>
Μου αρέσει να βλέπω μπάντες να εξελίσσονται. Μου αρέσει να βλέπω μπάντες που πραγματικά νιώθουν αυτό που κάνουν και το κάνουν καλά. Μου αρέσει να ακούω δίσκους με ποικιλία και ουσία, δίσκους που συνδυάζουν πολλά διαφορετικά πράγματα μαζί και το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από δεμένο και ισορροπημένο. Η εισαγωγή αυτή φυσικά χαρακτηρίζει απόλυτα τον νέο, δεύτερο δίσκο των δικών μας INFIDEL, οι οποίοι μετά από 5 χρόνια απουσίας επιστρέφουν με ένα άλμπουμ που ΠΡΕΠΕΙ να ακουστεί. Το άλμπουμ ονομάζεται “King of the cynical control” και θα κυκλοφορήσει μέσα στον μήνα που διανύουμε από την Venerate industries.
Είχαμε την τιμή και την τύχη να βρεθούμε στον χώρο όπου έγινε η προακρόαση του νέου άλμπουμ και μέσα σε ένα πολύ ζεστό και φιλικό κλίμα με τις μπύρες να ρέουν άφθονες και την καλή διάθεση να είναι διάχυτη στον αέρα, ξεκινήσαμε την ακρόαση του πρώτου κομματιού ονόματι “No news, good news”. Από τις πρώτες κιόλας νότες, ήταν εμφανές το ότι η μπάντα έχει περάσει σε άλλο επίπεδο και προφανώς σοβαρολογεί! Πρόκειται για ένα αργόσυρτο και παράλληλα μελωδικό κομμάτι, αρκετά μεγάλο σε διάρκεια (όπως όλα τα κομμάτια του δίσκου άλλωστε) το οποίο μας ταξιδεύει με τις όμορφες μελωδίες του στα μονοπάτια που χάραξαν οι BLACK SABBATH, έχοντας μια νότα μελαγχολίας σε όλη τη του διάρκεια, πράγμα που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση αφού η μπάντα δεν μας είχε συνηθίσει σε κάτι παρόμοιο στο πρώτο άλμπουμ. Είναι ένα κομμάτι που κερδίζει τον ακροατή από την πρώτη στιγμή και δεν τον αφήνει ούτε λεπτό να βαρεθεί ή έστω να δυσανασχετήσει. Ακόμα και οι μελωδικές γραμμές των φωνητικών έχουν κάτι το ξεχωριστό και πιασάρικο με αποτέλεσμα να σου καρφώνονται στο μυαλό και με μόνο μια φορά ακρόασης να τις σιγοτραγουδάς για αρκετή ώρα μετά.
Το επόμενο κομμάτι ονομάζεται “The pessimist” και πιστεύω πως ο τίτλος τα λέει όλα. Μαύρη ατμόσφαιρα που δημιουργείται από μια απόκοσμη μελωδία στην αρχή η οποία ακολουθείται από τα επίσης απόκοσμα και παρανοϊκά φωνητικά του Γιάννη, ενώ οι στίχοι είναι επιβλητικοί και απαισιόδοξοι όπως εξάλλου φανερώνει και ο τίτλος, Και εδώ συναντάμε σημεία που είναι δύσκολο για κάποιον να τα περάσει απαρατήρητα ενώ παρά την μεγάλη διάρκεια το κομμάτι ακούγεται πάρα πολύ ευχάριστα και χάρη σε αυτό πιστεύω πως έχουμε μπει για τα καλά στην νοοτροπία του δίσκου και ξέρουμε ακριβώς τι θα ακολουθήσει. Κι εδώ η BLACK SABBATH νοοτροπία είναι εμφανέστατη ενώ δεν λείπουν και κάποια περάσματα που μας θυμίζουν τους CATHEDRAL. Και για να μην παρεξηγηθώ, λέγοντας θυμίζουν, δεν εννοώ πως έχουμε να κάνουμε με κάποια φτηνή αντιγραφή αλλά με πραγματικές επιρροές.
Συνέχεια με το “King of the cynical control”, το ομώνυμο κομμάτι του άλμπουμ. Εδώ η ένταση ανεβαίνει λίγο και έχουμε να κάνουμε με κάτι πιο ζωντανό και γρήγορο, χωρίς ωστόσο οι ταχύτητες να ξεφεύγουν και πολύ από τα καθιερωμένα doom στερεότυπα. Η ατμόσφαιρα είναι το ίδιο μαύρη, τα σχεδόν brutal φωνητικά κάνουν και πάλι την εμφάνισή τους, ενώ σε αυτό το κομμάτι καταλαβαίνουμε πως οι CANDLEMASS είναι μια ιδιαίτερη αγάπη των μελών της μπάντας. Το τραγούδι αυτό λοιπόν, περιέχει κάτι που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση και προσωπικά μου άρεσε πάρα πολύ. Πρόκειται για ένα ακουστικό σημείο στην μέση, το οποίο εκτός του ότι είναι ικανό να ταξιδέψει ακόμα και τον πιο δύσπιστο ακροατή, είναι σαν μια όαση μέσα σε όλη αυτή την επιβλητική και μαύρη ατμόσφαιρα που κυριαρχεί. Μιλώντας πριν για ποικιλία λοιπόν, αναφερόμουν κυρίως σε αυτό αφού παρόμοια σημεία κάνουν την εμφάνισή τους και σε άλλα κομμάτια του δίσκου. Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, φανταστείτε τα σημεία των OPETH σε άλμπουμ όπως το “Still life “και κυρίως το “Damnation”.
Με τον τρόπο που τελείωσε λοιπόν το “King of the cynical control”, ξεκινάει το επόμενο κομμάτι ονόματι “Song for the black sheep”. Πρόκειται ίσως για το μικρότερο κομμάτι του άλμπουμ και σχεδόν σε όλη του τη διάρκεια ακούμε τα ακουστικά σημεία που ανέφερα πριν. Και εδώ υπάρχουν τα κλασικά doom riffs, και εδώ η φωνή παίζει με το μυαλό μας ενώ η ατμόσφαιρα είναι λίγο πιο υποτονική απ’ ότι πριν. Για να είμαι ειλικρινής αυτό είναι το κομμάτι που δεν μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, χωρίς ωστόσο να σημαίνει πως δεν είναι αξιόλογο.
Συνεχίζουμε με το “III – Your fallacy”. Το κομμάτι αυτό συνδυάζει όλα όσα είπαμε και πριν. Εδώ κυριαρχεί ένα κοφτό Doom riff αλλά και μια βρώμικη μπασογραμμή, που κάνει το αποτέλεσμα αρκετά old–school αλλά παράλληλα κρύβει κάτι το μοντέρνο. Σε αυτό το σημείο πλέον έχουμε μπει για τα καλά στην ατμόσφαιρα του δίσκου και πάνω που πιστεύουμε πως τα έχουμε ακούσει όλα, έρχεται από το πουθενά ένα solo από κλασική κιθάρα να μας αποτελειώσει! Έξυπνη και πρωτότυπη κίνηση για μια μπάντα τέτοιου είδους.
Το τελευταίο κομμάτι για μένα είναι κάτι σαν ταφόπλακα για το άλμπουμ. Ονομάζεται “Shades of solitude”, έχει διάρκεια 9 λεπτά και 25 δευτερόλεπτα και πιστεύω πως είναι κάτι σαν ανακεφαλαίωση όλου του άλμπουμ. Θα έλεγα πως είναι πολύ εύκολο στο άκουσμα παρά τη μεγάλη του διάρκεια, ωστόσο περιέχει τόσες πολλές εναλλαγές ρυθμών και συναισθημάτων που μιλάει απευθείας στην καρδιά. Τα ακουστικά σημεία και εδώ έχουν την τιμητική τους όπως φυσικά και το doom στοιχείο βρίσκεται παντού. Ομολογώ πως το τέλος του “Shades of solitude” με συγκλόνισε. Πιστεύω πως πρόκειται για μια από τις πιο δυνατές στιγμές του άλμπουμ και είμαι πραγματικά περήφανος που το άκουσα. Αν το ακούσετε και εσείς θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ.
Τέλος, επειδή οι INFIDEL είναι των εκπλήξεων γενικά, στο άλμπουμ υπάρχει και ένα hidden track για το οποίο δεν θα αποκαλύψουμε τίποτα προς το παρόν. Όσοι πραγματικά ενδιαφέρονται ας μπουν στον κόπο να αγοράσουν το δίσκο μόλις αυτός κυκλοφορήσει, αφού έτσι κι αλλιώς αξίζει τον κόπο, και θα το ανακαλύψουν από μόνοι τους.
Συνοπτικά λοιπόν, το “King of the cynical control” είναι ένα ποιοτικότατο άλμπουμ από μια μπάντα που επέστρεψε για να μείνει (θέλω να πιστεύω). Εξαιρετική παραγωγή για την οποία είναι υπεύθυνος ο Βαγγέλης Γιαλαμάς, όμορφες συνθέσεις που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από καμία μπάντα του είδους, βελτιωμένα φωνητικά και άλλο επίπεδο γενικότερα. Χαίρομαι που υπάρχουν μπάντες που κυκλοφορούν δίσκους εν έτη 2011, που πραγματικά έχουν συναίσθημα και ψυχή. Χαίρομαι που είχα την τύχη να ακούσω το νέο πόνημα των INFIDEL και χαίρομαι που η Ελληνική σκηνή κρύβει τέτοια διαμάντια. Συγχαρητήρια!
Βασίλης Μάζαρης
