Πολλές φορές, σε κουβέντες που γίνονται στα διάφορα forum ή ακόμα μιλώντας με φίλους και γνωστούς, συζητάμε το θέμα των συναυλιών, τα προβλήματα των χώρων, τους διοργανωτές και τα λάθη που έκαναν και κάνουν κατά καιρούς, τα support συγκροτήματα που δεν έρχονται, τις υψηλές τιμές των εισιτηρίων κι όλα αυτά τα ωραία. Από την όποια εμπειρία μου στα συναυλιακά δρώμενα, υπόσχομαι ότι θα δώσω μερικές απαντήσεις ΠΟΛΥ σύντομα σε ερωτήματα που απασχολούν όλο το metal κοινό που πηγαίνει σε συναυλίες. Το θέμα που θα ήθελα να καταπιαστώ όμως με αυτό το κείμενο, έχει να κάνει με το συναυλιακό κοινό καθ’ αυτό. Δεν θέλω να μπω μάλιστα στη διαδικασία της κουβέντας που έχει να κάνει με τη φεστιβαλική νοοτροπία, με τα κριτήρια επιλογής των συγκροτημάτων που κάνουμε και βρισκόμαστε να πηγαίνουμε συνέχεια στα ίδια (η ιστορία μοιάζει με την επονομαζόμενη «κασέτα» των rock clubs, που όλοι παραπονιούνται γι’ αυτό και όλοι ζητάνε τα ίδια κομμάτια, αλλά είναι κι αυτό άλλο ζήτημα).
Αυτό που ήθελα να καταγράψω εγώ, είναι ορισμένα περιστατικά που έχουν να κάνουν με την απαράδεκτη συμπεριφορά του κόσμου που έχει πληρώσει (;;;) εισιτήριο για να δει μία συναυλία και αποδοκιμάζει ή ακόμα και να φτύνει, να βρίζει και να χειροδικεί εναντίον των αγαπημένων (;;;) τους συγκροτημάτων. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η συναυλία επανένωσης των IRON MAIDEN στο γήπεδο του Περιστερίου, με κάποιον ΕΝΤΕΛΩΣ ανεγκέφαλο ο οποίος έφτυσε τον Steve Harris και ξεσήκωσε τη μήνι του Bruce Dickinson, που τα πήρε στο κρανίο και άρχισε να βρίζει ασύστολα, αφού ήδη τα είχε πάρει με τα καπνογόνα που άναβαν συνεχώς. Χαρακτηριστικό είναι το βιντεάκι (προσέξτε το μετά το 5.10)
Πραγματικά απορώ για ποιο λόγο πήγε αυτός ο άνθρωπος στη συναυλία… Μυθικής ηλιθιότητα φαίνεται ότι είχε ο τύπος που την άνοιξη αυτής της χρονιάς, χωρίς κανένα λόγο και προφανώς επειδή έτσι γούσταρε, πέταξε ένα ποτήρι μπύρα πάνω στη μούρη του Jeff Waters των ANNIHILATOR την ώρα που έπαιζαν το “Welcome to your death” με αποτέλεσμα ο Waters να ξενερώσει τόσο, που με το ζόρι κρατήθηκε να μην αποχωρήσει, αλλά και να μην παίξει δύο τραγούδια-έκπληξη που είχε ετοιμάσει για το ελληνικό κοινό…
Πηγαίνοντας πιο παλιά, θυμάμαι ακόμα τους κάφρους στο κλειστό του Περιστερίου, οι οποίοι είχαν γεμίσει τη σκηνή μπουκάλια, όταν περίμεναν να παίξουν οι SLAYER την περίοδο του “Diabolus in musica” κι έπαιζαν οι… SYSTEM OF A DOWN. Ναι, αυτοί που τώρα έχουν θεοποιηθεί, αδυνατώ να πιστέψω ότι ΠΑΡΑ πολλοί από αυτούς που τότε τους έφτυναν, τους πετούσαν μπουκάλια και τους έβριζαν εν χορώ, τώρα δεν τους θαυμάζουν και δεν θα πλήρωναν ένα σκασμό λεφτά για να τους δουν headliners… Τους είχε χαλάσει το γεγονός ότι ήταν από την Αρμενία, δεν τους είχε προωθήσει ο Τύπος της εποχής και η δισκογραφική τους δεν τους είχε δώσει καμία σημασία και πίστευαν ότι είναι συγκρότημα της σειράς που ήταν να παίξει στο φεστιβάλ της ΚΝΕ και ξέφυγε… Αυτό το μυαλό έχουν, αυτές τις πράξεις κάνουν…
Πονεμένη ιστορία του supportιλίκι… Εδώ ολόκληρος Steve Harris έφαγε χλεμπόνα. Ο Warrel Dane θα τη γλίτωνε; Ο Έλληνας οπαδός δεν μπορεί να περιμένει. Πήγαν οι NEVERMORE να ανοίξουν συναυλία των ICED EARTH, χωρίς να γνωρίζουν ότι ο Έλληνας οπαδός δεν σηκώνει καθυστερήσεις… Έτσι ο κακόμοιρος ο Dane έφαγε μία χλέπα που θα τη θυμάται για όλη του τη ζωή, επειδή αποτελούσε αναλώσιμο είδος μέχρι να βγουν οι «Θεοί». Επίσης, δεν έχει σημασία ότι στη συνέχεια της καριέρας του θα λατρευόταν ο ίδιος σαν Θεός και πιθανότατα άλλα support σχήματα σε αυτούς να τύγχαναν παρόμοιας αντιμετώπισης…
Δεν ξεχνώ ακόμα και τους καταπληκτικούς progressive metallers, POVERTY’S NO CRIME, που είχαν την «ατυχία» να περιοδεύουν με τους VIRGIN STEELE και να περάσουν και από τη χώρα μας. Εκείνη την περίοδο δεν είχαμε πολλές συναυλίες επικομεταλλικών σχημάτων και οι οπαδοί τους ήταν εξαιρετικά ανυπόμονοι, κάτι που έδειξαν με πολύ έντονο τρόπο στο support σχήμα, το οποίο έκοψε το set του και την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια… Δύο χρόνια αργότερα, συναντώντας το σχήμα στη Γερμανία, ακόμα ήταν σοκαρισμένοι από τη συμπεριφορά του κόσμου και αναρωτιόντουσαν τι είχαν κάνει στραβά… Που να ήξεραν…
Στην ίδια λογική και η αντιμετώπιση του επικομεταλλικού κόσμου στους κακόμοιρους Βούλγαρους ERA, που είχαν το «θράσος» να ανοίξουν συναυλία των MANOWAR. Ήταν τρομερά άτυχοι, γιατί έπαιζαν σε κλειστό club και είχαμε ακόμα δραχμές. Έτσι και μάζευαν τα δεκάρικα, τα εικοσάρικα και τα τάλιρα που τους πετούσε το κοινό, θα μάζευαν αμοιβή μεγαλύτερη από των headliners. Εννοείται ότι δεν άντεξαν πάνω από δύο τραγούδια επί σκηνής… Εκείνη τη βραδιά, αν δεν με απατά η μνήμη μου, και η Vanessa Warwick, παρουσιάστρια του Headbanger’s Ball στο MTV, που είχε έρθει να κάνει ρεπορτάζ για τους MANOWAR, βγήκε στη σκηνή και άκουσε τα σχολιανά της…
Δεν μπορώ με τίποτα θα θυμηθώ σε ποιο σχήμα έπαιζαν support οι THANATOS INC, του Nigel Foxxe και κάποιος ανεγκέφαλος, για καθαρά προσωπικούς του λόγους είχε πάει μπροστά-μπροστά και πέταξε μία τεράστια χούφτα με κέρματα στα μούτρα του εμβρόντητου κιθαρίστα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά κοκορευόταν για χρόνια ότι εκείνος ήταν που το έκανε… Συγχαρητήρια λοιπόν κι από εμένα… Νομίζω ότι οι περιπτώσεις ελληνικών σχημάτων, ιδιαίτερα παλαιότερα, που αποδοκιμάζονταν από «συναδέλφους» τους ως επί το πλείστον, δεν έχει τελειωμό…
Όσο το σκέφτομαι, θυμάμαι μία bootleg κασέτα που είχα από τη συναυλία των CORONER με τους RAGE το 1989 αν δεν κάνω λάθος και την ώρα που έπαιζαν οι CORONER, ακούγονταν έντονες αποδοκιμασίες του κόσμου, που ήθελε να δει τους RAGE… Δεν είχε πάρει όμως ιδιαίτερη έκταση αυτό το συμβάν.
Δεν πιστεύω να θέλετε να αρχίσω να απαριθμώ τις περιπτώσεις των ατόμων που ανάβουν καπνογόνα συνεχώς σχεδόν σε κάθε ανοιχτή συναυλία και όχι μόνο, χωρίς να υπολογίζουν τους κινδύνους που συνεπάγεται αυτή τους η πράξη!
Επειδή το site είναι interactive, καλό θα ήταν να συμπληρώνατε κι εσείς κάποια άλλα περιστατικά που έχουν υποπέσει στην αντίληψή σας, έτσι για να γίνει και το άρθρο πιο εμπεριστατωμένο και ακριβές…
Αφορμή για τη συγγραφή αυτού, στάθηκε η συνέντευξη με τον Warrel Dane, που μου ήρθε σαν flash η εικόνα του με το φτύσιμο εναντίον του και σκέφτηκα να κάνω μία καταγραφή, όχι για τίποτα άλλο, αλλά για να δούμε ότι κάποια στιγμή, πρέπει να αποκτήσουμε μία νοοτροπία που να μας κάνει να σεβόμαστε αυτό που βλέπουμε σε μία συναυλία, ακόμα κι αν δεν μας αρέσει. Αν το καταφέρουμε αυτό, θα μπορέσουμε να σεβαστούμε και την άποψη του διπλανού μας αν δεν του αρέσει κάποιος δίσκος που εμείς γουστάρουμε και τόσα άλλα μικρά αλλά ιδιαίτερα σημαντικά πράγματα.
Σάκης Φράγκος