>
8,5 / 10
Οι EPICA έχουν βαλθεί τελικά να με κάνουν να τους γουστάρω! Η αρχή έγινε με το προηγούμενο άλμπουμ τους, “Design your universe”, και η συνέχεια, αν και δεν το περίμενα σε τέτοιο βαθμό, έγινε με το “Requiem for the indifferent”!
Το νέο άλμπουμ λοιπόν των Ολλανδών, είναι μία συνέχεια του “Design your universe”, αλλά αντί να κάτσουν πάνω στην εμπορική επιτυχία του, προχώρησαν τη μουσική τους ακόμα ένα βήμα παραπέρα. Έχουν βελτιώσει αρκετά τα συμφωνικά σημεία τους, έχουν δώσει έναν αέρα προοδευτικότητας (να το πούμε progressive; ΟΚ) στον ήχο τους, ειδικά με κάποιες εξαιρετικές εναλλαγές μέσα σε κομμάτια (“Deep water horizon”, “Stay the course”) και προκαλούν γενικότερα τους εαυτούς τους. Και όχι άπλα τους βγήκε που λέμε, αλλά ίσως θα πρέπει αυτός ο δίσκος να είναι ο γνώμονας για τις μετέπειτα δουλειές τους.
Αυτή τη φορά οι EPICA πλησιάζουν περισσότερο τους AFTER FOREVER της περιόδου των δύο πρώτων εξαιρετικών άλμπουμ τους στο θέμα ατμόσφαιρας και δομής των κομματιών.
Από το άλμπουμ απουσιάζουν τα hit-άκια που θεωρητικά πρέπει να έχουν οι female fronted μπάντες, με εξαίρεση μόνο το “Storm the sorrow” που ήδη υπάρχει σε live videos στο διαδίκτυο. Όμως ούτε καν χρειάζονται στην προκειμένη! Είναι τόσο μουσικό αυτό το άλμπουμ, τόσο καθηλωτικό είτε ενορχηστρωτικά, είτε παικτικά, είτε συνθετικά, που δε σου λείπει αυτό το στοιχείο. Για την ακρίβεια, προσωπικά χαίρομαι που δεν υπάρχει.
Μπορεί η αρχή του δίσκου να είναι απλά συμπαθητική, αλλά απο το 5ο κομμάτι και μετά, έρχεται η καθήλωση! Θα είναι μεγάλο λάθος να μην ακούσετε το δίσκο σκεπτόμενοι ότι οι EPICA έχουν γυναικεία φωνητικά, ή επειδή δε γουστάρετε πχ την προηγούμενη δισκογραφία τους. Πραγματικά στο “Requiem for the indifferent” οι Ολλανδοί δεν είναι «μία ακόμα female fronted μπάντα». Το άλμπουμ απο μόνο του δεν είναι αυτό που λέμε τυπικός δίσκος της σκηνής. Ρισκάρουν σε εμπορικότητα, αλλά κερδίζουν εκτίμηση σε αξία.
Κορυφαίες στιγμές του δίσκου τα “Internal warfare”, “Stay the course”, “Deep water horizon” και “Serenade of self-destruction” που θυμίζει όσο κανένα τους παλιούς εξαιρετικούς AFTER FOREVER.
Δεν έχω πολλά να πω. Το “Requiem for the indifferent” είναι το πιο μουσικό άλμπουμ που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα οι EPICA και πλέον το καλύτερό τους για μένα. Μακάρι να συνεχίσουν έτσι. Και ξέρω ότι θα φάω κράξιμο, αλλά… ενώ όλη η μπάντα δείχνει ότι έχει πάει ένα σκαλοπάτι παραπέρα, η Simone δε μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση σε αυτό το δίσκο και παρουσιάζεται τυπικότατη, κάτι που με ξένισε λίγο. Είναι τέτοια όμως η μουσική του άλμπουμ που δεν έκατσα καν να της δώσω ιδιαίτερη σημασία.
Από τώρα στις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς!
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
