>
Αν είσαι από τους παρατηρητικούς αναγνώστες, καθώς κι από αυτούς που κρατούν σημειώσεις (ναι, υπάρχουν τέτοιοι, είναι αρκετοί, μας «ενοχλούν» συχνά και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό), θα έχεις παρατηρήσει πως κάποιες φορές, γίνεται λόγος για μπάντες που αξίζει να τις αναφέρουμε για πράγματα που ΔΕΝ έχουν να κάνουν με την σύνθεση μουσικής. Για το πόσο σωστά και μεθοδικά δουλεύουν, τον βαθμό επαγγελματισμού τους, την πειθαρχία και την υπευθυνότητα που επιδεικνύουν… για όλο αυτό τέλος πάντων που στο εξωτερικό λέγεται “work ethic”. Και οι Λαρισαίοι LEATHERHEAD, είναι μια τέτοια μπάντα.
Παρένθεση εγκυκλοπαιδικής φύσεως: Ωραίο όνομα έχουν, έτσι; Εύηχο και χαρακτηριστικό. Θα έλεγε κανείς πως ίσως να είναι εμπνευσμένο από κάποιον χαρακτήρα τρόμου. Κι όμως, δεν είναι. Κανείς «Δερματοκέφαλος» δεν υπάρχει. Αντίθετα, υπάρχει όντως η ομώνυμη αγγλική πόλη, που βρίσκεται 27 χλμ νοτιοδυτικά του Λονδίνου και που έδωσε την έμπνευση στο γκρουπ να δημιουργήσει την ιστορία μιας άλλης, φανταστικής, κάπου στις Η.Π.Α…
Στα θεμέλια που λες της αμερικανικής Leatherhead, βρίσκεται ένας μαζικός τάφος χιλιάδων αυτοχθόνων Αμερικανών (Ινδιάνων δηλαδή), φονευμένων βάναυσα 200 χρόνια πριν. Ο αρχηγός λοιπόν της εξοντωμένης φυλής, ο οποίος πρωταγωνιστεί στα εξώφυλλα ως άλλη μασκότ και «φορά» στον frontman του γκρουπ φτερά στην κεφαλή σε κάθε συναυλία, εγείρεται από τον τάφο, με υπόσταση κάπου μεταξύ Jason Voorhees και Freddy Krueger και εκδικείται τον χαμό του λαού του. Κοινώς, γίνεται χαμός. Κλείνει η παρένθεση, περισσότερα στους «στίχοι», επιστροφή στο “work ethic”.
Οι LEATHERHEAD δοκιμάσαν τις δυνάμεις τους σε αρκετές σκηνές, εντός και εκτός συνόρων, λαμβάνοντας πολύ καλό βαθμό. Για ενάμιση χρόνο, διάστημα το οποίο λογικά κύλησε «νεράκι» για τη μπάντα, οι Λαρισινοί (για αλλαγή) έδωσαν πολλά live και όλοι όσοι τους είδαν και μου μετέφεραν τις εντυπώσεις τους, μόνο καλά λόγια είχαν να πουν, ταυτιζόμενοι με την εικόνα που κι εγώ ο ίδιος είχα σχηματίσει για τις αρετές τους στο σανίδι. Όταν κάποιος παίζει καλά, παίζει καλά, τέλος. Δεν έχει καμία μα καμία σημασία τι παίζει και αν είναι της αρεσκείας σου. Η καλή απόδοση κερδίζει όλα τα ματς. Και για να παίζει καλά, πάει να πει ότι ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ. Να τα ακούν αυτά ορισμένοι που νομίζουν ότι είναι διασταύρωση METALLICA με JUDAS PRIEST και αν δεν το δουν γραμμένο, κάνουν «μουτράκια».
Στο ομώνυμο ντεμπούτο τους, οι Θεσσαλοί είχαν κάνει ιδιαίτερη αίσθηση. Ο δίσκος χαιρετίστηκε ως μια από τις «χτυπητές» κυκλοφορίες του 2024, ένα πρώτης τάξεως εναρκτήριο λάκτισμα στην, εύχομαι μακρά, δισκογραφική τους πορεία. Ο γράφων ήταν αυτός που για λογαριασμό του Rock Hard ανέλαβε την παρουσίασή του και για να μη μακρηγορούμε και επαναλαμβανόμαστε, μπορείς να ανατρέξεις εδώ, για να διαβάσεις όσα είχα γράψει τότε. Εγώ είμαι εδώ για να σου περιγράψω το «σήμερα». Άλλωστε, πάντοτε θα έχει μεγαλύτερη σημασία από το «χθες».
“Violent horror stories” λοιπόν… Δεύτερο άλμπουμ από τη No Remorse. Νέα σύνθεση, αναλλοίωτη η ταυτότητα. Προσανατολισμός σταθερά προς δυσμάς, δίχως παρεκκλίσεις στην πορεία. “Playing time – 37:37 min”. Δεν έτυχε, πέτυχε. Πραγματεύεται horror καταστάσεις, κυκλοφορεί Παρασκευή και 13. Ξαναπέτυχε. Το “Violent horror stories” ανήκει στο πεδίο του speed metal και μπαλανσάρει τέλεια μεταξύ των FLOTSAM AND JETSAM και των AGENT STEEL, με ενέσεις πρώιμων OVERKILL, NASTY SAVAGE και πιο thrashy και σκοτεινών METAL CHURCH (aka «τα δύο πρώτα»), να το ενισχύουν. ΟΙ επιρροές. Τα όποια USPM στοιχεία (λέγε με αρχαίοι QUEENSRYCHE) υπήρχαν στο “Leatherhead”, μας άφησαν χρόνους.
Σύγκριση.
Το ντεμπούτο δεν υπερτερεί κάπου, έναντι του διαδόχου του. Και έτσι πρέπει! Ομοιότητες πάλι, έχουν. Μια εντοπίζεται στο παρόμοιου concept εξώφυλλο, με το έντονο MELIAH RAGE (“Kill to survive”) vibe και τα πολλά hints – όρεξη να έχεις να τα παρατηρείς. Χεχε, ο Ινδιάνος βγαίνει τώρα μέσα από μια τηλεόραση, αρπάζοντας τον πιτσιρικά που είναι έτοιμος να δει βιντεοκασσέτα από live του γκρουπ. 80s USA, οι MELIAH RAGE είναι cult μπαντάρα, συνεπώς, + ένας πόντος φίλε.
Άλλη στο ότι το speed metal που έχουν διαλέξει ως μουσική κατεύθυνση οι LEATHERHEAD, εξακολουθεί να απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί μονότονο και στο ότι η παραγωγή, καίτοι πέρασε σε άλλα χέρια (Γιώργος Κουγιουμτζόγλου / Αχιλλέας Καλαντζής στο πρώτο, LEATHERHEAD / Κουγιουμτζόγλου / Arthur Rizk στο δεύτερο) είναι και πάλι πολύ καλή.
Αυτά. Τέρμα οι ισοπαλίες. Ώρα να δούμε που υπερτερεί ο διάδοχος.
Πρώτον, δεν κάνει πουθενά κοιλιά και δεν χαμηλώνει πουθενά ο συνθετικός πήχης, εν αντιθέσει με το “Leatherhead” όπου το πρώτο του μισό, ήταν οπωσδήποτε καλύτερο του δευτέρου. Δεύτερον, στα ίδια τα τραγούδια. Σαφώς ανώτερα τα καινούργια, σε σύνθεση, εκτέλεση. Τρίτον, στην απόδοση του τραγουδιστή. Καταρχήν εκτιμώ ιδιαίτερα το ότι ο Μέκρας επιδιώκει να μοιάσει όλο και λιγότερο στον John Cyriis, χαίρομαι να ακούω ότι έχει δουλέψει κι άλλο τη φωνή του, ειδικά στις χαμηλές, εκπλήσσομαι ευχάριστα όταν διαπιστώνω πως σε κάποιες φάσεις, φέρνει λίγο στον έφηβο Eric Knutson.
Όπως προείπα, όλα τα κομμάτια του “Violent horror stories” κυμαίνονται σε πολύ καλά επίπεδα. Ωστόσο, ξεχώρισα λίγο παραπάνω μια συγκεκριμένη τριάδα, την οποία οφείλω να ομολογήσω πως ήδη, ακούω περισσότερο: Το “The visitors” που καλπάζει σαν το “Rager” των AGENT STEEL, το “Something evil (this way comes)” με την κολλητική κιθαριστική μελωδία και το υπέροχο refrain και πάνω απ’όλα το “Children of the Beast”, όπου οι ταχύτητες πέφτουν, το μπαλαντοειδές πρόσωπο του αμερικανικού speed/thrash metal βγαίνει μπροστά κι εγώ θυμάμαι κάτι “Fade to black”, “Doomsday for the deceiver”, “Escape from within” και λοιπά θεουργήματα.
Συμπέρασμα:
Όταν κυκλοφόρησε το “Leatherhead”, ήλπιζα σε μια πολύ καλή συνέχεια, αφού οι δυνατότητες υπήρχαν. Το μόνο που χρειαζόταν, ήταν σωστός προγραμματισμός και σωστή δουλειά. Οι Λαρισινοί δε με διέψευσαν. Δουλεύουν όπως πρέπει και όσο πρέπει, μην τα ξαναλέμε. Εμπειρότεροι, σοφότεροι και ικανότεροι πια, αποκτούν απόλυτη αναγνωρισιμότητα και αν στο μέλλον δε φτάσουμε να μιλάμε για αυτούς με τα καλύτερα λόγια σε παγκόσμια underground βάση, τότε απλά θα έχουν οι ίδιοι χύσει την καρδάρα με το γάλα.
8,5 / 10
Δημήτρης Τσέλλος
