>
Ο Andre Matos, είναι από τους πολύ αγαπημένους μου καλλιτέχνες και ένας από τους ανθρώπους που αγαπάνε πάρα πολύ την Ελλάδα και το δείχνουν με κάθε τρόπο. Δεν είναι τυχαίο, που μερικά χρόνια πριν, ήρθε καλεσμένος του ROCK HARD για ΔΩΡΕΑΝ ακουστικό show, με τον κιθαρίστα του, Andre Hernandez, χωρίς να πάρει χρήματα, εν αντιθέσει με πολλούς άλλους «φιλέλληνες», ακόμα και με ελληνικά μέλη στη σύνθεσή τους, που το μόνο που κάνουν είναι να προσπαθούν να κάνουν έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό ώστε να έρθουν για συναυλία στη χώρα μας.
Παρόλα αυτά όμως, η καριέρα του, έχει σαφή κάμψη τα τελευταία χρόνια και οι δουλειές που μας παρουσιάζει είναι μέτριες, τουλάχιστον για τα στάνταρ που μας είχε συνηθίσει με τους VIPER, ANGRA, SHAMAN, SHAAMAN. Όσο μέτριο ήταν το “Time to be free”, άλλο τόσο μέτριο ήταν και το “Mentalize” (από τις σόλο δουλειές του), απαράδεκτο το άλμπουμ των SYMFONIA (με τον Tolkki, τον Uli Kusch και τον Jari Kainulainen) και φτάνουμε στο “The turn of the lights”, που είναι ένας ακόμα μέτριος σόλο δίσκος του Andre Matos, δυστυχώς. Αν δεν έχει έρθει κανείς σε επαφή με την καριέρα του μέχρι τώρα και ακούσει το άλμπουμ αυτό, θα το θεωρήσει τουλάχιστον καλό. Έχοντας όμως μία ιστορία πίσω του, με εκπληκτικά τραγούδια και άλμπουμ που έχουν γράψει ιστορία στον χώρο του power/progressive metal, ακούγοντας το “The turn of the lights”, μόνο μελαγχολία μπορεί να σε πιάσει για έναν τόσο ταλαντούχο καλλιτέχνη/ τραγουδιστή/ συνθέτη, που αναλώνεται γράφοντας τα ίδια και τα ίδια εδώ και χρόνια, προσπαθώντας να επιβιώσει στον σκληρό χώρο της μουσικής βιομηχανίας ουσιαστικά πατώντας μόνο στο ένδοξο παρελθόν του. Εννοείται ότι ο δίσκος έχει πολύ αξιόλογες στιγμές όπως το “Oversoul” ή το “Gaza” που μου έφερε στο μυαλό κάτι από “Silence and distance”, ή το “Light years”. Αλλά όταν λέγεσαι Andre Matos κι έχεις δώσει τα διαπιστευτήριά σου εδώ και χρόνια, φανερώνοντας φοβερές δυνατότητες, οφείλεις να δείξεις σημάδια ότι δεν αναμασάς το παρελθόν σου. Δεν είσαι οι SODOM, διάολε…
Πριν από χρόνια, έλεγα ότι η φυγή των τριών μελών από τους ANGRA, μετά το “Fireworks” (Matos, Confessori, Mariutti), είχε δημιουργήσει δύο πολύ καλά σχήματα. Τους εναπομείναντες ANGRA και τους SHAMAN (μετέπειτα SHAAMAN). Στην πορεία οι ANGRA, μετά από εκπληκτικούς δίσκους, οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια στη διάλυση και οι SHAAMAN έμειναν μόνο με τον Confessori, ο Matos έχασε τον Luis Mariutti (συνοδοιπόρο του από τους ANGRA) κι έμεινε με τον αδερφό του, τον Hugo Mariutti και οδηγήθηκε σε συνθετικό μαρασμό, αλλά και σε σχετική ανυποληψία, αφού δεν μπορεί να βρει συμβόλαιο ακόμα εκτός Βραζιλίας και Ιαπωνίας και συμμετέχει μέχρι και στην επανασύνδεση των VIPER, ενός σχήματος που έβγαλε δύο εξαιρετικούς δίσκους 25 χρόνια πριν…
Από τους καλλιτέχνες που αγαπάω και γνωρίζω πολλά χρόνια προσωπικά, έχω υψηλές απαιτήσεις, όσο και να τους πληγώνουν τα λόγια που γράφω. Δεν έχει σημασία πόσο ικανό είναι το line up του δίσκου. Οι συνθέσεις είναι απλά καλές και για να μπορέσει να επανέλθει στα υψηλά επίπεδα που μας είχε συνηθίσει παλιότερα ο Matos, πρέπει να κάνει κάτι πολύ δραστικό…
6 / 10
Σάκης Φράγκος
