>
Κακά τα ψέματα ή τους συμπαθείς ή τους μισείς οι MANOWAR αποτελούν ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του metal και ένα από τα εμπορικότερα ονόματα. Με τη μουσική τους έχουν επηρεάσει εκατοντάδες συγκροτήματα, από το heavy / power, doom έως το Viking metal. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι BATHORY που στους επικούς δίσκους τους είχαν και τραγούδια ίδια με αυτά των Αμερικανών με ελάχιστες παραλλαγές. Στο χώρο του power όλοι οι μουσικοί προσκυνούν δίσκους όπως το “Sign of the hammer”. Ο ίδιος συγκαταλέγομαι ανάμεσα στους οπαδούς τους, χωρίς όμως να εθελοτυφλώ στην έλλειψη εμπνευσμένων συνθέσεων που ταλανίζει το συγκρότημα τα τελευταία χρόνια. Ειδικά στο τελευταίο δίσκο “Gods of war” τα πράγματα ήταν τελείως μαύρα χάλια. Έψαχνες να βρεις τραγούδι με τόσα intro και ορχηστρικά και όταν το έβρισκες απλά διαπίστωνες την παρακμή του συγκροτήματος. Η τελευταία εμφάνισή τους στη χώρα μας, αναθέρμανε τις ελπίδες των οπαδών τους για κάτι καλό στη συνέχεια, καθώς πάνω στη σκηνή κατέπληξαν ευχάριστα.
Ο νέος δίσκος “The lord of steel” είναι σίγουρα καλύτερος από το “Gods of war” αλλά δεν μπορεί να συγκριθεί με τις παλαιότερες δουλειές τους. Είναι ένας δίσκος με δύο τραγούδια να ξεχωρίζουν και από εκεί και πέρα να υπάρχουν κάποιες καλές στιγμές και πολλές μέτριες. Τα τραγούδια που ξεχωρίζουν άνετα είναι τα “Righteous glory” και “Touch the sky”, όχι γιατί είναι εκπληκτικές συνθέσεις, αλλά γιατί στο σύνολο του δίσκου σου δίνουν την εντύπωση ότι δουλεύτηκαν με προσοχή και σύμφωνα με την μουσική παράδοση των MANOWAR. Από εκεί και πέρα συμπαθητικά είναι τα “The lord of steel”, “Born in a grave” και “El Gringo”. Στα υπόλοιπα η μετριότητα κυριαρχεί, ενώ δυστυχώς δεν λείπουν και οι ανούσιες συνθέσεις (“Manowarriors”, “Hail, Kill and die”), ενώ το “Black list” να αποτελεί άνετα τη μεγάλη μπαρούφα του δίσκου. Ένα ακόμη αρνητικό είναι ο ήχος του μπάσου, ικανός να σε εκνευρίσει στο μέγιστο βαθμό, καθώς συχνά πυκνά ακούγεται σαν να είναι συνδεδεμένος με «μπουκωμένο» ενισχυτή ή σαν μπάσο από stoner – sludge συγκρότημα. Επίσης ο Eric Adams, ένας από τους καλύτερους τραγουδιστές όλων των εποχών, προσπαθεί να ακούγεται περισσότερο «σκληρός» από ότι πρέπει, χάνοντας την μοναδική μελωδικότητα του. Ο μόνος που σώζεται είναι ο Karl Logan, για τον οποίο επιμένω ότι είναι ο καλύτερος, τεχνικά, κιθαρίστας που είχαν ποτέ οι MANOWAR, αλλά δυστυχώς αποτελεί μέλος της χειρότερης περιόδου του συγκροτήματος.
Απορώ γιατί δεν συνέχισαν από το “Warriors of the world” που ήταν ένας καλός δίσκος, με τα 4 τελευταία τραγούδια να είναι πολύ αξιόλογα και στο ύφος των παλιών MANOWAR. Όμως από την άλλη σκέφτομαι ότι αν κυκλοφορείς δίσκο κάθε πέντε χρόνια λογικό είναι να μην υπάρχει συνοχή.
Από τους MANOWAR, με την ιστορία που έχουν, δεν μπορείς να ικανοποιείσαι με μετριότητες, Τα κριτήρια είναι υψηλά και πρέπει να μείνουν υψηλά, δεν αναφερόμαστε σε ένα συγκρότημα της σειράς. Δυστυχώς δεν προβλέπεται έξοδος από την κρίση γρήγορα.
5 / 10
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
