>
Περπατάς στην πόλη… Το τοπίο γκρίζο, μουντό, μίζερο, οι ρυθμοί ζωής «εργοστασιακοί», απάνθρωποι. Η αστική απόγνωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό σου, πνίγεσαι, οι τάσεις αποκέντρωσης στριφογυρίζουν σαν ανεμοστρόβιλος στο ήδη αποπροσανατολισμένο μυαλό σου. Τελικά πρέπει να νιώσεις ένοχος που θες να ξεφύγεις από αυτό που οι σύγχρονες τάσεις θέλουν να αποκαλούν ζωή; Ή να αποτελέσεις παράδειγμα για όσους σκέφτονται το ίδιο (και πίστεψέ με είναι πολλοί), αλλά δεν τολμούν να αντιδράσουν προσπαθώντας να συνεχίσουν να ζουν στην ουτοπία τους; Αυτά τα ερωτήματα μας προκαλούν να απαντήσουμε οι SUN OF NOTHING μέσα από τον τρίτο τους δίσκο. Ερωτήματα τα οποία γίνονται αντιληπτά με μια πρώτη ματιά στο μινιμαλιστικό αλλά ουσιώδες εξώφυλλο, την «μουχλιασμένη» οσμή του digipack και τους εύστοχους στίχους.
Οι SUN OF NOTHING ωρίμασαν. Είναι κρίμα να τους βάλεις σε καλούπια, να τους κατατάξεις σε κάποιο είδος. Δεν έχει νόημα εξάλλου, την παγίδα της επιτακτικής «ταμπελοποίησης» ώστε να αισθανόμαστε πιο σίγουροι για το τι ακούμε οφείλουμε αρκετές φορές να την αποφεύγουμε… Μας το απέδειξαν τα 00’s εξάλλου. Ο μύλος αλέθει πολλά… Το post των ISIS, το black των VEN BUENS ENDE, το drone των KHANATE, το sludge των NEUROSIS. Με λίγα λόγια έχουμε να κάνουμε με προοδευτική μουσική, η οποία με σύμμαχο την κρίση σε όλες της τις εκφάνσεις και την ανοιχτόμυαλη οπτική των πραγμάτων εκφράζει το τώρα «ωμά», αλλά συνάμα ελπιδοφόρα. Οι τίτλοι των τραγουδιών και η αλληλουχία τους οριοθετούν το ταξίδι. Από την βύθιση της ψυχής (“Sink”), εκπληκτικό instrumental intro του δίσκου, στην κάθαρσή της (“Catharsis”) ,στην ίσως πιο δυνατή στιγμή του, μέχρι τον πνιγμό της (“Drowned οut”), τον απόλυτο πόνο όντας ξεριζωμένη πλέον (“Unreached soul”) και τον επαναπροσδιορισμό της καθώς τα πάντα στο γκρίζο τοπίο καταρρέουν [“Hearthealer” (As it all ends)], όντας νικήτρια μετά από το εσωτερικό ταξίδι στο «είναι» σου.
Τα φωνητικά είναι απόκοσμα, αποπνικτικά, χωρίς ίχνος μελωδίας η οποία δεν χωράει στην όλη απόγνωση, η μουσική άλλοτε «βίαιη» και άλλοτε γαλήνια ακολουθώντας τους ρυθμούς της πόλης. Η δομή των κομματιών είναι τέτοια που σε βοηθάει να πιάσεις το feeling πιο εύκολα καθώς από την εισαγωγή πάμε στην ανάπτυξη που μας οδηγεί στην κορύφωση και έπειτα στο κλείσιμο. Η απογοήτευση της μπάντας από τον σύγχρονο τρόπο ζωής εκφράζεται άψογα σε ένα soundtrack των ημερών μας που πιάνει τον παλμό του ΤΩΡΑ χωρίς κανένα ίχνος «χαϊδέματος αυτιών».Το μόνο που μένει είναι να ακολουθήσεις… Τολμάς;
8.5/10
Βασίλης Γκορόγιας
