Για όσους αγνοούσαν την επαναδραστηριοποίηση των ΤΥΚΕΤΤΟ, μια νέα δουλειά ίσως αποτελεί έκπληξη. Για αυτούς που γνωρίζουν πως εδώ και αρκετά χρόνια περιόδευαν (on and off) με την επιτυχημένη τους σύνθεση (Danny Vaughn στα φωνητικά), είναι απλά η φυσική συνέχεια. Οι ίδιοι ήθελαν και δισκογραφικά να επισφραγίσουν την συνεργασία των τελευταίων χρόνων, μένοντας πιστοί στο μουσικό ύφος που τους έκανε γνωστούς.
Σίγουρα μετά από πολλά χρόνια, σε προσωπικό επίπεδο πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να κάνεις ένα τέτοιο εγχείρημα να πετύχει, οπότε εκεί πιστεύω πως αναφέρεται και ο τίτλος του άλμπουμ. Η προσπάθεια αυτή όμως αποδίδει καρπούς και υπάρχουν τραγούδια που θα κάνουν τους παλαιότερους να ταξιδέψουν πίσω στο χρόνο και στα “Don’t come easy” και “Strength in numbers”. Άλλωστε οι ίδιοι είχαν κατά νου να κάνουν συνθετικές αναφορές σε αυτά. Οπότε όταν ακούς το “The fight left in me” καταλαβαίνεις για ποιά μπάντα μιλάμε.
Από την άλλη ο δίσκος δεν έχει ένα “Standing alone” ή ένα “Forever young” αν και το ψηφιακό single “Faithless” που ανοίγει το άλμπουμ είναι ξεκάθαρο πως γράφτηκε με αυτό υπ’ όψιν. Όπως όμως το “Faithless” (όσο πετυχημένο κι αν είναι το αρχικό ριφ ή το μελωδικό ρεφρέν) δεν πιάνει το “Forever young” έτσι και σχεδόν τα μισά κομμάτια, δεν φτάνουν το συναίσθημα και την ενέργεια που είχαν οι TYKETTO. Το “Love to love” είναι μια από τις καλύτερες στιγμές του “Dig in deep” και το “Here’s hoping it hurts” με τον ανάλαφρο στίχο του κλείνει την τριάδα από τα δυνατά “χαρτιά” που ανοίγουν το άλμπουμ.
Αντιθέτως, υπάρχουν στιγμές όπως το “Battle lines” που υποτιμούν την μπάντα, αλλά και το “Monday” που ακολουθεί το βαρετό στυλ των μετά-“Crush” BON JOVI για να μην πω για το αχρείαστο “Evaporate”.
Εμπορικά οι Αμερικάνοι δεν κατάφεραν ποτέ να κάνουν την τεράστια επιτυχία που όλοι περίμεναν, αλλά αυτό οφειλόταν στην στροφή στην μουσική σκηνή πριν 20 χρόνια και όχι στα ποιοτικότατα πρώτα 2 άλμπουμ τους. Το “Dig in deep” σίγουρα τα πλησιάζει, αλλά αυτό είναι κομπλιμέντο γιατί οι υπόλοιπες κυκλοφορίες τους ήταν σημαντικά κατώτερες. Έτσι έρχεται τρίτο, αν και καταϊδρωμένο.
Η φωνή του Danny Vaughn παραμένει καθαρή και ζωντανή, από την άλλη λόγω του ύφους των προσωπικών του δίσκων, δύσκολα ξεφεύγει από αυτή την ατμόσφαιρα ώστε να κάνει την διαφορά στους TYKETTO.
7 / 10
Γιώργος “Kay” Κουκουλάκης
