"/>
Οι Ελβετοί rockers είναι απανταχού συμπαθείς και στην δισκογραφική 20αετία που συμπληρώνουν φέτος, μας έχουν προσφέρει πάμπολλες στιγμές μουσικής ευχαρίστησης. Η σημαία της μπάντας, ο χαρισματικός τραγουδιστής Steve Lee σκοτώθηκε σε ένα τραγικό δυστύχημα στις ΗΠΑ τον Οκτώβριο του 2010 και σίγουρα η απόφαση των υπόλοιπων μελών να βρουν αντικαταστάτη για να συνεχίσουν, μας γέννησε την απορία για το πώς θα ηχούσαν οι GOTTHARD.
Ως γνήσιοι κεντρο-Ευρωπαίοι, οργανώθηκαν γρήγορα, προγραμμάτισαν τα βήματά τους και μετά από μια διαδικασία (περισσότερα στην συνέντευξη) έφεραν στην παρέα τους τον Nic Maeder. Ένα ταλαντούχο νέο, που παίζει κιθάρα, πλήκτρα, αλλά και με μια εξαιρετική φωνή. Η μορφή του Steve Lee σίγουρα πλανάται πάνω από το συγκρότημα και οι ίδιοι (σωστά για τον γράφοντα) δεν δείχνουν να θέλουν να απαγκιστρωθούν από το παρελθόν τους.
Γίνεται αντιληπτό μέσα από τραγούδια όπως το “Give me real”, το “I can” ή ακόμα πιο έντονα στο “Remember it’s me” που διατηρούν την επαφή με το έξυπνο, κολλητικό rock που αγαπήσαμε από τους GOTTHARD. Η φωνή του Maeder αν και διαφορετική δεν ξενίζει στις συνθέσεις της μπάντας και είμαι σίγουρος πως στην επερχόμενη (τεράστια) περιοδεία τους, θα καταφέρει να αποδώσει πιστά τις παλαιότερες επιτυχίες τους. Υπάρχουν και οι πιο αργές στιγμές, ιδανικές για το ραδιόφωνο, με το “Shine” να είναι το πιο κλασικό κομμάτι με GOTTHARD σφραγίδα.
Βέβαια, υπάρχουν άλλα δύο βασικά χαρακτηριστικά στο “Firebirth”. Το πρώτο έχει να κάνει με την πιο οργανική και παραδοσιακή προσέγγιση στην ηχογράφησή του. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια ακούγονται όσα όργανα παίζουν οι συμμετέχοντες, δίχως ατελείωτα overdubs. Αυτό δίνει χώρο στο κάθε όργανο να αναπνεύσει και να ακουστεί στην τελική μίξη. Ακούστε το “SOS” και πιστεύω θα με καταλάβετε.
Το δεύτερο είναι η νέα συνθετική κατεύθυνση που φαίνεται να έχουν σε κάποια τραγούδια, που φυσικά οφείλεται στην έλλειψη του βασικού συνθέτη Lee, αλλά και στον αντικαταστάτη του Maeder. Έτσι ξεπηδούν συνθέσεις όπως το εναρκτήριο “Starlight” που δεν θυμίζει σε πολλά τον χαρακτήρα τους. Παρόλα αυτά, τους ταιριάζει και σίγουρα προσθέτει μια φρεσκάδα, αφού στις τελευταίες 3 τους δουλειές είχαμε μια σταθερότητα. Σε αυτή την κατηγορία θα έβαζα κι ένα από τα πιο βαρβάτα κομμάτια του δίσκου, το “The story’s over”, που ναι μεν θυμίζει τον καλό τους εαυτό, αλλά παράλληλα έχει μια καινοτομία. Το ελαφρύ “Yippie Aye Yay” επίσης ακροβατεί ανάμεσα στο νέο και το κατεστημένα, αλλά μουσικά φέρνει περισσότερο στο πρώτο.
Η μόνη μου πραγματική ένσταση στο “Firebirth” είναι στις πιο αργές συνθέσεις που δεν παρουσιάζουν ενδιαφέρον (“Tell me”) ενώ το τραγούδι-φόρος τιμής στον αδικοχαμένο Steve Lee (“Where are you”) είναι δυστυχώς ανούσιο και θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα. Κρίμα γιατί δικαιούται κάτι περισσότερο. Σε αυτή την κατηγορία όμως θα έβαζα και το ανούσιο “Right on”.
Σίγουρα η ομάδα των Leoni, Scherer, Lynn και Habegger, έχει δει την ανάγκη για να συνεχίσει στον επιτυχημένο δρόμο που χάραξε όλα αυτά τα χρόνια κι έτσι με την βοήθεια του Maeder, κάνουν το πρώτο βήμα προς την ανανέωση, αλλά πατώντας γερά στην μουσική τους ιστορία. Έτσι οι φίλοι του ήχου τους θα μείνουν άκρως ικανοποιημένοι. Όταν βέβαια, ολοκληρωθεί η μετάλλαξη, μπορούν να μας δώσουν πιο αμιγείς κυκλοφορίες.
7.5 / 10
Γιώργος Κουκουλάκης
