>
Από τα συγκροτήματα που επιβίωσαν και γιγαντώθηκαν μετά την πρώτη έκρηξη του New Wave Of American Heavy Metal, οι LAMB OF GOD επιστρέφουν με τη δέκατη δισκογραφική τους δουλειά “Into oblivion”, δείχνοντας ότι όχι μόνο δεν έχουν τίποτα να αποδείξουν, αλλά μπορούν να ξαναβρούν τον πυρήνα της ταυτότητάς τους χωρίς συμβιβασμούς.
Όλα τα χαρακτηριστικά στοιχεία των LAMB OF GOD παραμένουν ακέραια. Οι στακάτες κιθάρες, το περίπλοκο drumming που παλινδρομεί ανάμεσα σε groove και τεχνική δεξιοτεχνία, η στιβαρή παρουσία του μπάσου και η call-to-arms ερμηνεία του Randy Blythe δεν αφήνουν περιθώρια αμφιβολίας.
Στο “Into oblivion” εμφανίζεται και μια πιο ώριμη πλευρά, όχι απλώς για να δώσει ανάσες ανάμεσα στις πιο επιθετικές στιγμές, αλλά ως ουσιαστική καλλιτεχνική επιλογή. Στις τελευταίες τους δουλειές, καθώς και σε αυτό το άλμπουμ, διακρίνονται προσπάθειες να ξεφύγουν από τη μανιέρα του πώς ακούγεται ένα LAMB OF GOD άλμπουμ, και εδώ επιχειρούνται αντίστοιχες κινήσεις. Η αίσθηση της ωριμότητας και της μεστότητας κυριαρχεί, σαν να έχουν αφαιρέσει το περιττό λίπος, αφήνοντας τον ήχο καθαρό και δυναμικό.
Σε τραγούδια όπως το “El Vacío” οι στίχοι μεταφέρουν ένα κάλεσμα ενάντια στη διαφθορά, την υποκρισία και τον φόβο που κυριαρχούν στη σύγχρονη κοινωνία και ζητούν ουσιαστικά μια επανάσταση αξιών χωρίς τυμπανοκρουσίες. Η ήρεμη και βαθιά επαναστατική ματιά στον τρόπο έκφρασης του Randy Blythe ισορροπεί μεταξύ μελωδικότητας και συσσωρευμένης έντασης, αποφεύγοντας την προσέγγιση που θα χρησιμοποιούσε παλιότερα και προσδίδοντας στο κομμάτι έναν χαρακτήρα τόσο συναισθηματικό όσο και προκλητικό. Στο ίδιο πνεύμα, τραγούδια όπως τα “Parasocial Christ”, “The killing floor” και “Devise/Destroy” στρέφουν το βλέμμα της μπάντας στη χειραγώγηση της κοινής γνώμης, στον πολιτικό κυνισμό και στην ψευδαίσθηση επιρροής της σύγχρονης ψηφιακής κουλτούρας.
Η ηχογράφηση των φωνητικών στο Total Access Studio στο Redondo Beach δεν είναι απλώς τεχνική επιλογή, αλλά συμβολίζει για τον ίδιο τον Blythe μια στροφή προς την ωμή, ανεπιτήδευτη έκφραση. Το ίδιο στούντιο γέννησε κλασικούς punk δίσκους από τους BLACK FLAG, HÜSKER DÜ και DESCENDENTS και αυτή η ενέργεια αντηχεί στην προσέγγιση του “Into oblivion”, όπου η μπάντα μιλά ανοιχτά για την εποχή και τα αδιέξοδά της χωρίς φίλτρα.
Η μουσική ακολουθεί τις ρίζες της μπάντας, αλλά με μια ελευθερία που επιτρέπει πειραματισμούς. Το αποτέλεσμα είναι ένας heavy, επιθετικός ήχος που συναντά πιο ανοιχτές μελωδικές επιλογές, δημιουργώντας την αίσθηση ότι η μπάντα δεν ακολουθεί τάσεις ούτε προσπαθεί να ικανοποιήσει προσδοκίες τρίτων.
Με το “Into oblivion” οι LAMB OF GOD ακούγονται να επαναπροσδιορίζουν τον εαυτό τους και τον κόσμο γύρω τους. Μετατρέπουν την παραδοσιακή τους επιθετικότητα σε κάτι που προκαλεί και προβληματίζει, χωρίς να χάνεται η ουσία του δυναμισμού και της αυθεντικότητας που τους καθιστά ένα από τα σημαντικότερα metal συγκροτήματα της γενιάς τους.
8 / 10
Κώστας Αλατάς
