>
Τα ‘χω πει εδώ μέσα αλλά θα τα ξαναπώ… Αγαπώ τις συναυλίες Παρασκευή βράδυ, σε συνδυασμό με έξοδο μετά. Τώρα, κατά πόσο κολλάει η λέξη αγάπη και τα παράγωγά της μέσα σε μια ανταπόκριση για τους ROTTEN SOUND, κανείς δε ξέρει. Ή καλύτερα ξέρει και παραξέρει… ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΕΙ! Μικρό το κακό όμως, καθώς οι Φιλανδοί grindcorers, μας έκαναν την τιμή να μας επισκεφθούν για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια ύπαρξης, με σκοπό να μας πάρουν την παρθενιά! Και όταν έχεις ως παρακαταθήκη μια δισκάρα όπως το περσινό “Cursed” και διανύεις μία από τις καλύτερες φάσεις της καριέρας σου, το ξεπαρθένιασμα προβλέπεται παιχνιδάκι…
Τις βάσεις για τον επερχόμενο σαματά έβαλαν οι «δικοί μας» SLAVEBREED και δεν δυσκολεύτηκαν καθόλου για να το καταφέρουν. “In grind we crust” όπως λένε και οι ίδιοι και η περιγραφή φτάνει και περισσεύει. Grind to the core με δόσεις από crust, φουλ στην τσίτα (όχι του Ταρζάν!) κομμάτια που μας χτυπούσαν κατακούτελα επί μισή ώρα το ένα μετά το άλλο, άνευ ανάσας, και ένας frontman να το νιώθει για τα καλά (σχεδόν σε όλο το live «τραγουδούσε» μέσα στο κοινό), πράγμα απαραίτητο στη φάση. Ήχος πολύ καλός για τα δεδομένα του χώρου, εξαιρετικό το δέσιμο της μπάντας και η τεχνική της κατάρτιση, και αν ανεβάσουν ένα κλικ πιο πάνω τη σκηνική τους παρουσία τότε θα παραμιλάμε όλοι. Απαραίτητο το διάλειμμα μέχρι να βγουν οι ROTTEN SOUND για να καταλάβουμε τι μας χτύπησε και… ΜΠΑΜ, χωρίς εισαγωγές, φώτα και μπούρου-μπούρου, το βαρύ πυροβολικό πήρε θέση για να μας στείλει στα κυπαρίσσια! ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ; Για τα επόμενα 50 λεπτά (θα μπορούσαν να είναι και περισσότερα, αλλά οι απαιτήσεις τέτοιων live είναι αρκετά πιο πάνω από τον μέσο όρο) μας πήρε και μας σήκωσε! Ήχος τούμπανο (μόνο ένα θέμα με το μικρόφωνο υπήρξε αλλά κανείς δε μάσησε, ούτε καν ο Keijo που σε μια φάση έβγαλε τα σωθικά του χωρίς αυτό!), απόδοση ψαρωτική και ενέργεια που ούτε σε ντέρμπι αιωνίων μετά από μούφα πέναλτι στο 90’ δε νιώθεις! Setlist βασισμένο στα “Cursed” (κατά κύριο λόγο), “Exit” και “Murderworks”, η μπάντα πωρωμένη να τα δίνει όλα και τα 100 περίπου άτομα από κάτω (θαρρώ πως μπορούσαμε και περισσότεροι) να ανταποδίδουν όσο μπορούν… Δεν είναι και εύκολο να συνέλθεις μετά από τέτοια «επίθεση»!
Μία μέρα μετά κάθομαι και τα γράφω και όχι μόνο παίζει το “Cursed” στο repeat, αλλά δε λέω να συνέλθω. Είχα διαβάσει και ακούσει κατά καιρούς πως τα live τους σπέρνουν, αλλά τέτοιο πράγμα δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Η μπάντα αποδίδει ακόμη καλύτερα το υλικό της ζωντανά, πιο λυσσασμένα και βίαια από το δίσκο και στην τελική αυτή είναι η μαγκιά. Τα κάπως πιο αργά riffs που έχουν προσθέσει στον ήχο τους τελευταία, σκοτώνουν με το groove τους, οι rock ‘n’ roll/punk διάσπαρτες πινελιές «βρωμίζουν» σωστά τον ήχο τους (με μπλουζάκι “Uprising” ο μπασίστας, το πιάσατε το νόημα ε;;) και όλοι φύγαμε με ένα ηλίθιο χαμόγελο από το club, μαζί μας και η μπάντα που γούσταρε και υποσχέθηκε να μας ξανάρθει πιο σύντομα αυτή τη φορά… Ντου, ξύλο και στο επανιδείν, είμαστε μαζόχες και θέλουμε κι άλλο!
Βασίλης Γκορόγιας
