"/>
Με ένα τρελό hangover στο κεφάλι, με καφέ στο χέρι και ολόαδειο στομάχι, έφτασα στο Fuzz στις επτά το απόγευμα, προκειμένου να δω τους εξαιρετικούς progressive/power metallers PAGAN’S MIND. Αν και περίμενα να δω το μέρος ψιλοάδειο, μιας και (κακά τα ψέματα) ήταν η βραδιά των PSYCHOTIC WALTZ, αλλά και λόγω του τελικού κυπέλλου στο ποδόσφαιρο, παρόλα αυτά και προς μεγάλη μου έκπληξη, βρίσκονταν ήδη οι μισοί από τους συνολικούς παρευρισκόμενους του όλου event και μέχρι το τέλος της εμφάνισής τους, ήταν σχεδόν όλοι εκεί. Αυτό ενθάρρυνε τους συμπαθείς Νορβηγούς να δώσουν ένα επαγγελματικό set, διάρκειας μιας ώρας. Το επίσης αξιοπερίεργο ήταν ότι είχαν με διαφορά τον καλύτερο ήχο της βραδιάς, ακόμα και από τους headliners. Δε θυμάμαι αν έχω ξαναπάει σε συναυλία και να έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο.
Τέλος πάντων, οι PAGAN’S MIND ξεκίνησαν με το “Enigmatic mission”, το video clip δηλαδή από το “Enigmatic calling” και κέρδισαν αμέσως το χειροκρότημα του κοινού και στα καπάκια το έτερο «χιτάκι» τους, το “Intermission” της περσινής δουλειάς τους “Heavenly ecstasy”. Λογικό ήταν να δώσουν μεγάλο βάρος στην πιο πρόσφατη δουλειά τους, με τέσσερα συνολικά τραγούδια, αλλά και στο “God’s equation” του 2007, με άλλα τρία τραγούδια. Ως προς την επιλογή των τραγουδιών λοιπόν, δεδομένου ότι έπαιξαν δέκα τραγούδια, είναι άξιο απορίας πως επέλεξαν μόνο το “Aegean shores” από την καλύτερη δουλειά τους, το “Celestial entrance”, αλλά και η πλήρης άγνοια του αξιόλογου ντεμπούτου άλμπουμ τους “Infinity divine”, το οποίο και έχουν ηχογραφήσει δις.
Εκτελεστικά ήταν όλοι τους άψογοι, με τον παικταρά κιθαρίστα τους Jorn Lofstad να κλέβει την παράσταση και τον χαρισματικό τους frontman Nils K. Rue να αποδίδει σχεδόν πιστά όλα τα τραγούδια. Μας αποχαιρέτησαν με το “Osiris’ triumphant return” και μας ζέσταναν για τα καλά για τη συνέχεια, αλλά φρόντισε να μας κρυώσει αμέσως μετά ο DC Cooper…
Γιώργος Κόης
Μετά την είδηση της επιστροφής του DC Cooper στους ROYAL HUNT, περίμενα πως και πως να περάσουν από τα μέρη μας. Η πρώτη μου επαφή με την μπάντα έγινε με το “Paradox”, όπου έπαθα πλάκα τόσο με την αρτιότητα όλων των συνθέσεων του δίσκου, είναι άλλωστε ένας από τους καλύτερους δίσκους που έχει αναδείξει η ευρωπαϊκή power metal σκηνή, όσο και από την εκπληκτική ερμηνεία του DC Cooper. Αυτό σε συνδυασμό με το πολύ καλό “Show me how to live”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, έκανε την επισημοποίηση της εμφάνισής τους στην Αθήνα να ηχεί σαν χαρμόσυνες καμπάνες στα αυτιά μου. Δυστυχώς όμως αυτή η προσμονή, κατέληξε σε μεγάλη απογοήτευση. Κατ’ αρχήν, ο DC Cooper μπορεί σαν τραγουδιστής να μην επιδέχεται αμφισβήτησης για τις ικανότητες και την ερμηνεία του, αλλά σαν frontman ήταν απαράδεκτος. Ο τύπος ήταν χειρότερος και από τον Tobias Sammet (EDGUY, AVANTASIA) στα “καραγκιοζιλίκια”! Μιλούσε ακατάπαυστα μεταξύ των τραγουδιών, γεγονός που πρέπει να στοίχισε στην μπάντα τουλάχιστον άλλα 2 τραγούδια από το setlist, και έκανε συνέχεια ηλίθια αστεία και γκριμάτσες, ξενερώνοντας ακόμα και τον Andre Andersen, καταστρέφοντας ουσιαστικά την εμφάνιση αλλά και την εικόνα της μπάντας. Αν συνεχίσει έτσι, βλέπω να τους παίρνουν με τις ντομάτες σε κάποια άλλη στάση της περιοδείας τους!
Για να λέμε και του στραβού το δίκιο, όπως προείπα, από άποψη ερμηνείας ο DC ήταν πάρα πολύ καλός! Τραγούδησε “καρφί” όλα τα δύσκολα σημεία, ειδικά της δικής του περιόδου στην μπάντα, και έδειχνε σαν να μην πέρασε μία μέρα από το 1998, όποτε και έφυγε πρώτη φορά από το γκρουπ. Όχι βέβαια ότι δεν έκανε λάθη, ιδιαίτερα στα τραγούδια που δεν είχε ξανατραγουδήσει. Από την άλλη η απόδοση της υπόλοιπης μπάντας δεν ήταν και η καλύτερη, πράγμα απολύτως φυσιολογικό αν σκεφτεί κανείς ότι ήταν η πρώτη εμφάνιση της περιοδείας και ότι είχαν προλάβει να κάνουν μόνο μία πρόβα μαζί με τον DC. Λάθη στα τραγούδια, φάλτσα στα backing vocals και έλλειψη συντονισμού ανάμεσα στα όργανα, ήταν όλα μέσα στο πρόγραμμα. Σε αυτό δεν τους βοήθησε και ο ήχος που, ειδικά στην αρχή, ήταν μπουκωμένος και “έθαβε” τα φωνητικά. Ένα άλλο σοβαρό θέμα το οποίο προσωπικά με στεναχώρησε, είναι ότι δεν έπαιξαν ούτε ένα τραγούδι από τον κατά γενική ομολογία καλύτερο δίσκο τους, το “Paradox”! Είναι δυνατόν μία μπάντα να μην παίζει ούτε ένα τραγούδι από τον καλύτερο δίσκο της; Κι όμως είναι!
Από την άλλη, γνωρίζοντας το μεγάλο εγώ του DC, δεν περίμενα ότι θα δεχόταν να τραγουδήσει κομμάτια που γράφτηκαν μετά την φυγή του από την μπάντα. Κι όμως ήμασταν στην ευχάριστη θέση να ακούσουμε από τα χείλη του τραγούδια της εποχής του John West (“The Mission”, “Lies”) και της εποχής του Mark Boals (“Tears of the sun”)! Γενικά το setlist στηρίχθηκε στα 3 πρώτα άλμπουμ των ROYAL HUNT (απ’ όπου ακούσαμε για πρώτη φορά στην κανονική του μορφή το “Age gone wild”) και στο πρόσφατο άλμπουμ της “Show me how to live” (ευτυχώς ακούσαμε την κομματάρα “Half Past Loneliness”). Το τέλος του “Last goodbye”, που έκλεισε το set τους, μου άφησε μία πικρή γεύση στο στόμα. Μια ιστορική στιγμή που περίμενα πολύ καιρό να συμβεί, κατέληξε σε φιάσκο. Η απόλυτη απομυθοποίηση. Πραγματικά θα προτιμούσα να είχα χάσει αυτή την εμφάνιση, παρά να ζήσω αυτό που έζησα. Και είμαι σίγουρος ότι αρκετοί υγιώς σκεπτόμενοι οπαδοί που βρέθηκαν το Σάββατο το βράδυ στο Fuzz, αισθάνονται κάπως έτσι…
Γιώργος Βογιατζής
Για πολλούς οπαδούς του progressive metal ήχου, η παρουσία των PSYCHOTIC WALTZ στην χώρα μας, ήταν ένα όνειρο που έγινε επιτέλους πραγματικότητα. Συμπαθητική η προσέλευση του κόσμου αν και θα περίμενε κάποιος πιο αθρόα προσέλευση για ένα σχήμα που έχει γράψει την δική του ξεχωριστή ιστορία στο ιδίωμα… Η επανένωση των Αμερικανών για ζωντανές εμφανίσεις ήταν αναμφισβήτητα ένα από τα κυρίαρχα σημεία συζήτησης τον τελευταίο καιρό και τα μηνύματα που είχαν έρθει απ’ όσους τους είχαν παρακολουθήσει δύο ημέρες νωρίτερα στο Keep It True festival άκρως ενθαρρυντικά, βάζοντας μας ακόμα περισσότερο στην πρίζα…
Θα ξεκινήσω με ένα μεγάλο παράπονο κι αυτό σχετίζεται με τον μέτριο έως κακό σε αρκετές περιστάσεις ήχο… Μου φαίνεται αδιανόητο να “καπελώνεται” η φωνή του Buddy Lackey με τέτοιο τρόπο που προκαλεί αναπάντητα ερωτηματικά… Όλοι γνωρίζουμε την ιδιαιτερότητα της ερμηνείας του και το γεγονός πως με δυσκολία ακούγονταν σε κάποια κομμάτια, δεν πέρασε ασχολίαστο από τους παρευρισκομένους. Και ήταν κρίμα γιατί ήταν απλά συγκλονιστικός και αρκετά επικοινωνιακός με τους οπαδούς! Πέρα απ’ αυτό όμως, η συνολική απόδοση της πεντάδας κινήθηκε σε υψηλότατα επίπεδα, με τους δύο κιθαρίστες Dan Rock και τον επί 22 συναπτά έτη καθηλωμένο σε αναπηρικό καροτσάκι Brian McAlpin να ξεσαλώνουν, πότε με τα δαιδαλώδη ριφ και παρανοϊκά τους solos και άλλοτε με τον άκρατο λυρισμό και την spacey ατμόσφαιρα που παρήγαγαν… Από κοντά το rhythm section των Ward Evans (μπάσο) και Norm Leggio (τύμπανα), σωστοί εργάτες και οι δύο τους, που συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ηχητική πανδαισία των 2,5 ωρών που καθήλωσαν τους πάντες.
Όσον αφορά το set list, φανταστείτε ένα άτυπο best of παρμένο μέσα από τα τέσσερα άλμπουμ τους, με έμφαση στο σπουδαίο ντεμπούτο τους “A social grace” και το αποχαιρετιστήριο “Bleeding”. Προσωπικά highlights τα “…And the devil cried”, “Faded”, “Halo of thorns”, “Drift”, “Another prophet song”, “Mosquito”, “Into the everflow”, “Locust”, “Morbid”, “Nothing”, “I of the storm”, “Spiral tower” αλλά και η ψυχοβγαλτική μαγική τριπλέτα των “Hanging on a string”, “My grave”, “I remember”, όπου μπάντα και κόσμος έγιναν ένα, ένα συγκινητικό ταξίδι στην περίοδο που οι Αμερικανοί ήταν πραγματικά ότι πιο αναζωογονητικό είχε να επιδείξει το progressive metal από την άλλη όχθη του Ατλαντικού… Η δε 
στιγμές που το φλάουτο του Lackey αναλάμβανε τα ηνία προσφέροντας απανωτές ηχητικές συγκινήσεις, νομίζω πως δεν μπορούν να περιγραφούν με άψυχες λέξεις… Βιώσαμε μία εμπειρία που σίγουρα θα κάνει πολλούς από εμάς να ευελπιστούμε πως οι όποιες διαφορές που είχαν τα μέλη των PSYCHOTIC WALTZ έχουν παραμεριστεί πλέον και όχι μόνο για την συμμετοχή τους σε festivals και μεμονωμένα live… Αντικειμενικά μιλώντας, δεν προσμένω σε ένα – υποτιθέμενο πάντα- καινούργιο στουντιακό άλμπουμ που θα με αφήσει άναυδο… Έχουμε μάθει να κρατάμε πολύ καλάθι πλέον… Οι θύμησες και τα vibes όμως εκείνης της βραδιάς θα μας μείνουν αλησμόνητα και θα μας συντροφεύουν για μία ζωή!!! Ένα live απωθημένο του progressivά που έχει μάθει να εκτιμά τους αληθινούς νεωτεριστές αυτού του ιδιώματος πήρε σάρκα και οστά! Φέρτε τους SOUL CAGES τώρα!!!
Γρηγόρης Μπαξεβανίδης
Φωτογραφίες: Πέτρος Καραλής
