"/>
Βρε τι μου ‘μελλε να πάθω στα γεράματα!!! Εκεί που έλεγα πως έχει γίνει το απαραίτητο ξεκαθάρισμα σε όλο αυτό το νέο κύμα αμερικανικού metal, βλέπω πως οι «ξεχασμένοι» DEMON HUNTER βγάζουν δίσκο… Και δεν τον ακούς μου είπα, λογικά μετά από 1-2 ακροάσεις θα τον ξεχάσεις αλλά γιου νέβερ νόου! Το όνομά τους δεν πρόκειται να πει πολλά σε αρκετούς, αν και αυτός είναι ο έκτος τους δίσκος παρακαλώ, και λογικό μου φαίνεται μιας και είναι too αμερικανιζέ για εμάς τους εκλεπτυσμένους Ευρωπαίους! Από την άλλη στην πατρίδα τους έχουν καταφέρει να δημιουργήσουν ένα σχετικά καλό όνομα, χωρίς όμως να μπουν στην elite της όλης φάσης, δικαιολογημένα εν μέρει μιας και ποτέ δε κατάφεραν να βγάλουν τον breakthrough δίσκο! Τελειώνει η πρώτη ακρόαση και όπως ακριβώς περίμενα, τίποτα καινούριο δεν παίζει εδώ αλλά… Πάντα υπάρχει αυτό το διαολεμένο αλλά!
Παραγωγή κλασικά μπόμπα, nu metal groove, metalcore (από το «φλώρικο») κλισέ και γενικά πράγματα που έχουμε βαρεθεί να ακούμε. Ο δίσκος μπαίνει για δεύτερη ακρόαση στο καπάκι… Κάτσε ρε dude, μας δουλεύεις, κοίτα τι έγραψες πριν! Ε, αυτό το αλλά που λέγαμε πριν είναι το ότι ο δίσκος είναι πιασάρικος σε ενοχλητικό βαθμό. Ακούς κάτι, ξέρεις πως δε θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, δε θα σου προσφέρει πολλά αλλά συνεχίζεις να το ακούς γιατί πολύ απλά σε διασκεδάζει. Ούτε αναλύσεις, ούτε ψαχούλεμα, ούτε να βγάλουμε από την μύγα ξύγκι. Στα διάλα πια, metal ακούμε, δεν είναι όλα επιστήμη! Ακούς τα ρεφρέν των “God Forsaken” και “Destiny” και νιώθεις πως πρωταγωνιστείς στο Transformers! Στα “Crucifix” και “Wake” δεν πρωταγωνιστείς απλά, γίνεσαι Optimus Prime και ετοιμάζεσαι για άπειρο κλωτσομπουνίδι, ενώ στο “Tomorrow Never Comes” (ο τίτλος φωνάζει από χιλιόμετρα «Είμαι μπαλάντααα»!), φεύγεις με το γκομενάκι αγκαλιά (άσε κάτω τον ποπό ρέι!), με φόντο τη δύση του ηλίου και δεδομένο happy end! Αμερικανίλες full λέμε αλλά ας χαλαρώνουμε πού και πού, μας έχει φάει η «ποιότητα».
Ο δίσκος δε θα κάνει ΤΗΝ αίσθηση, ούτε θα πουλήσει τα κέρατά του στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Η μπογιά τους έχει περάσει (αν και δεν έβαψε και τόσο γενικά) αλλά τουλάχιστον πετυχαίνουν τον σκοπό τους, να δώσουν έναν απίστευτα catchy δίσκο σύγχρονου, αμερικάνικου heavy metal. Ακούγονται πιο φρέσκοι, aggressive και to the point σε σχέση με το πρόσφατο τουλάχιστον παρελθόν τους, επηρεασμένοι και από μαθητές του στυλ ALL THAT REMAINS/FIVE FINGER DEATH PUNCH (των οποίων ο τελευταίος δίσκος χάνει εύκολα στη σύγκριση από τούτον εδώ). Αν λοιπόν η όρεξή σας τραβά στιγμές χαλάρωσης και μηδαμινής σκέψης, μια καλή λύση σας την προσφέρουν οι DEMON HUNTER (μια καλύτερη και πιο rock – ίζουσα οι φετινοί SHINEDOWN). Αράξτε καναπεδάρα, βάλτε στο mute ποτ – πουρί από αμερικάνικες ταινίες να παίζει και βουτήξτε κάνοντας headbanging στον κουβά με τα pop corn… μην πνιγείτε, το νου σας!
7 / 10
Βασίλης Γκορόγιας
