"/>
8 / 10
Ο γνωστός πληκτράς των DEEP PURPLE – WHITESNAKE και λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων, χρόνια τώρα ακολουθεί τον δικό του δρόμο. Με επιλογές που βρίσκονται είτε στην πλευρά της κλασικής μουσικής ή του πιο soft rock ήχου, δείχνει μουσική συνέπεια και αυτοσυγκράτηση, σε αντίθεση με τον πρώην συμπαίκτη του στους DEEP PURPLE, κο Richie Blackmore. Η αγάπη του για τα blues δεν κρύφτηκε, ούτε καν από τη συμμετοχή του στο βραχύβιο project με τον Jimmy Barnes στα φωνητικά, που δεν γνώρισε την απήχηση που του άξιζε.
Σε αυτή την σχετικά χαμηλής δημοσιότητας κυκλοφορία, με συνοδεία γυναικείων και ανδρικών φωνητικών, από τους Miller Anderson – Maggie Bell – και με τους Zoot Money – πλήκτρα, Colin Hodgkinson – μπάσο (WHITESNAKE), Pete York – ντραμς μας παρουσιάζει τραγούδια από την ιστορία και τις δουλειές του αλλά και κλασικά blues standards και διασκευές σε FREE, Tom Waits παιγμένα με διάθεση, ένταση και ειλικρίνεια. Ξεχωρίζουν βέβαια το “Lazy” με τα γυναικεία φωνητικά στη θέση των φωνητικών του Ian Gillan, το “It never rains but it pours” και το αειθαλές “When a blind man cries”. Μανιασμένο όργανο, με τον ήχο που το καθιέρωσε στη ροκ σκηνή, φυσαρμόνικα, blues κιθάρες, τραγουδιστές με συναίσθημα και μια «ψυχωμένη» εμφάνιση, που σε κάνει να αναρωτιέσαι, πότε θα δούμε ανάλογες συναυλίες στη χώρα μας. Ο Lord αποδεικνύεται πραγματικός φίλος των blues –swing–ragtime–rock n’ roll και με κέφι, μας πηγαίνει βαθιά στον Αμερικάνικο Νότο, με μουσικές, που θα ξενίσουν μόνο τους «κολλημένους».
Δεν ξέρω αν θα έχετε διάθεση να το ψάξετε άλλωστε ηχογραφήθηκε το Μάιο του 2011 στο Rottweil Jazzfestival, αλλά σε κάθε περίπτωση οι φίλοι των DEEP PURPLE, WHITESNAKE (πριν το 1987) αποκτήστε το.
Στέλιος Μπασμπαγιάννης
