Μπορώ να ταυτιστώ με τους JOB FOR A COWBOY… Αρχικά επειδή είναι κάφροι και τα αυτιά μου με το πέρασμα των χρόνων «σαπίζουν» όλο και περισσότερο. Το κύριο όμως σημείο ταύτισης είναι η ηλικία, καθώς πάνω κάτω είμαστε στα ίδια χρόνια. Σκεφτείτε λοιπόν πως στον πρώτο τους δίσκο “Genesis” του 2007, φλέρταραν με το ολοστρόγγυλο 20! Σκεφτείτε επίσης πως ο δίσκος αυτός μπαστακώθηκε στην υψηλότερη θέση των charts που έχει πιάσει ποτέ metal ντεμπούτο στην Αμερική, από την εποχή του ομώνυμου των SLIPKNOT… Μεγάλο credit (αν και τα νούμερα δεν λένε πάντα την αλήθεια!), αν αναλογιστεί κανείς ηλικία και πως παίζουν brutal death metal! BRUTAL DEATH METAL το ξαναλέω, όχι deathcore που θα μπορούσαν να πουν κάποιοι, οι εποχές αυτές έμειναν πίσω ανεπιστρεπτί στο πρώτο τους EP “Doom”. Τι άλλο έχει αλλάξει από τότε; Η σύνθεση της μπάντας καμιά εκατοσταριά φορές!!! Από το να αναλωθούμε όμως σε ανάλυση του γενεαλογικού τους δέντρου, ας αναφέρουμε πως τα νέα μέλη σε σχέση με το προηγούμενο “Ruination” είναι ο ακόμη πιο «πιτσιρικάς» και βιρτουόζος Tony Sannicandro στις κιθάρες και ο παι-χτα-ράς Nick Schendzielos των CEPHALIC CARNAGE (αυτό και αν είναι credit) στο μπάσο.
Ας ξεκινήσουμε με τα αρνητικά… Όταν αλλάζεις τόσο συχνά μέλη (μοναδικός «επιζών» από τα γεννοφάσκια της μπάντας παραμένει ο τραγουδιστής Jonny Davy), η συνοχή της μπάντας απειλείται με μόνιμα ups and downs σαν τρελό ασανσέρ και αμφισβητείται! Από την άλλη όμως, όταν οι προαναφερθείσες «μεταγραφές» είναι τόσο δυνατές, ο υγιής ανταγωνισμός εντός της μπάντας φουντώνει, και όλοι τα δίνουν όλα για να πάρουν κεφάλια! Αυτό ακριβώς γίνεται στο “Demonocracy”. Ακούει ο έτερος κιθαρίστας Al Glassman τον Sannicandro να σολάρει σε κάθε τραγούδι σαν natural born shredder και δεν έχει άλλη επιλογή από το να πιέσει τον εαυτό του να γράψει riffs – soundtrack σε λέσχες πολεμικών τεχνών! Ή πως γίνεται να ακούει ο drummer Jon “The Charn” Rice, των Schendzielos να κάνει κορδελάκια τις χορδές του μπάσου του και να μην τον πλαισιώνει και αυτός επάξια, κάνοντας ένα σωστό extreme metal rhythm section; Δε γίνεται και ευτυχώς το έχουν καταλάβει όλοι, μαζί και ο Davy, ο οποίος ακούγεται πιο ώριμος και σίγουρος για το πώς μπορεί να «ξεράσει» τις φωνητικές του χορδές! Ταχύτητες αναμενόμενα στο maximum ( “Children Of Deceit”, “Nourishment Through Bloodshed”), αλλά και «βάστα λιιιιγο να ξαποστάσουμε» καταστάσεις με πολύ καλά αποτελέσματα (“Tarnished Gluttony”) που δείχνουν πως «νιώθουν»!
Τι μας μένει λοιπόν; Αυτό το διαολεμένο το line–up να μείνει σταθερό, να δέσει ακόμη περισσότερο και στον επόμενο δίσκο να μας κάνει να παραμιλάμε. Όχι τίποτα άλλο, αλλά το ‘χει, και απόδειξη αυτού είναι το “Demonocracy”. Στιβαρό, brutal, σύγχρονο αλλά και με old school επιρροές (μια ματιά στα t–shirts που φορούν κατά καιρούς τα μέλη τους φτάνει), με λίγη αλλά ουσιώδη μελωδία, τους κρατάει για τα καλά στο σύγχρονο death metal χάρτη και δικαιολογεί εν μέρει τον κακό χαμό στο Myspace τους πριν καν βγάλουν το ντεμπούτο τους. Το extreme metal καλώς (ή κακώς για άλλους) δείχνει πολλές φορές το δρόμο των εξελίξεων τα τελευταία (πολλααα) χρόνια και οι JFAC με μέσο όρο ηλικίας μετά βίας τα 25, δείχνουν πως μπορούν να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Το μόνο που μένει είναι να λάβουν σοβαρά υπόψη το «λαϊκό» ρητό «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει», που μαζί με την extra ωριμότητα με το πέρασμα του χρόνου θα τους δώσει αυτό το κάτι παραπάνω, μιας και είναι σε καλό δρόμο να το βρουν, αλλά ακόμη τους λείπει… Ακούστε τον λαό παιδιά, είναι σοφός!
7,5 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
