>
9 / 10
Μερικοί δίσκοι είναι προορισμένοι να σου δημιουργούν έντονα μελαγχολικά συναισθήματα… Να σε παρασέρνουν σ’ έναν στοιχειωμένο ιστό κραυγών απόγνωσης και θλίψης… Στο χέρι του ακροατή είναι τα ταυτιστεί με τον εσωτερικό κόσμο του δημιουργού ή να μην επιτρέψει σε κανέναν να “χαλάσει” την ευδαιμονία του… Για το “Communication lost” δηλώνω αφάνταστα γοητευμένος… Στην συνείδηση μου, άλλωστε, οι WOLVERINE από γεννησιμιού τους (όποιος άκουσε το “Fervent dream” μπορεί να σας γητεύσει αντ’ εμού με τα δέοντα κοσμητικά επίθετα), ανήκαν στην ιδιότυπη παρέα των μουσικών με προοδευτικές αναζητήσεις μεν αλλά –και υποβοηθούντος του ηχητικού ανοίγματος που επήλθε μερικά χρόνια αργότερα- με βαθύτατες καλλιτεχνικές ανησυχίες… Από το FATES WARNING σύνδρομο βουτιά στα άδυτα της Βρετανικής μουντάδας των ANATHEMA και τούμπαλιν, τα Σουηδόπουλα με ότι κι αν καταπιάστηκαν, κέρασαν το ακροατήριο τους κρασί πρώτης εσοδείας…
Ακριβώς αυτό εκλαμβάνουμε στο πολυαναμενόμενο τέταρτο τους άλμπουμ μετά την πεντάχρονη σιωπή τους… Γλυκόπιοτο, μεθυστικό, επικίνδυνα “κολλητικό”, ευφάνταστο, ερεβώδες, απρόσιτο για τους αρνητές, περιπετειώδες και πολυποίκιλτο για όσους διάβηκαν την πόρτα πολύ νωρίς… Δύσκολα τους κατατάσσεις σε μία κοινώς παραδεκτή και με στεγανά ομάδα, δίχως να ελοχεύει η περίπτωση απόκλισης και η διαφυγή της ουσίας… Το φλέρτ τους με το προοδευτικό στοιχείο του metal θα προτιμούσα να ήταν εντονότερο και δεν σας κρύβω πως πάντα θα έχω υψηλότατα στις προτιμήσεις μου το θεσπέσιο “Τhe window purpose”… Γνωρίζω πως δεν πρόκειται να τους ανταμώσουμε ξανά σ’ εκείνα τα χωράφια… Θέρισαν όμως τους καρπούς τους, αφού πρώτα μπόλιασαν τον ήχο τους με ατμοσφαιρικότητα που αναβλύζει λυρισμό και η σαγήνη του έλκει και τους πλέον δύσπιστους…
Αποτέλεσμα; Ένας σχεδόν αψεγάδιαστος, έντονα βιωματικός δίσκος (τσεκάρετε τους στίχους και θα καταλάβετε), με ελεγχόμενα σημεία κατάθλιψης αλλά και στιγμές απογείωσης (το ομώνυμο κομμάτι ανήκει σαφώς σε άλλη διάσταση), που πιστοποιούν την εξαιρετικά διαυγή συνθετική επάρκεια όσων καταπιάστηκαν με την συγγραφή του. Αν επιμένετε στο να τους εντάξουμε στο γενικότερο πλαίσιο του progressive, τότε ναι, στεκόμαστε εμβρόντητοι μπροστά στον δίσκο της χρονιάς για το ιδίωμα!!!
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
