>
Τέταρτο σόλο άλμπουμ για τον Bob Katsionis, πληκτρά/κιθαρίστα στους FIREWIND και τους OUTLOUD. Οπαδός του από το ντεμπούτο του, “Turn of my century”, περίμενα αρκετά χρόνια για να ακούσω το “Rest in keys” (εξαιρετικός τίτλος). Σ’ αυτόν το δίσκο, ο Katsionis, προσπάθησε να χρησιμοποιήσει τα πλήκτρα σαν κινητήριο μοχλό των κομματιών κι όχι τις κιθάρες, παρότι το “Rest in keys”, έχει εξαιρετική κιθαριστική δουλειά. Το αποτέλεσμα είναι ουσιαστικά μία ατόφια power/progressive δουλειά, με πολύ τεχνική και πολύ συναίσθημα, που έχει κολλήσει στο repeat τις τελευταίες τρεις μέρες. Αυτή τη φορά, η «καινοτομία» είναι ότι υπάρχουν κάποια τραγούδια με φωνητικά! Ο δίσκος ξεκινά με το “On my own”, που έχει τον Peter Ellis στα φωνητικά από τους MONUMENT. Εξαιρετικός τραγουδιστής, σ’ ένα τραγούδι βγαλμένο από τις καλύτερες στιγμές των EDGUY (“Hellfire club”) και AVANTASIA (“Metal Opera part 1) και μία εθιστική μελωδία στα πλήκτρα. Στο “Gravity dance”, έχουμε ένα ονειρώδες δίδυμο. Bob Katsionis – Gary Wehrkamp (SHADOW GALLERY). Τα λόγια είναι περιττά για ένα οργιώδες instrumental από δύο αγαπημένους μουσικούς που συν τοις άλλοις, βρέθηκαν να γουστάρει πάρα πολύ ο ένας τη δουλειά του άλλου. Καλεσμένο έχει και το τρίτο κομμάτι. Στο “Game of drones” (προφανής ο παραλληλισμός του με το “Game of thrones”), συμμετέχει παίζοντας κιθάρα ο Chris Amott (ex-ARCH ENEMY), σίγουρα όχι η προφανής επιλογή, αλλά το αποτέλεσμα δικαιώνει και τους δύο. Το αντίστοιχο «τσιφτετέλι» του “Noemon”, είναι το “Epirus rising”, βασισμένο σ’ έναν ηπειρώτικο ρυθμό, επιβεβαιώνοντας για μία ακόμη φορά τις επιρροές του Katsionis από την παραδοσιακή μουσική της χώρας μας, τις οποίες χρησιμοποιεί πολύ τακτικά κυρίως στους σόλο δίσκους του. Καλεσμένων συνέχεια στο “Another world” με τη Maxi Nil (VISIONS OF ATLANTIS) σ’ ένα bombastic κομμάτι με μία από τις καλύτερες φωνές της χώρας μας. Και φτάνουμε ίσως στο highlight του δίσκου. Μπορεί η επιλογή της συνεργασίας με τον Gus G. στην instrumental δουλειά του, πέρα από τους FIREWIND, να φαντάζει αυτονόητη, το αποτέλεσμα όμως είναι αδιανόητο. Κάνει το “SKG” από τον τελευταίο δίσκο των FIREWIND, να ακούγεται σαν τα «Ζουζούνια». Φανταστείτε τους SYMPHONY X σε ντελίριο να παίζουν τσιταρισμένοι επί πεντέμιση λεπτά.
Φοβερή μελωδία στο “Falling from the edge of space”, ώσπου φτάνουμε στο mid-tempo “Rendez-vous in the sky”, με την κολλητική μελωδία και στο τέλος έρχεται να «κουμπώσει» η απαγγελία της Liv Kristine (LEAVE’S EYES) μαζί με μία στροφή που τραγουδά, για να απογειώσει το τραγούδι. Για το τέλος, έμειναν το ομώνυμο τραγούδι, που τα σολαρίσματα στα πλήκτρα δίνουν και παίρνουν και το “Four seasons of love”. Ένα 12επτο instrumental, προφανώς εμπνευσμένο από τις 4 εποχές του Βιβάλντι, παιγμένο στο πιάνο, τίγκα στο συναίσθημα, που μάλλον θα είναι και το magnum opus του ίδιου του Katsionis, το τραγούδι που θα ήθελε πάρα πολύ να βάλει σε κάποιο δίσκο του και θα του ήταν δύσκολο να το κάνει κάπου αλλού. Στην έκδοση του CD, υπάρχουν και δύο bonus τραγούδια, το “Being me” και το καταπληκτικό “Dawn of nostalgia”. Συνολική αποτίμηση: Ο Bob Katsionis, είναι ένας καλλιτέχνης, που είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει έναν καθαρά προσωπικό ήχο. Αν υπήρχε κάποιος πληκτράς που να ηχεί πιο κοντά σ’ αυτόν, είναι ο Jens Johansson (STRATOVARIUS), αλλά οποιαδήποτε στιγμή ακούσεις νότα του, μετά από τόσα δείγματα γραφής, τον ξεχωρίζεις από χιλιόμετρα και μέσα στον κυκεώνα πολλών σπουδαίων παιχτών, αυτό είναι σε τελική ανάλυση πιο σημαντικό. Το γεγονός ότι έχει φωνητικά σε κάποια τραγούδια, κάνει τη δουλειά του πιο προσιτή και σε κόσμο που είτε δεν είναι οπαδοί του, είτε δεν γουστάρουν μόνο τα instrumental, οπότε σαν κίνηση κρίνεται πολύ έξυπνη. Στο ερώτημα αν άξιζε η αναμονή τεσσάρων ετών από το “Noemon”, η απάντηση είναι «σαφώς και άξιζε».
Για να αποκτήσετε το δίσκο, πιέστε εδώ.
8,5 / 10
Σάκης Φράγκος
