"/>
Τι κάνει μια (κάφρικη) metal συναυλία αξιομνημόνευτη; Οι απαντήσεις πολλές και υποκειμενικές, αλλά στο δικό μου ξερό τα πράγματα είναι κάπως έτσι… Έχεις φύγει με κατεστραμμένο σβέρκο, έχεις ξελαρυγγιαστεί, έχεις ιδρώσει μέχρι το βρακί και στο τσακίρ κέφι κονόμησες και τις μελανιές σου. Οποιοδήποτε αρνητικό συναίσθημα κουβαλάς μαζί σου (άγχος, νεύρα…ο κατάλογος ατελείωτος στις μέρες μας), έχει διαγραφεί αυτόματα μετά το live, κάνοντάς σε, σε χρόνο dt, από επίδοξο Hulk σε Μπομπ Σφουγγαράκη. Δε σε νοιάζει το setlist, αν και δεν σου έλειψε κάτι, και φεύγεις γεμάτος και καλύτερος άνθρωπος. Μα πάνω απ’ όλα μπάντα και κόσμος έχουν γίνει ΕΝΑ, όπου οι μεν «σπρώχνουν» τους δε και αντίστροφα, εκτοξεύοντας την βραδιά στα ύψη! Για να τα λέω όλα αυτά στην συγκεκριμένη ανταπόκριση, μάλλον θα έχω τους λόγους μου… Ναι, πολύ απλά ήλπιζα μέσα μου να συμβούν όλα τα παραπάνω. Λίγο το ότι γουστάρω τους CANCER BATS, λίγο το ότι μία ματιά στο youtube σου έδινε να καταλάβεις πως live σπέρνουν, λίγο το ότι θα βλέπαμε μια μπάντα την ώρα που ΠΡΕΠΕΙ (και για πρώτη φορά που είναι πάντα διαφορετική από τις επόμενες), δεν ήθελε και πολύ να δημιουργηθούν υψηλές προσδοκίες.
Την βραδιά άνοιξαν οι Αθηναίοι HEAVIER THEN GOD, οι οποίοι σαν όνομα μπορεί να μη λένε κάτι στους πολλούς, αλλά υπάρχουν από το 2003, με ένα κενό διάστημα έξι χρόνων μεταξύ 2005 και 2011! Λογική λοιπόν η μερική άγνοια του κόσμου για την πάρτη τους, αλλά έδειξαν πως έχουν αφήσει πίσω τις όποιες δυσκολίες και για μισή ώρα θέλησαν να αποδείξουν πως έχουν παρόν και μέλλον. Λίγο από stoner/sludge, λίγο από hardcore, μία καλή διασκευή του “Children Of The Grave”, το απαραίτητο groove που έβγαινε αβίαστα (Κώστας των LORD 13 στα drums και Δημήτρης των DEAR DARKSTAR στην κιθάρα δε δυσκολεύτηκαν ως προς αυτό), και εμφάνιση εύκολα πάνω από τον μέσο όρο αλλά που κάτι της έλειπε στο τέλος. Ενώ έδειχναν πως το είχαν άνετα, νομίζω πως δεν έβγαλαν προσωπικό χαρακτήρα στη μουσική τους, πράγμα που ίσως δικαιολογείται, μιας και στην ουσία τώρα παίρνουν μπρος… Και απ’ ότι έμαθα ετοιμάζουν τον πρώτο τους δίσκο, άρα θα δούμε και εκεί τι ψάρια πιάνουν.
Η αναμονή ήταν λίγη και είχε πραγματικά πολλή πλάκα το πώς ένας χώρος που στεγάζει αρχικά ήρεμα παιδιά που κουβεντιάζουν, πίνουν τις μπυρίτσες τους και χειροκροτούν, να μετατρέπεται με την πρώτη νότα του “Sabotage” σε πεδίο μάχης. Όταν ο τραγουδιστής σου κάνει stage diving στο πρώτο λεπτό, τότε δεν μπορείς παρά να χαρακτηρίσεις όλη τη συναυλία ως ένα highlight! Τραγούδια σωστά κατανεμημένα από τους τρεις πρώτους τους δίσκους (“Pneumonia Hawk”, “Sorceress”, “Deathsmarch” , “Sleep This Away” κ.α.)…Τα νέα κομμάτια να αντιμετωπίζονται από τον κόσμο λες και έχουν βγει εδώ και χρόνια (“Old Blood”, “Breathe Armageddon”, “Bricks & Mortar” , “Drunken Physics” και το μαμημένο tribute στους SABBATH “The Void”, το οποίο παίξανε για πρώτη φορά live σε εμάς, μιας και έμαθαν πως αρεσκόμεθα σε stoner – οκαταστάσεις)…Στην τριάδα όμως των “Road Sick”, “Hail Destroyer” και “R.A.T.S.” είναι που έγινε το «σώσε», μιας και δεν μας λυπήθηκαν παίζοντας τα πιο συναυλιακά τους τραγούδια κολλητά…και καλά μας έκαναν!! Εκεί υποτίθεται πως τελείωσαν το setlist τους αλλά τέτοιο κοινό δεν μπορούσαν να το αφήσουν χωρίς ειδική φροντίδα, παίζοντας ακόμη άλλα 2-3 κομμάτια (“French Immersion”, “Scared To Death” από όσα μου άφησε να θυμηθώ η νιρβάνα της στιγμής!), και με μία βουτιά του Liam Cormier στα drums (!!!), το set τους τελείωσε πανηγυρικά.
Τώρα τι θέλετε να σχολιάσω; Απόδοση; Από τις πιο πωρωτικές που έχω δει ever! Σκηνική παρουσία; Από τη μία έχεις έναν γεννημένο frontman που μαζί με τον μπασίστα είναι hardcore as fuck στις κινήσεις τους (πάσες το μικρόφωνο, stage diving, μόνιμη επαφή με τον κόσμο), και από την άλλη ο θεούλης κιθαρίστας Scott να σου πετάει το ένα riff μετά το άλλο και ο drummer να δίνει την απαραίτητη ώθηση για να ρολάρουν όλα σωστά! Ήχος κομπλέ, setlist άψογα δομημένο και με διάρκεια (μιάμιση ώρα) που για τέτοια live φαντάζει αιώνας (μούσκεμα όλοι στο τέταρτο τραγούδι τουλάχιστον!) Μα πάνω απ’ όλα νιώσιμο και feeling ρε διάολε, που λείπει από πολλούς εκεί έξω! Το καταλάβαινες πως έπαιζαν σαν να μην υπάρχει αύριο, πως γούσταραν, πως όταν έλεγαν ότι άργησαν να μας έρθουν όντως το εννοούσαν και δεν ήθελαν να πάρουν απλά το χειροκρότημα (εξάλλου οι ίδιοι ζήτησαν να τους υψώσουμε τα κωλοδάχτυλά μας γι’ αυτό!). Και το καλό σε όλα αυτά είναι πως ο κόσμος ανταποκρίθηκε, γέμισε το club, πήρε την εκπληκτική ενέργεια της μπάντας και την επέστρεψε ακόμη μεγαλύτερη, ΕΝΙΩΣΕ και αυτός! Τα κριτήρια του προλόγου για ένα αξιομνημόνευτο live καλύφθηκαν στο έπακρο, και εφόσον μπαίνοντας σπίτι αντί να ξεραθώ, όντας «ζόμπι» από το πακέτο ξύλο/κούραση, έβαλα το “Dead Set On Living” για να κοπανηθώ με όσες δυνάμεις μου είχαν απομείνει, τότε το συμπέρασμα είναι ένα… Κυρίες και κύριοι, μόλις είδα την καλύτερη συναυλία της χρονιάς έως τώρα και μία από τις καλύτερες (προσωπικά πάντα) ever. Αυτά είναι τα live που δημιουργούν μύθους και στην επόμενή τους εμφάνιση επί ελληνικού εδάφους, το 6 D.O.G.S. δε θα τους χωράει. Δεν υπάρχει καλύτερο κλείσιμο από τους στίχους του “Deathsmarch”…
Tonight’s our night, we’ll never go it alone
Tonight’s our night, we’re never going home
With the greatest friend I swear I’ve known
Βασίλης Γκορόγιας
Φωτογραφίες: Δανάη Μαργαρίτη
