"/>
Δεν ήμουνα ποτέ ο μεγάλος οπαδός αυτής της μπάντας. Ούτε συμμεριζόμουν ατάκες τύπου “νέοι STRATOVARIUS” και άλλα πολλά ωραία που ακουγόντουσαν για τους SONATA ARCTICA, ειδικά όταν μεταπήδησαν στη Nuclear Blast και κυκλοφόρησαν το ομολογουμένως πάρα πολύ καλό “Reckoning night”. Σίγουρα δίσκοι όπως τα “Ecliptica”, αλλά και κυρίως το “Silence” είναι ικανοί να δημιουργήσουν και δημιούργησαν (και δικαιολογημένα) έναν πολύ μεγάλο θόρυβο γύρω απο μία μπάντα, ειδικά νέα τότε, ενώ το “Reckoning night” την απογείωσε και σε μία περίοδο μάλιστα που νέες ειδικά heavy/power μπάντες μεγάλου βεληνεκούς, δεν υπήρχαν. Αλλά μετά τι;
Μετά απλά ξεκινάει η κατηφόρα και δυστυχώς ούτε το έβδομο άλμπουμ των Φινλανδών, “Stones grow her name”, δείχνει ότι υπάρχει έστω η προοπτική της ανάκαμψης της μπάντας.
Να λύσουμε κάτι. Οι SONATA ARCTICA ΔΕΝ παίζουν power metal πλέον! Και όποιος δεν το κατάλαβε απο το “Unia” και εθελοτυφλεί, κακό δικό του. Ο Tony Kakko ΔΕΝ είναι οπαδός της heavy της μουσικής, αλλά ακούει περισσότερο hard rock/poser μέχρι και pop πραγμάτων. Και καλά κάνει φυσικά ο άνθρωπος. Αυτό του αρέσει, αυτό κάνει. Ο Jani Liimatainen κρατούσε τα πιο metal προσχήματα στο σχήμα και ειδικά τα περισσότερο heavy/power. Tυχαίο ότι έφυγε αμέσως μετά την κυκλοφορία του κάκιστου “Unia”; Όσοι λοιπόν περιμένετε ακόμα απο τους SONATA ARCTICA “επιστροφή στο παρελθόν”, δίκασα, γρήγορες ταχύτητες κλπ κλπ, απλά ξεχάστε το και βρείτε άλλες μπάντες να ακούσετε.
Οι SONATA ARCTICA πλέον είναι μια heavy rock (στην καλύτερη) μπάντα, με πολλές pop αναφορές, κυρίως στη νοοτροπία και το «στήσιμο» των κομματιών τους, με σαφείς περισσότερο εμπορικούς προσανατολισμούς. Και στο “Stones grow her name”, το επιβεβαιώνουν απόλυτα, ακόμα και σε αυτούς που δεν ήταν σίγουροι. Οι ταχύτητες είναι σταθερά πεσμένες, riff που να πεις «εδώ είμαστε» πρέπει να περάσει κάνα μισάωρο για να ακούσεις, μιας και οι κιθάρες δεν «οδηγούν» ριφάτα τα κομμάτια. Οι μελωδικές γραμμές της φωνής είναι ανέμπνευστες, χωρίς να σου μένουν πάνω απο 2-3 ρεφρέν στο μυαλό και αυτά χωρίς να είναι κάτι το ιδιαίτερο. Παραδείγματα του ήχου του άλμπουμ (και απο τα χειρότερα του δίσκου) τα “Cinderblox”, το οποίο είναι power νοοτροπίας με banjo (!!!) και παραπέμπει περισσότερο σε κάνα soundtrack modern western γ’ εθνικής κατηγορίας, το “Shitload o money” που μοιάζει με μέτριους BON JOVI και η soft AOR-ίλα “Alone in heaven”. Ευτυχώς υπάρχουν και 2 κλασικά SONATA ARCTICA mid/melodic (τα “Only the broken hearts (make you so beautiful)” και “I have a right” που είναι και το πρώτο βίντεο απο το άλμπουμ) και το “Losing my insanity” με τον πιο «ανεβαστικό» χαρακτήρα του και σώζουν κάπως το άλμπουμ. Δεν είναι αρκετά όμως.
Πριν τη συνέντευξη που έκανα με τον Tony Kakko (θα τη διαβάσετε τις επόμενες μέρες) είχα διάθεση για επιθετική κριτική. Κυρίως λόγω της ξενέρας που νιώθει κάποιος όταν βλέπει μια μπάντα που έχει όλα όσα χρειάζονται (τόσο μουσικά όσο και εμπορικά και απο πλευράς στήριξης) να κάνει σπουδαία πράγματα στο χώρο της, ανεξαρτήτως γούστων. Όμως μιλώντας με τον Kakko, κατάλαβα ότι το άλμπουμ είναι απόλυτα ειλικρινές. Αυτό γουστάρουν πραγματικά και αυτό παίζουν. Και εκεί απλά πάω πάσο. Το αν θα το ακούσει και αγαπήσει κάποιος, είναι δικό του θέμα απο εκεί και πέρα. Τουλάχιστον δεν είναι ψεύτικοι σαν μπάντα κα μπράβο τους για αυτό. Όμως προσωπικά απογοητεύτηκα απο αυτό που άκουσα. Ακόμα και αν έπρεπε να «ξεχάσω» πως ηχούσε αυτή η μπάντα, πάλι ο δίσκος μου ακούγεται φοβερά ανέμπνευστος. Μακάρι να πάνε τέλεια και να κάνουν αυτό που γουστάρουν. Εγώ όμως πλέον απέχω απο τους SONATA ARCTICA παντελώς.
4 / 10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
