"/>
8 / 10
Τα πράγματα είναι πάρα πολύ απλά σ’ αυτήν την περίπτωση. Οι OVERKILL είναι από τις μπάντες που κάθε κυκλοφορία τους αποτελεί τον ορισμό της τιμιότητας. Μπορεί άλλοι δίσκοι τους να μου αρέσουν περισσότερο και άλλοι λιγότερο (όπως είναι και το φυσιολογικό), αλλά δεν έχω απογοητευθεί σε καμία περίπτωση, γιατί πολύ απλά σε κάθε άλμπουμ τους παίζουν αυτό που μπορούν καλύτερα. Heavy/thrash, με punk καταβολές και τον Bobby “Blitz” Ellsworth, να δίνει ρέστα με τις ερμηνείες τους. Αν το προηγούμενο άλμπουμ τους, το “Ironbound”, μας έδωσε μία αίσθηση ότι οι OVERKILL περνούν μία δεύτερη νιότη, το “Electric age”, έρχεται να μας το επιβεβαιώσει μετ’ επιτάσεως. Ο δίσκος είναι όπως ακριβώς γουστάρω να τους ακούω, δηλαδή να παίζουν μουσική της δεκαετίας του ’80, όπως σε δίσκους σαν το “Feel the fire”, το “The years of decay” κτλ, αλλά με μία σούπερ σύγχρονη παραγωγή που σπάει κόκαλα και σε κάνει να νομίζεις ότι έχεις να κάνεις με εικοσάρηδες που έχουν αποθέματα ενέργειας!!! Το συνολικό αποτέλεσμα, στην κυριολεξία «σκοτώνει»! Από το εναρκτήριο “Come and get it”, σε πιάνουν από τον λαιμό και δεν σ’ αφήνουν σε ησυχία. Ακούς και στα καπάκια το “Electric rattlesnake”, για το οποίο θα γυρίσουν και video clip και δεν μένει τίποτα όρθιο. Η συνέχεια, έχει κάποια πιο μικρά σε διάρκεια κομμάτια (τετράλεπτα, εκεί που τα εναρκτήρια έχουν πάνω από έξι λεπτά διάρκεια), αλλά όταν ακούς για παράδειγμα το “Black daze”, με το riff – οδοστρωτήρα ή το “Drop the hammer”, του οποίου το μεσαίο μέρος μου έφερε στο μυαλό το αντίστοιχο του “Feel the fire”, δεν μπορείς να αντισταθείς στο headbanging. Μεγάλο όπλο του γκρουπ, τα εξαιρετικά κιθαριστικά θέματα και η κρυστάλλινη παραγωγή, όπως και -φυσικά- η φωνή – «σήμα κατατεθέν», που δεν αφήνει περιθώρια να πιστέψεις ούτε για μία στιγμή ότι πρόκειται για άλλο σχήμα. Μπορεί οι OVERKILL να μην πειραματίζονται όπως γενικότερα μου αρέσει να κάνουν τα συγκροτήματα, αλλά ξέρω ότι από αυτούς ακούω εγγυημένα καλή μουσική και όταν, ύστερα από 25 και πλέον χρόνια καριέρας, μας προσφέρουν τέτοιες δουλειές, τότε τι άλλο να ζητήσει κανείς;
Σάκης Φράγκος
