>
Ήταν ανεπίτρεπτο η τελευταία μας ανάμνηση από τους CRIMSON GLORY να είναι η αποκαρδιωτική εμφάνιση τους στο Rockwave Festival του 2006. Ποιος το περίμενε πως αυτό το «κουφάρι» που σερνόταν άσκοπα προσδοκώντας ένα reunion περασμένων μεγαλείων θα μας προσέφερε τέτοιες συγκινήσεις πέντε χρόνια μετά; Όλοι μας είχαμε ακούσει τις φήμες ότι ο νέος τους τραγουδιστής, Todd La Torre, είναι άξιος αντικαταστάτης του Midnight αλλά όποιος έχει καεί στον χυλό φυσάει και το γιαούρτι, που λέει και ο λαός…
Στα πλαίσια ενός festival-προπομπού του Up The Hammers VII και με τον κόσμο να γεμίζει ασφυκτικά το venue, η metal αδρεναλίνη είχε φτάσει στο όρια και οι Ιταλοί ASGARD τσίτωσαν τους παρευρισκόμενους με το heavy/speed metal ύφος τους και τις τσιρίδες του Federico “Mace” Mazza. Με 80’s στήσιμο, μουσικές αναφορές στους AGENT STEEL και αρχαίους OVERKILL και υλικό προερχόμενο από το ντεμπούτο τους “The seal of madness”, οι ASGARD φάνηκαν άξιοι των όποιων προσδοκιών. Οι DEXTER WARD με πρώην μέλη των BATTLEROAR και AIRGED L’AMH στη σύνθεσή τους, ξεκίνησαν με το “Metal rites” από το ολόφρεσκο ντεμπούτο τους “Neon lights”, με το heavy metal να πατάει γερά στην αμερικάνικη σχολή και την ίδια στιγμή να δείχνουν την αγάπη τους για τους IRON MAIDEN.
O καλός ήχος ήταν σύμμαχός τους και ευτυχώς το ίδιο συνέβη και στους INNERWISH. Έχοντας αποκτήσει εδώ και χρόνια έναν πυρήνα οπαδών που τους ακολουθεί και με ένα σερί καλών κυκλοφοριών, οι INNERWISH αποτελεί μία μπάντα με αρκετή εμπειρία πάνω στη σκηνή, δείχνουν να περνάνε καλά και να απολαμβάνουν τις ενθαρρυντικές αντιδράσεις του κοινού. Η εν λόγω εμφάνισή τους κινήθηκε στα ίδια υψηλά επίπεδα που μας έχουν συνηθίσει και μακάρι να συνεχίσουν έτσι μιας και ήταν η τελευταία που τους βλέπαμε με τον Μπάμπη Αλεξανδρόπουλο πίσω από το μικρόφωνο.
Ο κόσμος από κάτω όσο καλά και αν περνούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή, με το που αντίκρισε το banner drop με το εξώφυλλο του “Transcendence” άρχισε να μετρά τη στιγμή που οι CRIMSON GLORY θα πάταγαν το πόδι τους στο σανίδι και με τους πρώτους ήχους του “Valhalla” ίσως κάποιους να τους έστειλε όντως εκεί. Με το βασικό τους σετ να χωρίζεται σε δύο μέρη, με το πρώτο να είναι βασισμένο στο “Crimson glory” του 1986 και το δεύτερο στο “Transcendence”, η επιλογή του set–list ξεπέρασε κάθε προσδοκία μιας και ακούστηκαν ύμνοι όπως τα “Dragon lady”, “Angels of war”, “Azrael”, “Mayday”, “Queen of the masquerade” από τη μία και “Lady of winter”, “Where dragons rule”, “Painted skies”, “Masque of the red death”, “Burning bridges” (αφιερωμένο στη μνήμη του Matt LaPorte των JON OLIVA’S PAIN και Midnight) και “Red sharks” από την άλλη.
Ο ήχος αν και αρκετά heavy και αρκετά κοντά στον ήχο των άλμπουμ, ακούγονταν φιμωμένος στα πιο ρυθμικά μέρη αν και στα πιο μελωδικά δεν είχε τόσο πρόβλημα. Ο Todd La Torre ήταν αρκετά καλός, αποδίδοντας αξιοπρεπέστατα μέχρι και τις χαρακτηριστικές στιγμές του προκατόχου του, αν και στο studio θα ακούσουμε τις δυνατότητές και αν είναι κάτι παραπάνω από κλώνος του Midnight. Τα υπόλοιπα αυθεντικά μέλη των CRIMSON GLORY με ηγέτη τον κιθαρίστα Jon Drenning και τον παλιό τους γνώριμο John Zahner (CIRCLE II CIRCLE, JON OLIVA‘S PAIN, SAVATAGE) στα πλήκτρα, έδειχναν να το χαίρονται και αυτό είναι απολύτως φυσικό μιας και δεν τους δίνεται συχνά η ευκαιρία πλέον να παίζουν σε κοινό που να γνωρίζει τόσο καλά το υλικό τους και να ανταποκρίνονται με τόσο ενθουσιασμό στις συνθέσεις τους. Όταν επέστρεψαν στη σκηνή για το πρώτο encore, με τον Todd La Torre να φορά τη μάσκα εποχής “Transcendence”, ακούστηκαν τα “Lost reflection” και “Lonely” ενώ στο δεύτερο ακούσαμε το “War of the worlds” από το “Astronomica” του 1999 κι έκλεισαν με το “Dream dancer” από το ομότιτλο single του 1986 και το power/prog ύμνο “Eternal world”. Πολύ καλό live και κρίμα που δεν δόθηκε ποτέ η ευκαιρία στον Midnight να αποκαταστήσει με τον ίδιο τρόπο την σπαρακτική και γεμάτη λύπηση προ πενταετίας εμφάνιση του. Ας τον θυμόμαστε τουλάχιστον όπως τον είχαμε πρωτογνωρίσει μέσα από τους δύο πρώτους δίσκους των CRIMSON GLORY.
Κείμενο: Κώστας Αλατάς
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
