>
ONOMA ΑΛΜΠΟΥΜ: “Triarchy of the lost lovers” – ROTTING CHRIST
ETOΣ KYKΛΟΦΟΡΙΑΣ: 1996
ΕΤΑΙΡΙΑ: Century Media
ΠΑΡΑΓΩΓΟΣ: Andy Classen
ΣΥΝΘΕΣΗ ΜΠΑΝΤΑΣ
Necromayhem – φωνητικά, κιθάρες
Necrosavron – τύμπανα
Mutilator – μπάσο
Μετά την κυκλοφορία του “Non serviam”, οι ROTTING CHRIST είχαν να αντιμετωπίσουν κάτι πρωτόγνωρο και συνάμα καθοριστικό για τις αποφάσεις που θα έπαιρναν μετά. Η ανεπαρκής διανομή του δίσκου από την ελληνική Unisound έφτασε σε τέτοιο βαθμό απαξίωσης της προσπάθειας προώθησης του δίσκου, ώστε βρέθηκαν μπροστά σε κοινό που δεν ήξερε καν ότι είχαν κυκλοφορήσει δίσκο! Στην χώρα μας συνέβαινε το ακριβώς αντίθετο βέβαια, μιας και η δημοτικότητά τους εκτοξεύτηκε, ξεπερνώντας τα στενά όρια του black metal. Πλέον τους ακούγανε όλοι οι Έλληνες οπαδοί, γεγονός που δεν επιβεβαιώθηκε σε κάποια συναυλία, ενδεικτικό της ανεπάρκειας της Unisound να διαχειριστεί την εκθετική άνοδο της δημοτικότητας τους στο εγχώριο κοινό.
Απογοητευμένοι μπαίνουν το 1995 σε ένα αυτοκίνητο ο Σάκης “Necromayhem” Τόλης και ο Δημήτρης “Mutilator” Πατσούρης για να οργώσουν την κεντρική Ευρώπη, πηγαίνοντας στα γραφεία των εταιριών που είχαν επιλέξει σαν την επόμενη δισκογραφική τους στέγη. Τους έδωσαν μια κασέτα με τρία νέα κομμάτια – “Snowing still”, “One with the forest” και “The opposite bank”. Η λυτρωτική απάντηση ήρθε από το Dortmund μετά από μια βδομάδα εκ μέρους της Century Media. Οι ιθύνοντες της εταιρίας που γιγαντωνόταν στα mid 90s ήταν ενθουσιασμένοι με τα νέα τους κομμάτια και τους πρότειναν ένα συμβόλαιο που θα τους έδενε στο άρμα της για πολλές κυκλοφορίες στο μέλλον. Η πρώτη ένδειξη ότι τα ψιλά γράμματα της συμφωνίας θα ήταν οδυνηρά έγιναν αντιληπτά από τον πληκτρά τους, Magus Wampyr Daoloth, ο οποίος αποχώρησε από το γκρουπ μετά από ενδελεχή ανάγνωση του συμβολαίου με τη βοήθεια δικηγόρου. Οι παλιοί οπαδοί τους έπαθαν ψυχρολουσία με τη φυγή του και οι πιο παρατηρητικοί περίμεναν σκωπτικά να ακούσουν την κατεύθυνση που θα έπαιρναν.
Τα τρία αυτά νέα κομμάτια της κασέτας ηχογραφήθηκαν με τον ηχητικό σχεδιασμό που είχαν και στο “Non serviam”. Με μια προσεκτική ακρόαση θα αντιληφθείτε ότι ουσιαστικά το νέο τους υλικό ήταν μια εξέλιξη του “Non serviam”, έχοντας, όμως, βασικές διαφοροποιήσεις. Καταρχήν η πλήρης απουσία των πλήκτρων εκτός από ελάχιστα σημεία όπως στο “King of a stellar war”, έδινε μια πιο απογυμνωμένη ηχητική στα νέα τους κομμάτια. Οι ταχύτητες σχεδόν σε όλο το δίσκο είναι σε mid tempo ρυθμούς και τα ξεσπάσματα είναι πλήρως ελεγχόμενα. Το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα του “Triarchy of the lost lovers” θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι η απόλυτα αρμονική συνύπαρξη του καθαρά heavy ήχου με το black metal. Αυτό το heavy/black αγαπήθηκε από το σύνολο των φίλων της σκληρής μουσικής στη χώρα μας, εκτινάσσοντας τους στην κορυφή των προτιμήσεων τους από της εγχώριες μπάντες. Οι μελωδίες είναι σαφείς και στακάτες, καθιστώντας και τα εννιά μέρη του δίσκου ως τραγούδια και όχι κομμάτια. Αυτό το στοιχείο υπήρξε καθοριστικό ώστε ακόμα και σήμερα να θεωρείται από πολλούς στη χώρα μας ως ο καλύτερος και πιο αγαπημένος δίσκος τους. Και δεν θα γινόταν αυτό αν ηχητικά ο Andy Classen δεν είχε αφαιρέσει περίτεχνα την τραχύτητα που είχαν στον ήχο τους μέχρι τότε στα Stage One studios κοντά στο Kassel της Γερμανίας.
Όσα επακολούθησαν έκαναν τους παρατηρητικούς οπαδούς τους να παγώσουν γι’ άλλη μια φορά. Η παρουσία τους στα Out of the dark festivals έγινε χωρίς τον Mutilator στο μπάσο που είχε αποχωρήσει και χωρίς τον Necrosavron στα drums, λόγω των στρατιωτικών του υποχρεώσεων. Για πρώτη φορά οι ROTTING CHRIST ήταν επί σκηνής με μόνο ένα ιδρυτικό μέλος! Μια από τις συναυλίες που έγιναν τότε απαθανατίστηκαν και για την Πολωνική τηλεόραση και κυκλοφόρησε αργότερα ως bonus υλικό στο “In domine sathana” DVD του 2003.
Εκείνο, όμως, που έδειξε την μετέπειτα πορεία τους ήταν το γεγονός ότι το line up των Out of the dark festivals περιλάμβανε μπάντες που ουδεμία σχέση είχαν με το μαυρομεταλικό τους υπόβαθρο. Ο εναγκαλισμός τους με τον ευρύτερο ατμοσφαιρικό ήχο που η Century Media επέβαλε σχεδόν σε όλες τις μπάντες ήταν ξεκάθαρη απόφαση για το επόμενο τους βήμα. Η κυκλοφορία μιας συλλογής με ηχογραφήσεις από αυτό το περιοδεύον φεστιβάλ τους έφερε μαζί με τους THE GATHERING, SENTENCED και CREMATORY από τη μια πλευρά και από την άλλη με τους συνοδοιπόρους τους SAMAEL και MOONSPELL, οι οποίοι είχαν μεταλλαχθεί με τα “Passage” και “Irreligious” την ίδια χρονιά.
Οι οιωνοί έφεραν την απόλυτη ψυχρολουσία στους οπαδούς τους έναν χρόνο μετά με το “A dead poem”, επιβεβαιώνοντας την στρατηγική κίνηση της εταιρίας να τους μεταλλάξουν στην ηχητική κατεύθυνση που είχαν συνολικά με, σχεδόν, όλες τις μπάντες του ρόστερ της.
Το “Triarchy of the lost lovers” είναι το τέλος μιας ολόκληρης διαδρομής που αποτυπώθηκε με τον τίτλο του άλμπουμ ως η ένωση των τριών αρχικών μελών κάτω από το όνομα τους. Είναι ο τελευταίος δίσκος που ο μαυρομεταλικός χαρακτήρας είναι παρών τόσο στο εξώφυλλο με την παρουσία του αρχικού τους λογότυπου και του εμβληματικού artwork του Stephen Kasner, όσο και στην συνθετική και στιχουργική τους αποτύπωση. Θα είναι, όμως, και η τελευταία φορά που τα προσωνύμια τους θα είναι παρόντα στην αναφορά του line up τους.
Did you know that:
- Κατά τον ίδιο τον Necromayhem ο βασικός λόγος που οι μελωδίες έχουν αυτή τη μελαγχολική χροιά είναι λόγω του γεγονότος ότι ηχογραφήθηκε ο δίσκος ενώ περνούσε o ίδιος ιλαρά μαζί με τον αδερφό του, Necrosavron.
- Τα τρία κομμάτια της κασέτας που παραδόθηκαν στις εταιρίες ως promo tape κυκλοφόρησαν ετεροχρονισμένα το 2013 ως “Promo tape 1995”, επιβεβαιώνοντας όσους πίστευαν στην άρρηκτη heavy/black σύνδεση του άλμπουμ με το “Non serviam”
- Όσο κι αν ακούγεται απίστευτο δεν έδωσαν καμία συναυλία επί ελληνικού εδάφους όπως και για το “Non serviam”!
- Ο Mutilator ήταν εκείνος που απαντούσε, ως επί το πλείστον, στις συνεντεύξεις που αφορούσαν τους ROTTING CHRIST μέχρι τη φυγή του. Από τότε μέχρι και σήμερα ανέλαβε ο Necromayhem, καθιστώντας τον ως την μόνη ηγετική μορφή της μπάντας.
- Η digipack επανακυκλοφορία του δίσκου την ίδια χρονιά είχε διαφορετικό εξώφυλλο που τεμνόταν με την αισθητική της Century Media και είχε ως bonus τραγούδια τις διασκευές των “Tormentor” και “Flag of hate/Pleasure to kill” των KREATOR.
Λευτέρης Τσουρέας
