Ο νέος δίσκος των OPETH μου έχει προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα. Ποτέ δεν είχα θέματα με καλλιτέχνες που ήθελαν να πειραματιστούν, ποτέ δεν είχα θέματα με μουσικούς που ήθελαν να κάνουν κάτι διαφορετικό από αυτά που μας έχουν συνηθίσει. Ακόμα και όταν αυτοί εκμεταλλεύτηκαν το όνομα του συγκροτήματος με το οποίο έγιναν γνωστοί για να βγάλουν κάθε λογής απωθημένο μουσικής ανησυχίας έδωσα συγχωροχάρτι δεχόμενος την οποιαδήποτε δικαιολογία περί καλλιτεχνικής ανησυχίας αλλά παράλληλα και εμπορικής εξασφάλισης.
Οι OPETH για μένα αποτελούσαν πάντα ένα συγκρότημα με μερικούς εξαιρετικούς δίσκους αλλά έχοντας σαφώς υπερτιμηθεί μιας και η συνέχεια τους δεν δικαιολόγησε τις προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει με αριστουργήματα όπως το “Blackwater park”. Εύλογα θα μου πείτε πως αυτή είναι η δική σου άποψη και σπεύδω να σας πω “ναι, ακριβώς”. Οι OPETH έγιναν γνωστοί και αγαπήθηκαν από τον περισσότερο κόσμο λόγο της εκπληκτικής ικανότητας του Mikael Akerfeldt να συνδέει εξαιρετικά το death metal με το progressive rock και αν μη τι άλλο αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας. Αυτός ήταν ο λόγος που το όνομα των OPETH μπήκε σε “μεταλλικά” έντυπα, μπήκε σε “μεταλλικές” δισκοθήκες και φυσικά σε αφίσες μεγάλων festival δίπλα σε συγκροτήματα όπως οι MEGADETH, οι LAMB OF GOD, οι OVERKILL, οι ARCH ENEMY κτλ. Δε νομίζω να έχει δει κανένας από εσάς τους OPETH να παίζουν στο Glastonbury έτσι δεν είναι;
Και όμως. Οι OPETH εν έτη 2011 κυκλοφορούν το πιο αντί-live progressive rock άλμπουμ όλων των εποχών και γίνεται πανικός. Διθυραμβικά σχόλια, ύμνοι, εθνικοί ύμνοι, all time classic βαθμολογίες και φυσικά το αποκορύφωμα της αποθεωτικής πυραμίδας ως “το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας τους”. ΟΡΙΣΤΕ;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όσο περίεργο και αν ακούγεται το αποτέλεσμα ενός τόσο αντιεμπορικού δίσκου για μένα προήλθε από την επιθυμία του Akerfeldt να κάνει το πιο heavy άλμπουμ της καριέρας του. To “Deliverance” όταν 
κυκλοφόρησε το 2002 δημιούργησε την ανάγκη να γίνει ακόμα ένας δίσκος με όλες εκείνες τις εκπληκτικές μελωδίες που δεν χωρούσαν σε ένα τόσο σκληρό άλμπουμ. Φυσικά κανένας τότε δεν αναρωτήθηκε γιατί αυτές οι μελωδίες δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στο επόμενο άλμπουμ της μπάντας όπως συνέβαινε μέχρι τότε. Ο Akerfeldt θεώρησε καλή ιδέα να τις απομονώσει να τις τοποθετήσει σε ένα CD και να προσπαθήσει να πείσει την τότε δισκογραφική να κυκλοφορήσει τα άλμπουμ το ένα μετά το άλλο σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ευτυχώς γι’ αυτόν το πείραμα πέτυχε. Το “Damnation” με το progressive rock των 70΄s μπήκε στο Billboard 200 και κέρδισε το Σουηδικό βραβείο Grammy για το καλύτερο hard rock άλμπουμ της χρονιάς. Έτσι ήρθαν οι χρυσοί δίσκοι, η μεγαλύτερη, μέχρι τότε, περιοδεία του συγκροτήματος καθώς και το DVD “Lamentations”.
Φυσικά μια τέτοια επιτυχία σου δίνει την άνεση να κάνεις ότι θέλεις και όποτε θέλεις. Μπορείς να χρησιμοποιήσεις το όνομα των OPETH για να κάνεις ένα rock άλμπουμ, ένα progressive rock άλμπουμ και αν κάποια στιγμή θελήσεις να κάνεις ένα CD μόνο με ήχους από τρομπέτα τότε να είσαι σίγουρος ότι η δισκογραφική θα σου δώσει το ΟΚ. Άλλωστε τα χρήματα φίλοι μου είναι το μοναδικό κριτήριο όλων των δισκογραφικών εταιριών. Τίποτα άλλο.
Κάπου εδώ θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάτι. Δεν υποστηρίζω ότι το νέο άλμπουμ των OPETH δεν είναι καλό. Το αντίθετο μάλιστα. Το θεωρώ πολύ καλό αλλά όχι για να φέρει το όνομα των OPETH στο εξώφυλλο του. Φυσικά όταν λέω πολύ καλό, το κάνω με τις ελάχιστες γνώσεις που έχω για τον χώρο του progressive rock των 70’s. Ποτέ δεν ήμουν οπαδός αυτού του ήχου και η αλήθεια είναι ότι στη δισκοθήκη μου δεν θα βρει κανείς περισσότερα από 5 CD του συγκεκριμένου ιδιώματος. Τώρα πως ξαφνικά αυτό το άλμπουμ επιδέχεται κριτική από δημοσιογράφους που ακούνε death metal, black metal, IRON MAIDEN και SYSTEM OF A DOWN ενώ δεν ξέρουν ποιοι είναι οι KING CRIMSON, πραγματικά δεν ξέρω. Το να μου πει κάποιος φίλος του ιδιώματος ότι το “Heritage” είναι άριστο θα το δεχθώ χωρίς αντιρρήσεις αλλά από την άλλη δεν μπορώ να δεχθώ με τίποτα ότι είναι το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας τους και σπεύδω να εξηγήσω γιατί:
Φανταστείτε τους DREAM THEATER να κυκλοφορούν ένα άλμπουμ εντελώς rock. Μη βιάζεστε, πιο rock από το “Falling into infinity” εννοώ. Και το άλμπουμ αυτό είναι εκπληκτικό, άψογο, άρτιο κτλ. Σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να είναι το καλύτερο άλμπουμ της καριέρας τους πολύ απλά γιατί οι DREAM THEATER δεν είναι αυτό, όπως επίσης ποτέ δεν είναι αυτή η καριέρα τους. Φανταστείτε λοιπόν τι θα μπορούσε να συμβεί αν το “Falling into infinity” είχε σπάσει κάθε φράγμα πωλήσεων και τοποθετήσεων στα charts. Οι DREAM THEATER ακόμα θα γράφανε τραγούδια με τον Desmond Child και γι’ αυτό να ‘στε σίγουροι. Αυτό που ακριβώς κάνουν τώρα οι OPETH με τον Steven Wilson μιας και η συνεργασία θεωρείται ΑΚΡΩΣ επιτυχημένη.
Όπως λοιπόν εγώ δεν μπορώ να έχω αντικειμενική άποψη για ένα progressive rock άλμπουμ με ήχο από 70’s έτσι ακριβώς δεν μπορεί να είναι αντικειμενικός ένα κριτικός που όταν ακούει brutal φωνητικά χαμηλώνει την ένταση του ραδιοφώνου.
Με αυτά και μ’ αυτά λοιπόν το “Heritage” μπορεί να αποτελεί ένα από τα καλύτερα progressive rock άλμπουμ όλων των εποχών αλλά η προσωπική μου γνώμη είναι ότι δεν θα έπρεπε να κυκλοφορήσει κάτω από το όνομα των OPETH. Δεν ξέρω γιατί ο Akerfeldt δεν διδάχθηκε από το παράδειγμα του Steven Wilson που πολύ σωστά έπραξε σχηματίζοντας τους BLACKFIELD για να εκδηλώσει τις οποιεσδήποτε μουσικές του ανησυχίες και μάλιστα με απόλυτη επιτυχία.
Ο Wilson είχε την “μαγκιά” να κάνει τους BLACKFIELD, να βγει σε περιοδεία και να κάνει το ένα sold out show μετά το άλλο. Ας βγει λοιπόν ο Akerfeldt να παίξει όλο το “Heritage” ζωντανά στο Ozzfest ή στο Sonisphere και αν δεν τον πάρουν με τις πέτρες εμένα να με βαπτίσετε βαρόνο Μινχάουζεν. Αλλά προς θεού ο Mikael ξέρει πολύ καλά τι κάνει. Ελίσσεται με μαεστρία σε μεταλλικά festival μιας και αυτά είναι που τον καλοπληρώνουν για να παίξει, παίζει 1-2 κομμάτια progressive rock πειραματισμών ενώ όλο το υπόλοιπο setlist βασίζεται στην ασφάλεια που του προσφέρουν οι γνωστές brutal επιτυχίες του παρελθόντος…
Το καλλιτεχνικό πείραμα θέλει κότσια, μαγκιά και θάρρος. Τα πειράματα εκ του ασφαλούς κουβαλάνε άπλετο θράσος γι’ αυτό και πάντοτε τα έβλεπα με δυσπιστία. Ας είναι όμως. Άλλωστε δεν είμαι εγώ αυτός που θα κρίνει τον Akerfeldt, εγώ μόνο τους OPETH μπορώ να κρίνω…
Σάββας Στανής