Οι Νορβηγοί θρύλοι του black metal αφού γιόρτασαν πέρσι τα 40 χρόνια από το ξεκίνημα τους με μια εκτεταμένη περιοδεία που πέρασε και από τη χώρα μας, κυκλοφορούν τον έβδομο full length δίσκο τους. Σε όλη αυτή την πορεία τις συνθέσεις τους υπέγραφε πάντα ο κιθαρίστας που είχαν, με τον Euronymous να στιγματίζει την πρώτη και θρυλική τους περίοδο, η οποία κράτησε δέκα χρόνια και ολοκληρώθηκε με την κυκλοφορία του μυθικού “De mysteriis dom. sathanas”. Η δεύτερη περίοδος τους κράτησε 13 χρόνια και είχε τον Rune “Blasphemer” Eriksen ως συνθέτη, αναμορφώνοντας τους ηχητικά στους 3 δίσκους που έβγαλαν στα 00s.
Διανύουν εδώ και 16 χρόνια τη δεύτερη ύστερη περίοδο τους, έχοντας πρώτη φορά δύο κιθαρίστες. Ο Teloch έχει αναλάβει τη σύνθεση των κομματιών και ο τρόπος του διαφέρει ριζικά από τον Blasphemer. Αν και έχουν την ίδια ηλικία, δεν έχουν τα ίδια βιώματα, γεγονός που φαίνεται να έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στη συνθετική τους προσέγγιση. Ο Blasphemer μπήκε στην ενηλικίωσή του στην ηλεκτρική καρέκλα του κιθαρίστα των MAYHEM, όταν δολοφονήθηκε ο Euronymous και όχι μόνο κατάφερε να τους αναμορφώσει, αλλά και να τους δώσει νέα ταυτότητα με τον τρόπο σύνθεσής του από δίσκο σε δίσκο.
Στην αντίστοιχη ηλεκτρική καρέκλα κάθισε ο Teloch και τολμώ να πω ότι ήταν ακόμα πιο δύσκολο εγχείρημα, καθώς ο Blasphemer είχε καταφέρει να αποτινάξει από το όνομα τους την κατάρα του θρυλικού συγκροτήματος που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην πορεία της πρώτης γενιάς του νορβηγικού black metal. Και δυστυχώς πέρασαν 7 ολόκληρα χρόνια για να βγάλουν το “Esoteric warfare” (2014), το οποίο ήταν τόσο απογοητευτικό που την αμέσως επόμενη χρονιά ξεκίνησαν περιοδεία που κράτησε 3 ολόκληρα χρόνια, παίζοντας χωρίς αύριο ένα set που ήταν μόνο το “De mysteriis dom. Sathanas”. Μάλιστα την πρώτη χρονιά κυκλοφόρησαν και live άλμπουμ με αυτό το 45λεπτο set, που ήταν σαν διαφημιστική κίνηση για την συνέχιση της περιοδείας, η οποία πέρασε και από τη χώρα μας, στην οποία για πρώτη φορά άγγιξαν το sold out στο Fuzz club της Αθήνας!
Κερασάκι σε αυτή την τούρτα ρετρολαγνείας ήταν η ταινία “Lords of chaos”, η οποία έκανε διάσημο το όνομα τους για εξωμουσικούς λόγους, μιας και οπτικοποιήθηκε η πορεία των MAYHEM από την αρχή τους μέχρι τη δολοφονία του mastermind τους, Euronymous. Χωρίς καμία έκπληξη το επόμενο τους άλμπουμ, “Daemon” (2019), θα προσέγγιζε ηχητικά το “De mysteriis dom. Sathanas”. Ο αντίκτυπος ήταν τόσο μηδαμινός, που εξηγείται από την ανικανότητα των συνθέσεων να σταθούν αντάξια απέναντι στις αντίστοιχες του Blasphemer, πολλώ δε μάλλον του Euronymous, οι οποίες αναγνωρίζονται ως κλασικές στο σύνολο της σκληρής μουσικής.
Έχοντας όλα αυτά σαν δεδομένα θα ήταν έκπληξη αν το νέο τους άλμπουμ είχε άλλη ηχητική, όπως συνέβαινε με κάθε δίσκο της εποχής με κύριο συνθέτη τον Blasphemer. 7 χρόνια φαγούρας κυριολεκτικά για να ξανακούσουμε ασύνδετες ιδέες μέσα σε αναίτια μακροσκελή κομμάτια, τα οποία δε λειτουργούν αυτόνομα. Πραγματικά δεν υπάρχει καμία αλλαγή ύφους από κομμάτι σε κομμάτι, καθιστώντας το άλμπουμ αυτό ανησυχητικά επαναλαμβανόμενο. Μετά από αλλεπάλληλες ακροάσεις έπιασα τον εαυτό μου να παγιδεύεται σε ένα σπιράλ φόρμας και στείρας επανάληψης μοτίβων που χαρακτηρίζονται από την ετικέτα «Τrue Norwegian black metal» – προϊόν με ονομασία προέλευσης δηλαδή! Έπιασα τον εαυτό μου να νομίζει ότι ακούει ένα κομμάτι διάρκειας 49 λεπτών, το οποίο είναι χωρισμένο σε 9 μέρη. Και κάθε σημείο του θα σας κάνει να πείτε: «κάπου το έχω ξανακούσει αυτό το σημείο»!
Μην περιμένετε να ακούσετε έναν δίσκο που δεν είναι καλοπαιγμένος και τέλειος ηχητικά. Ο Hellhammer στα drums είναι καταιγιστικός, αλλά ο Attila είναι τόσο προβλέψιμος που ακόμα και τα περίφημα υμνικά του φωνητικά περνάνε απαρατήρητα. Θαρρώ ότι δεν καταφέρνουν τίποτα για να σώσουν τον ορυμαγδό των ασύνδετων θεμάτων, τα οποία δεν έχουν ταυτότητα σύγχρονη. Είναι ο ορισμός της ρετρολαγνείας γένους μαυρομεταλικού! Και όσοι θα με πείτε υπερβολικό, σας παραπέμπω να ακούσετε τι έκανε ο Blasphemer με τους RUIM, όπου ξεκάθαρα ήθελε ένα νέο project που να συνεχίζει την ηχητική προσέγγιση του “Wolf’s lair abyss” EP, με το οποίο μας συστήθηκε το 1997 και δεν επανέλαβε από τότε σε καμία κυκλοφορία των σχημάτων που δραστηριοποιείται. Αντίθετα με τον Teloch κατάφερε στο “Black Royal Spiritism – I. O Sino da Igreja” να εξελίξει τον τρόπο σύνθεσης που είχε σε εκείνο το δίσκο, επιβεβαιώνοντας ότι δεν ήταν κίνηση ρετρολαγνείας, αλλά ανάγκης να επεκτείνει κάτι που έκανε στο παρελθόν. Αντίθετα η προσέγγιση του Teloch είναι μονοδιάστατη τόσο συνθετικά, όσο και ηχητικά, που είναι ο ΟΡΙΣΜΟΣ της ρετρολαγνείας!
Και θα μου πείτε τώρα, τι περιμένεις να κάνουν οι MAYHEM μετά από τόσα χρόνια; Δηλαδή είναι καλύτεροι οι MEGADETH που κάναμε ομαδική κριτική ή αντίστοιχα για το νέο album των KREATOR; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα για μένα είναι σαφής: Οι μεν MEGADETH έκαναν ένα δίσκο αποτίμησης μιας και είναι ο τελευταίος τους, ο οποίος έχει αντίκτυπο γιατί έχει αξιοπρόσεκτες συνθέσεις! Αντίστοιχα οι KREATOR έχουν ξεχάσει τον όρο ρετρολαγνεία εδώ και 25 χρόνια, κάτι που έζησαν και οι MAYHEM την εποχή του Blasphemer! Ζητάω πολλά θα μου πείτε! Συγγνώμη αλλά η σύνδεσή μου με αυτή τη μπάντα ήταν καθοριστική στο να εντρυφήσω και να ξεκινήσω να παρακολουθώ την black metal σκηνή σε παγκόσμιο επίπεδο! Θεωρώ ότι ο δίσκος αυτός βγήκε μόνο και μόνο για να δικαιολογήσουν την επόμενη περιοδεία τους. Αλήθεια ποιο από τα κομμάτια του δίσκου θα ανυπομονείτε να ακούσετε live, εκτοπίζοντας την προσδοκία σας να ακούσετε για πολλοστή φορά κάποιο από τα 8 εμβληματικά μέρη του “De mysteriis dom. Sathanas”;
Αυτό το ερώτημα πλανάται στο μυαλό μου μετά από αλλεπάλληλες ακροάσεις του δίσκου, καταλήγοντας απελπισμένος στο ρηθέν: Άνευ ουσίας, άνευ σημασίας…
4 / 10
Λευτέρης Τσουρέας
