώριση. Πρόκειται για ένα άλμπουμ που ανταμείβει την υπομονή, τις επαναλαμβανόμενες ακροάσεις και την ικανότητα εκτίμησης των συναισθηματικών προεκτάσεων της heavy μουσικής. Ένα ταιριαστό αποχαιρετιστήριο έργο από το -ίσως- σημαντικότερο epic doom metal συγκρότημα όλων των εποχών.
Γιώργος Γκούμας
