>
Οι Γερμανοί MOB RULES αποτελούν ένα τρανταχτό παράδειγμα, εδώ και χρόνια, της «αρρώστιας» που ταλανίζει την power metal σκηνή της χώρας τους. Από το 1996 που κυκλοφόρησαν το πρώτο τους EP μέχρι και φέτος που ο έβδομος δίσκος τους, “Cannibal nation”, είναι γεγονός, δεν έχουν καταφέρει να μου τραβήξουν την προσοχή ούτε με 2-3 τραγούδια από κάθε δουλειά τους.
Για μια ακόμη φορά η βάση της μουσικής τους είναι hard rock – heavy και power metal, κάτι που δεν είναι εναντίον τους, αντιθέτως, αλλά για μια ακόμη φορά ψάχνω να βρω ένα τραγούδι που αν το άκουγα σε club θα καταλάβαινα ότι είναι MOB RULES. Απλά προσφέρουν στο χώρο ένα ακόμη τυπικό, μελωδικό power δίσκο, σίγουροι ότι οι fans του είδους δεν θα τους γυρίσουν την πλάτη επειδή πειραματίστηκαν. Φαινόμενο της εποχής μας; Εννοείται! Τι θέλω να πω; Εξαιρετικοί μουσικοί, επαγγελματική παραγωγή, αξιοπρεπή φωνητικά, αλλά από ουσία μηδέν. Τα περισσότερα τραγούδια δεν έχουν ουσία, με μοναδική ικανότητα να σε ζαλίζουν με το τέλος της ακρόασης.
Πάλι έχουμε να κάνουμε με ένα συγκρότημα που έχει δυνατότητες, αλλά επέλεξε το εύκολο δρόμο… Έναν δρόμο που είχαν χαράξει σπουδαιότερα συγκροτήματα αρκετά χρόνια πριν και δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν ένα δικό τους μονοπάτι. Αλλά δεν φταίει μόνο το συγκρότημα, φταίνε οι οπαδοί που θέλουν μία από τα ίδια και φυσικά οι δισκογραφικές που υπογράφουν και στηρίζουν συγκροτήματα χωρίς ίχνος προσωπικότητας και φιλοδοξίας. Τι να το κάνω αν είναι μουσικάρες και έχουν πολύ καλές παραγωγές; Μπορούν να συνθέσουν μουσική που θα σου τραβήξει την προσοχή; Μπορούν να συνθέσουν ένα τραγούδι με προσωπικότητα;
Συγκροτήματα όπως οι MOB RULES, FREEDOM CALL κ.α. απλά αποδεικνύουν την αδυναμία της γερμανικής power metal σκηνής να παράγει νέους ήρωες στο είδος.
5 / 10
Παναγιώτης Δημητρόπουλος
