>
Αφού όλοι έχουν μία άποψη σχετικά με τις τελευταίες κυκλοφορίες της Roadrunner, ας πω κι εγώ τη γνώμη μου, αφού πλέον ο χώρος είναι άπλετος και δεν περιοριζόμαστε από τις σελίδες του περιοδικού. Αφού πω αρχικά –αυτή είναι η πάγια, αδιαπραγμάτευτη γνώμη μου- ότι οι απόψεις και οι γνώμες όλων είναι σεβαστές, ιδιαίτερα σε θέματα γούστου, θα πω τη γνώμη μου για μερικές μαζεμένες μεγάλες κυκλοφορίες της Roadrunner Records, μίας εταιρίας που έχει τη φήμη (και πιθανότατα όχι άδικα) ότι παρεμβαίνει στα συγκροτήματα ποικιλοτρόπως.
Κατ’ αρχήν, πάμε στο δίσκο των DREAM THEATER, τον οποίο αποθέωσα σ’ αυτό εδώ το site, κάτι που έκανε και η συντριπτική πλειοψηφία των γραφόντων σε έντυπα και webzines. Οι THEATER λοιπόν, έκαναν αυτό που θα έκανε κάθε έξυπνος μουσικός αλλά και επιχειρηματίας, μετά τη φυγή/αποχώρηση του Portnoy. Επέστρεψαν στις ρίζες τους, απελευθερωμένοι από τα «δεσμά» της ισχυρής προσωπικότητας του αρχηγού και ντράμερ τους κι έβγαλαν ένα δίσκο που θα μπορούσαν να είχαν βγάλει και μέσα στη δεκαετία του ’90, όταν και μεσουρανούσαν και δημιουργικά. Αυτό, ίσως είναι ένα πισωγύρισμα, αλλά όταν το συνολικό αποτέλεσμα είναι τόσο εκτυφλωτικό, μπορούμε να το συγχωρήσουμε, από ένα πραγματικά ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟ συγκρότημα. Ο επόμενος δίσκος τους, θα δείξει αν θα κατασταλάξουν στο «πισωγύρισμα» ή αν θα δοκιμάσουν και πάλι καινούργια δρόμους στις μουσικές τους αναζητήσεις…
Πάμε στην περίπτωση των OPETH. Χρόνια τώρα, ο Akerfeldt προσπαθούσε να παίξει prog rock των 70’s. Τα κατάφερε με το “Damnation”, μία χαρά, αφού χώρισε τους δίσκους του εκείνη την περίοδο στο ακουστικό “Damnation” και το φουλ brutal “Deliverance”, αλλά ήταν ένα μόνο πείραμα. Το οποίο είχε θετικό αντίκτυπο στους οπαδούς του σχήματος κι από εκεί και πέρα, προσπαθούσε να εξαλείψει επισταμένως το brutal στοιχείο από τη μουσική του. Όταν πια, απέκτησε έναν σταθερό, πιστό πυρήνα οπαδών, οι οποίοι μάλιστα ήταν συνεχώς αυξανόμενοι, αποφάσισε ότι ήταν ο καιρός να παίξει τη μουσική που πάντα γούσταρε, αφού για τις πιο ακραίες εκφάνσεις του, έχει τους BLOODBATH. Το συνολικό ηχητικό αποτέλεσμα του “Heritage”, δεν είναι και το πιο κολακευτικό για το ταλέντο του, αλλά δεν είναι και μέτριο. Απλά, περίμενα κάτι πιο κοντά στο επίπεδο του αγαπημένου μου “Damnation” και οι συνθέσεις που έχει, είναι και δύσκολο να σαγηνεύσουν τον κόσμο στα live, αλλά και να θεωρηθούν για τον ένα ή τον άλλο λόγο κλασικές και απαραίτητες για όποιον θέλει να μάθει το γκρουπ. Εκ του ασφαλούς κίνηση, αλλά εκπορευόμενοι από την αγάπη του για το prog rock των 70’s αναμφισβήτητα.
Η περίπτωση των MASTODON, είναι σχετικά παρόμοια. Μιλάμε για ένα σχήμα, που ξεκινώντας στη Relapse, ήταν μέσα στο κλίμα των συγκροτημάτων της εταιρίας αυτής, με πολλά trademark στοιχεία, όπως τα τρελά φωνητικά, το ιδιόρρυθμο drumming και γενικά έναν ήχο που ήταν καθαρά MASTODON. Όμως οι άνθρωποι, γουστάρουν πολύ τη rock μουσική και ακολουθώντας την πεπατημένη και το παράδειγμα των ΟΡΕΤΗ στη συγκεκριμένη περίπτωση (όχι φυσικά αντιγράφοντάς τους, αλλά έχοντας κοινή λογική στη σκέψη τους), έφτιαξαν ένα δικό τους πυρήνα οπαδών κι έφτασαν στο “The hunter” να γράφουν σε πιο απλές φόρμες, προτείνοντας την αγάπη τους για τους ZZ TOP και τους VOIVOD πολύ περισσότερο. Το συνολικό αποτέλεσμα, παρότι δεν είναι τόσο “MASTODON” όσο οι 2-3 προηγούμενοι δίσκοι τους, είναι πιο προσιτό στον μέσο metal οπαδό και είναι βέβαιο ότι θα κερδίσουν καινούργιο κόσμο. Προσωπικά, είναι ένας δίσκος που παρότι δεν τον θεωρώ καλύτερο από το “Blood mountain” ή το “Crack the skye”, από καλλιτεχνικής άποψης, μου ακούγεται πιο στρωτός στα αυτιά μου και τελικά τον ακούω περισσότερο. Σε τελική ανάλυση, αυτός είναι ο απώτερος σκοπός ενός καλλιτέχνη όμως…
Η περίπτωση των MACHINE HEAD, χρήζει ιατρικής παρακολούθησης!!! Ένα γκρουπ που έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία με το ντεμπούτο του, μετά από έναν αμφιλεγόμενο δίσκο (“The more things change”) ακολούθησε αναντίρρητα την τότε μόδα του nu metal, χωρίς να «το έχει» κι επειδή από leaders έγιναν followers, έχασαν τη μεγάλη μερίδα των οπαδών τους. Επέστρεψαν δριμύτεροι με το “Through the ashes of empires”, παίζοντας ένα κράμα της μουσικής που τους χαρακτήριζε σαν σχήμα, με κάποια πιο φρέσκα στοιχεία, δημιουργώντας κάτι που τους έκανε και πάλι leaders (παρόλα αυτά, για όσους κομπάζουν ότι τους είχαν πάρει χαμπάρι με την επιστροφή τους, να πω ότι το τεύχος μας που τους είχαμε κάνει εξώφυλλο γι’ αυτό το άλμπουμ, ήταν από τα χειρότερα όλων των εποχών σε πωλήσεις, γιατί ο κόσμος έδειχνε να μη δίνει πλέον σημασία στους MACHINE HEAD). Στο “The blackening”, εξέλιξαν αυτό το ύφος και προσπάθησαν να του δώσουν μία χροιά “Master of puppets” (και το αντίστοιχο τεύχος μας που τους ξανακάναμε εξώφυλλο, να είναι από τα καλύτερα σε πωλήσεις ever!!! Αυτοί είναι οι Έλληνες οπαδοί. Αντιλαμβάνονται τη σπουδαιότητα των συγκροτημάτων με διαφορά φάσης… Ένα δίσκο αργότερα!) κι έγιναν ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ παντού. Τι έκαναν λοιπόν στο “Unto the locust”; Αποφάσισαν να πηδήξουν στο βαγόνι άλλων συγκροτημάτων και πάλι και να παίζουν ένα μείγμα MACHINE HEAD, TRIVIUM, AVENGED SEVENFOLD και SLIPKNOT… Για όνομα δηλαδή… Δεν δέχομαι με τίποτα αυτήν τους την κίνηση, γιατί τελικά τα τραγούδια τους είναι χειρότερα από τα αντίστοιχα των σχημάτων που παίζουν πλέον στο ίδιο στυλ. Όχι μόνο έχασαν την ταυτότητά τους για μία ακόμη φορά λοιπόν, αλλά και συγκρινόμενοι πλέον με αυτά τα σχήματα, υπολείπονται!!! Μεγάλο φάουλ…
Να πω και δύο κουβέντες για τους TRIVIUM (άλλο ένα σχήμα που όταν τους είχαμε κάνει εξώφυλλο με το “The crusade”, ψάχναμε να δούμε τι δεν πήγε καλά, αλλά με το “Shogun”, κάναμε ένα από τα top-3 τεύχη μας σε πωλήσεις!!! Η ξεροκεφαλιά μερικές φορές βγάζει σε καλό). Κάποιοι τους έχουν «δασκαλέψει» ότι πρέπει να είναι πιο ακραίοι και αυτό το σημείο τους, δεν είναι το highlight. Οι τεχνικές τους κιθάρες και οι δισολίες, σε συνδυασμό με τα ρεφρέν που σου κολλάνε στο μυαλό, είναι το δυνατό τους σημείο, όχι τα brutal φωνητικά χωρίς λόγο… Κάπου μπλέχτηκαν στο δρόμο κι έχασαν τον προσανατολισμό τους και μαζί την ευκαιρία να ανέβουν από τώρα στην ελίτ του heavy metal. Θα έχουν την ευκαιρία εκ νέου στον επόμενο δίσκο τους. Αν δεν την εκμεταλλευτούν και τότε, θα μείνουν εκτός Europa League… Για Champion’s League ούτε λόγος…
Τελευταία περίπτωση, είναι αυτή των MEGADETH, οι οποίοι πάνω στην πρεμούρα τους να βγάλουν δίσκο με κάθε τρόπο ώστε να εκμεταλλευτούν τη θετική αύρα από την Big 4 περιοδεία και να κανονίσουν να κάνουν το δικό τους Gigantour του χρόνου, έβγαλαν το “Th1rt3en”, που είχε συγκεκριμένο concept με τον αριθμό 13 (13/9 είναι η ημερομηνία γέννησης του Mustaine κι αυτός είναι ο 13ος δίσκος τους), οπότε έπρεπε να έχουν και 13 κομμάτια. Δεν τους έβγαιναν τα κουκιά όμως, όπως φαίνεται, κι επιστράτευσαν bonus tracks από κυκλοφορίες δεκαετίας και πλέον, καθώς και παλιές τους ιδέες και τραγούδια που είχαν γράψει για video games και μας προσφέρουν το δίσκο… Κρίμα, γιατί περίμενα πολλά περισσότερα από το σχήμα, μετά το εκπληκτικό “Endgame”.
Βέβαια, μιλάμε για τις κυκλοφορίες μίας εταιρίας, της μεγαλύτερης ανεξάρτητης στο metal, η οποία ουσιαστικά δεν έχει διανομή στη χώρα μας. Κι αυτή είναι μία κατάντια για την οποία θα μιλήσουμε άλλη στιγμή. Γιατί αυτό θα πονούσε περισσότερο τα χρόνια τα παλιά που βρίσκαμε τα πάντα στο δισκάδικο της γειτονιάς μας. Τώρα όσοι θέλουν, αγοράζουν από το internet ή κατεβάζουν άκοπα και γεμίζουν με giga τους σκληρούς τους δίσκους, χωρίς όμως να μπορέσουν ποτέ να κατανοήσουν σε βάθος αυτά που ακούν…
Σάκης Φράγκος
