>
Λοιπόν, το metalcore παραμύθι πάει ως εξής: Οι Αμερικάνοι έδειξαν το δρόμο στα μέσα της δεκαετίας του ’90 (βλ. EARTH CRISIS, SHAI HULUD, CONVERGE) και συνδύασαν αριστοτεχνικά metal και hardcore επιρροές. Στη συνέχεια και στα τέλη της ίδιας δεκαετίας, οι Ευρωπαίοι πήραν τη σκυτάλη – κουτάλι (HEAVEN SHALL BURN, CALIBAN), έβαλαν περισσότερη «ζαχαρομελωδία» στον «καφροκαφέ» τους επηρεαζόμενοι από τη σκηνή του Gothenburg (IN FLAMES και άγιος ο Θεός!) και τον παρέδωσαν πάλι πίσω, για να τον κάνουν να θυμίζει περισσότερο milk – shake παρά καφέ (KILLSWITCH ENGAGE και ξημερώσαμε!). Σίγουρα κάποιοι από αυτούς έζησαν και ζουν καλά, άλλοι όμως όχι. Σε αυτό το παραμύθι οι CALIBAN βρίσκονται κάπου στη μέση. Έχουν το ρόλο τους, θα φανούν σε σημεία αλλά στο τέλος δε θα τους θυμόμαστε και τόσο. Κοινώς, ενώ πήγαν να επηρεάσουν, στη συνέχεια επηρεάστηκαν μόνο και έχασαν το χαρακτήρα τους, ενώ ίσως και να είχαν τις ικανότητες για το κάτι παραπάνω.
Στα παραμύθια όμως δεν μπορώ να ακούω γκρίνια: «Τα 3 πρώτα αξίζουν μόνο από CALIBAN, στη συνέχεια έγιναν και αυτοί εμπορικοί οι ξεπλένηδες!». Σιγά μη σαπορτάρουν και τον Χατζηγιάννη ρε μάγκες, κουλάρετε! Σίγουρα άλλαξαν ύφος, θέλησαν να προσεγγίσουν μεγαλύτερα ακροατήρια κάτι που ποιοτικά δε τους ωφέλησε, αλλά δεν είναι και για τα μπάζα. 8ος δίσκος λοιπόν (ήμουνα νιος και γέρασα!) και σα να βλέπω βελτίωση σε σχέση με τις προηγούμενες μέτριες δουλειές τους. Όχι, δεν θυμήθηκαν τις ρίζες τους, η συνταγή thrashy riff + hardcore breakdown + γλυκανάλατο ρεφρέν είναι πιο έντονη και από το λάδι στο σουφλέ της μάνας μου. Αυτό με ξενερώνει κατά βάση, αλλά από την άλλη διάολε εδώ μέσα υπάρχουν συνθέσεις που θα τις σιγοτραγουδάς όταν κάνεις μπάνιο και αυτό δείχνει πως η δουλειά δεν έγινε τουλάχιστον πρόχειρα. Από το τέρμα HSB εναρκήριο “We Are the Many”, στα “The Bogeyman” (ο χαρακτήρας του παραμυθιού που λέγαμε) και “No Tomorrow” που σε ξεσηκώνουν και ας το παίζεις δύσκολος/η, μέχρι και το “Dein R3. ich” που θα σε κάνει να τραγουδήσεις ακόμη και στα γερμανικά, οι αποδείξεις είναι κάμποσες… Δηλαδή όπου δεν υπάρχουν μελωδικά ρεφρέν που σε κόβουν πάνω στην πώρωση (αν και οφείλω να ομολογήσω πως στα “Davy Jones” και “Memorial” παραδόθηκα σε στιγμές γουτσουγουτσίασης!). Ακούς το “The Oath” για παράδειγμα και τα κλισέ του ήχου δίνουν και παίρνουν, όπως δυστυχώς και σε άλλα σημεία του δίσκου.
Αυτό όμως δεν τον κάνει σε καμία περίπτωση κακό. Το είπαμε και πριν, τα κλισέ δεν αποφεύγονται, διάθεση για καινοτομία δεν υπάρχει, κάτι που είναι δύσκολο και λογικό πλέον, μετά από τόσους δίσκους, και οφείλουμε να το πάρουμε απόφαση και εμείς. Οι CALIBAN είναι τα παιδιά που θα παν στη συναυλία τους, θα mosh-άρουν, θα γίνουν χαλκομανία στα wall of death αλλά μετά αντί να πάνε για καμιά μπύρα με κανά παλιοκάφρο φίλο, θα επιστρέψουν σπίτι για να κοιμηθούν αγκαλίτσα με τις κοπέλες τους. Σεβαστά τα πάντα κυρίες και κύριοι, το θέμα μας όμως είναι η μουσική, και αυτή σίγουρα διατηρείται σε ένα καλό, αλλά το ξεχνάω μετά από 1 μήνα, επίπεδο. Με λίγα λόγια, κοπανηθείτε, αγκαλιαστείτε, κάντε ότι θέλετε στη τελική… It’s just pure fun, but it won’t last forever!
7/10
Βασίλης Γκορόγιας
