>
Πριν από εφτά μήνες, ήταν λίγοι οι τυχεροί οι οποίοι απόλαυσαν ένα εξαιρετικό ακουστικό show του Roy Khan με τον Tory Ostby, όπου ερμήνευσαν τραγούδια των CONCEPTION και λίγες ώρες μετά, πολλοί περισσότεροι έμειναν με το στόμα ανοιχτό όταν κατά την διάρκεια της εμφάνισης του Gus G, άκουσαν την φωνή του Roy Khan στο “Roll the fire”. Σίγουρα ήταν πολλοί αυτοί που ονειρεύονταν και θα ήθελαν να ακούσουν από αυτό το λαρύγγι, να βγαίνουν οι στίχοι από τραγούδια των KAMELOT για μία ακόμη φορά.. Η ευκαιρία αυτή λοιπόν ήρθε, οι πιστοί άκουσαν το κάλεσμα και παρευρέθηκαν σε ένα μαγικό live, που για όσους δεν είχαν δει ποτέ KAMELOT με Roy Khan, ένιωσαν μία μοναδική μαγεία και όσοι είχαν καταφέρει το αντίθετο, να αναβιώσουν μνήμες μοναδικές.
SEVEN SPIRES
Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή, καθώς πριν από τον Roy Khan, προηγούταν οι SEVEN SPIRES οι οποίοι ήταν και η backing μπάντα του Roy Khan που τον συνόδευσε στο set του. Μπαίνοντας λοιπόν στο Gagarin, οι SEVEN SPIRES έπαιζαν μπροστά σ’ ένα μισογεμάτο Gagarin. Για όσους δεν γνωρίζουν τους SEVEN SPIRES, να πούμε ότι είναι ένα Αμερικάνικο symphonic metal συγκρότημα, με γυναικεία φωνητικά, έχοντας αρκετά στοιχεία τόσο από συμφωνικές μπάντες όπως οι EPICA αλλά και στοιχεία από melodic death metal και black metal.
Η απόδοση του συγκροτήματος ήταν μεστή και φάνηκε πως υπήρχε κόσμος από το κοινό που γνώριζε αρκετά τραγούδια τους. Με μια πρώτη ματιά, πέρα από την τραγουδίστρια Adrienne Cowan, που πολλοί θα την θυμούνται από την εμφάνιση της στο Rock Hard festival στο reunion των HEAVENS GATE και στην εμφάνιση των MASTERS OF CEREMONY, η οποία συνδύαζε καθαρά μελωδικά φωνητικά και growls, ξεχώριζαν αμέσως και ειδικά για την άρτια τεχνική τους, ο μπασίστας Peter de Reyna και ο κιθαρίστας Jack Kosto.
Οι SEVEN SPIRES έπαιξαν τραγούδια σχεδόν από το σύνολο του καταλόγου τους, έχοντας τέσσερα άλμπουμ στην φαρέτρα τους. Ο ήχος βέβαια ήταν σε κάποια σημεία προβληματικός, παρόλα αυτά, ανταποκρίθηκαν τίμια και με επαγγελματισμό λαμβάνοντας το θερμό χειροκρότημα από τον κόσμο.
ROY KHAN
Ευλαβικά τηρήθηκε το πρόγραμμα και στις 22:30, με ένα Gagarin που πλέον ήταν σχεδόν γεμάτο, ήταν η στιγμή του Roy Khan να ανέβει στη σκηνή μαζί με τους SEVEN SPIRES, αυτή την φορά όμως με δύο επιπλέον μουσικούς, τον Lars Andre Kvistum, γνωστός ως πληκτράς στα live των CONCEPTION και τον Caio Kehyayan ως δεύτερη κιθάρα. Το “When the lights are dawn” από το “The black halo” άνοιξε τον χορό με το “Soul society” να ακολουθεί. Από τα πρώτα λεπτά καταλάβαμε ότι ο Roy Khan ήταν σε απίστευτη φόρμα. Έχοντας προσέξει πολύ την φωνή του, η απόδοση του, η ερμηνείες του, η θεατρικότητα του, σε συνδυασμό με την άνεση που είχε, εκτόξευσαν το live σε άλλο επίπεδο. Αν και στην αρχή ο ήχος είχε πάλι θέματα, στη συνέχεια έστρωσε αρκετά, αφήνοντας να μας μαγέψει η φωνή του ολοκληρωτικά.
Σε πολύ ευχάριστη διάθεση, φρόντισε να μας θυμίσει ότι από την τελευταία εμφάνιση του με τους KAMELOT στην Αθήνα πέρασαν 20 χρόνια και 8 ημέρες, στρίβοντας το μαχαίρι στην καρδιά καθώς με έκανε να συνειδητοποιήσω πως όταν τους είχα δει τότε ήμουν 18 χρονών και είχαμε και οι δύο μαλλιά. Σε κάθε περίπτωση, καθώς το “The black halo” είχε την τιμητική του, συνέχισαν με το “Moonlight”, με την πρώτη παράκαμψη να έρχεται αμέσως μετά με το “Center of the universe” με τον κόσμο να τραγουδά κάθε στίχο. To “Abandoned” ήρθε να ηρεμήσει τα πνεύματα αλλά για πολύ λίγο καθώς ακολούθησε το “The haunting”, σε ένα ωραίο ντουέτο με την Adrienne Cowan. Αλήθεια όμως, ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνο το εκπληκτικό ντουέτο με την Simone Simmons που ήταν μαζί τους σε εκείνο το live;
Η συναυλία συνεχίστηκε με ένα υπέροχο σερί αποτελούμενο από τα τραγούδια “Rule the world”, “Memento mori”, “Karma” στο οποίο έγινε πανικός στο ρεφραιν και κλείνοντας με ακόμα μεγαλύτερο χαμό με τον ύμνο “Forever”, με τον Roy Khan να παίζει με το κοινό και αυτό να ανταποδίδει δυνατά και φωναχτά κάθε νότα και όπως έπρεπε.
Φυσικά ακολούθησε encore με το “Ghost opera” και έκλεισε με το “March of Mephisto”. Αν αραδιάσω τα “θέλω” μου, θα έπρεπε ο άνθρωπος να τραγουδάει τουλάχιστον για μία ώρα ακόμα. Αλλά με τέτοια εμφάνιση, πραγματικά δεν μπορούσες να τον χορτάσεις και το “Edge of paradise” θα ήθελα πολύ να είχε βρει τον χώρο του στο setlist. Αχάριστος όμως δεν μπορώ να είμαι καθώς αυτό που είδα και άκουσα, με αποζημίωσε στο απόλυτο όπως και όλο τον κόσμο που παρευρέθηκε αυτό το όμορφο βράδυ στο ιστορικό club της Λιοσίων. Εις το επανιδείν.
Δημήτρης Μπούκης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
