>
Ήταν χειμώνας του 1995, όταν αγόρασα ένα CD που το έλεγαν “Mandylion”. Οι πρώτες νότες του “Strange Machines” πλημύρισαν το δωμάτιο και η αγγελική φωνή που ακλουθούσε την υπέροχη μουσική της μπάντας, έμελε να είναι για τα επόμενα χρόνια και το απόλυτο νούμερο ένα στην καρδία μου. 17 χρόνια μετά, έχοντας όλα αλλάξει με τον ένα η με τον άλλο τρόπο, η γλυκιά και μοναδική Anneke Van Giersbergen, παραμένει εκεί στην κορυφή και με και με κάθε της show, αποδεικνύει ότι είναι το σήμα κατατεθέν τόσα χρόνια και είναι πολύ δύσκολο για την οποιαδήποτε να την εκθρονίσει. Σίγουρα οι μουσικές της επιλογές μετά τους ΤΗΕ GATHERING, θα μπορούσαν να ήταν πολύ καλύτερες, αλλά και μόνο το ότι κατάφερε να κάνει solo καριέρα με κυρίως μέτρια τραγούδια, δείχνει πως μια μοναδική τραγουδίστρια μπορεί να κάνει ένα μέτριο τραγούδι αξιοπρεπές. Πραγματικά πιστεύω ότι αυτό το πλάσμα που ανεβαίνει πάνω στη σκηνή και με ένα χαμόγελο μπορεί να γεμίσει με θετική ενέργεια ολόκληρο συναυλιακό χώρο, ποτέ δεν αξιοποίησε την φωνή της στο έπακρο και με κάποιες πιο προσεγμένες κινήσεις θα είχε φτάσει ακόμα πιο ψηλά.
Άλλη μια επίσκεψη της νεράιδας στην χώρα μας και ο λόγος αυτή τη φορά ήταν το νέο της μουσικό δημιούργημα με τίτλο “Everything is Changing”. Ίσως η πολύ παρέα με την προσωπικότητα που λέγεται David Townsend, να της έκανε καλό και είναι ότι πιο φρέσκο και αναζωογονητικό κυκλοφόρησε στην προσωπική τηες καριέρα από το πρώτο της εγχείρημα του 2007, “Air”. Γεμάτη περιέργεια για αυτό που θα βλέπαμε, κατηφορίσαμε προς το αγαπημένο μας Gagarin ( που μαζί με το ιστορικό Rodon κουβαλά όλες μας τις αναμνήσεις από τις ιστορικές εμφανίσεις των THE GATHERING στην χώρα μας). Φτάνοντας ακριβώς στην ώρα μας μπήκαμε στο χώρο της συναυλίας και η θέα ήταν αυτή που περιμέναμε. Η απεργία έκανε για άλλη μια φορά το θαύμα της και η προσέλευση ήταν απογοητευτική. Δεν ξέρω ποιος φωστήρας πήρε την απόφαση να ξεκινήσει το live τόσο αργά, αλλά ειδικά σε μια μέρα που δεν έχει μετρό, θα μπορούσαν να ξεκινούσαν νωρίτερα έτσι ώστε λίγο πριν της 12 να τέλειωνε όλο το πακέτο με τα συγκροτήματα και έστω κάποιοι να προλάβαιναν τα τελευταία λεωφορεία. Οι εποχές είναι δύσκολες και πολλοί λίγοι έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν εισιτήριο, να πιουν και καμιά μπύρα και να πάρουν και ταξί να γυρίσουν σπίτι. Ας είμαστε πλέον ρεαλιστές και να κοιτάμε και την κάθε λεπτομέρεια εάν θέλουμε πραγματικά να έχουμε επιτυχημένα live show από εδώ και στο εξής. Κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα ακολουθησε μια καθυστέρηση τουλάχιστον 40 λεπτών μέχρι η πρώτη μπάντα να ανέβει στη σκηνή!
Οι νεοσύστατοι E.V.E. είναι το δημιούργημα της τραγουδίστριας τους, Βίκυς Ψαράκι, οι οποίοι μουσικά κινούνται στο χώρο του prog/rock με κάποια metal στοιχεία και έχουν ήδη κυκλοφορήσει τον Μάιο το πρώτο τους, ομώνυμο EP. Είναι οφθαλμοφανές ότι η μπάντα προσπαθεί να δημιουργήσει κάτι δικό της, κάτι ξεχωριστό και να μπορέσει να φτιάξει τραγούδια με προσωπικότητα παρά κακέκτυπα επιτυχημένων καλλιτεχνών του εξωτερικού. Αυτή ήταν και η δεύτερη εμφάνιση τους πάνω στη σκηνή και μόνο χίλια μπράβο μπορούμε να πούμε όταν βλέπουμε μόλις στο δεύτερο live, το γκρουπ να στέκεται τόσο καλά πάνω στην σκηνή. Με σύμμαχο τον πολύ καλό ήχο κατάφεραν να κερδίσουν το κοινό που, τραγούδι με τραγούδι, αντιδρούσε ολο και πιο έντονα. Ειδικά τα καινούργια “Burning by Default” και “Spotlight” ( που μπορεί να γίνει άνετα και το πρώτο hit της μπάντας) άφησαν πολύ καλές εντυπώσεις. Θα ήθελα να σταθώ όμως στο γεγονός της διασκευής που έπαιξαν, το “Hey You” από τους PINK FLOYD φυσικά. Το να προσπαθείς να κάνεις κάτι τέτοιο, να διασκευάσεις τραγούδια του συγκεκριμένου συγκροτήματος, είναι σα να βάζεις στον εαυτό σου την θηλιά, να κουνάνε από κάτω την καρέκλα και όμως εσύ στο τέλος να φύγεις ζωντανός! Και όμως τα κατάφεραν βγάζοντας και προσωπικότητα!
Εκτός από την υπέροχη φωνή της Βίκυς, να μην ξεχάσουμε να δώσουμε τα εύσημα μας και στον καταπληκτικό μπασίστα τους που έδινε ρεσιτάλ πάνω στη σκηνή! Έκλεισαν με το καλύτερο τραγούδι του EP τους, το “You Could” σε μια πολύ καλή εκτέλεση, φανερά «λυμένοι» έχοντας αποβάλει το όποιο τρακ είχαν τα πρώτα λεπτά και μας αποχαιρέτισαν μέσα σε χειροκροτήματα. Αναμένουμε με ενδιαφέρον την πρώτη τους ολοκληρωμένη δουλειά!
Μετά από ένα μικρό διάλειμμα ακλούθησαν οι DREAMBLEED. Λένε ότι παίζουν symphonic/electro metal, αλλά στα αυτιά μου ακουστήκαν αρκετά πιο pop από ότι περίμενα. Είχαν κάποια θέματα με τον ήχο τους αν και αυτό που ξεχώρισε από την εμφάνιση τους ήταν η δουλευμένη σκηνική τους παρουσία. Δεν μπορώ να πω ότι μου άφησαν και τις καλύτερες εντυπώσεις. Είναι πάντως αλήθεια μια από τις περιπτώσεις love/hate μπάντας και αυτό έγινε εμφανές από τα πρώτα λεπτά. Το δικό τους κοινό έκανε ένα βήμα προς τα μπρος με τα κορίτσια του fan club να ανεβαίνουν στους ώμους των διπλανών τους, κάνοντας έναν κακό χαμό, ενώ το υπόλοιπο κοινό έκανε ένα βήμα προς τα μπαρ. Κεντρική φιγούρα του γκρουπ είναι ο τραγουδιστής τους Μανώλης ο όποιος έδειχνε να το διασκεδάζει με το παραπάνω και ήταν πολύ εκδηλωτικός πάνω στη σκηνή. Στα πρώτα κομμάτια η φωνή του ακουγόταν δυνατή και ζεστή αλλά όσο το show προχωρούσε, ίσως και λόγο του ήχου, ακούστηκε πιο αδύναμη και μονότονη. Τα προηχογραφημένα σημεία ήταν αρκετά κάτι στο οποίο οφείλω να ομολογήσω δεν ήμουν ποτέ οπαδός. Κατάφεραν πάντως να διασκεδάσουν το κοινό τους. Η πρώτη τους δουλειά η οποία θα είναι σε λίγο καιρό έτοιμη, με τίτλο “Beautiful Sickness”, θα είναι το λιγότερο ενδιαφέρουσα αν αναλογιστούμε ότι θα συνεργαστούν με τον Mark Jansen των EPICA και των John LeCompt πρώην μέλος των EVANESENCE.
Τρίτη και τελευταία support (η μάλλον co-headline με βάση την ανακοίνωση) μπάντα της βραδιάς ήταν οι ήδη αρκετά γνωστοί πλέον, ELYSION. Έχοντας ήδη ένα αρκετά επιτυχημένο ντεμπούτο, ένα συμβόλαιο με μια μεγάλη εταιρεία όπως η Massacre και την τιμή να έχουν παίξει με τεράστιες μπάντες του εξωτερικού, από τα πρώτα λεπτά νιώθεις ότι έχουν κερδίσει το στοίχημα με την σκηνή και ξέρουν να παρουσιάζουν ένα πέρα για πέρα αξιοπρεπέστατο show. Η «ελληνική απάντηση στους LACUNA COIL» ( όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ ) τα πήγαν για άλλη μια φορά πολύ καλά, αν και σε σχέση με άλλες φορές η εμφάνιση τους θα χαρακτηριζόταν ως πιο «επαγγελματική». Είχαν πάρα πολύ καλό και δουλευμένο ήχο, και η Christianna απέδωσε για άλλη μια φορά τα μέγιστα. Έπαιξαν τα καλύτερα αποσπάσματα του ντεμπούτου τους “Silent Scream”, ένα καινούργιο κομμάτι το “Made of Lies”, που άφησε θετικές εντυπώσεις και την κλασική RAMMSTEIN διασκευή στο “Mein Hertz Brent”, που πάντα ξεσηκώνει το κοινό και αφήνει την Christianna να δείξει το εύρος των δυνατοτήτων της. Πραγματικά θα ήθελα να την δω να δοκιμάζετε περισσότερο σε τέτοια μοτίβα στο μέλλον. Όσο και αν κάποιοι επιμένουν να μιλάνε με δηλητηριώδη σχόλια για την μπάντα αυτή, τέτοιες εμφανίσεις αποδεικνύουν ότι στο είδος τους είναι κυρίαρχοι στην χώρα μας. Επιπλέον η Christianna μας ανακοίνωσε ότι η μπάντα ετοιμάζετε να κυκλοφορήσει ένα καινούργιο digital EP/ Μέσα σε χειροκροτήματα αποχώρησαν και ήρθε η ώρα να θυμηθούμε ξανά κάποιοι από εμάς τον εφηβικό μας έρωτα…
Γιώργος Καραγιάννης
Οι προηγούμενες εμφανίσεις της Anneke με μπάντα δεν άφησαν τις καλύτερες εντυπώσεις. Την αίσθηση του ανεκπλήρωτου το Φεβρουάριο του 2009 στο AN club διαδέχτηκε ένα χρόνο μετά η καθ’όλα αποτυχημένη εμφάνιση στο Gagarin 205 με τους PAIN OF SALVATION και τους LAKE OF TEARS. Και στις δύο ήταν εμφανές ότι δεν έφταιγε η παρουσία της τρομερής αυτής τραγουδίστριας, αλλά οι AGUA DE ANNIQUE. Η μπάντα πάνω στην οποία επένδυε τη φωνή της δεν ήταν ικανή να την κάνει να σταθεί στα πόδια της, μετά τη φυγή της από τους THE GATHERING, γεγονός που επιβεβαιώθηκε σ’αυτή την εμφάνιση της στο Gagarin! Τρίτη και φαρμακερή…
Ως ANNEKE VAN GIESBERGEN BAND πλέον, μιας και το εγχείρημα της δημιουργίας μπάντας απέτυχε, ανέβηκαν στη σκηνλγ γύρω στα μεσάνυχτα και το αποτέλεσμα ήταν κλάσεις ανώτερο από εκείνες τις δύο εμφανίσεις! Τρομερή ενέργεια από μια μπάντα, που ήξερε να παίξει σωστά χωρίς, όμως, να εντυπωσιάζει με το παίξιμο της κάποιο μέλος! Δηλαδή σαν συνολικό αποτέλεσμα ήταν ό,τι ακριβώς χρειαζόταν για να υποστηριχθεί η φωνή της και να αναδειχθεί! Υπήρχε, όμως, και μια στρατηγική κίνηση που έπαιξε τεράστιο ρόλο σε αυτήν την εντυπωσιακή αλλαγή.
Ξεχάστε την Anneke που ερμήνευε down/mid tempo κομμάτια με πολλές ατμόσφαιρες, ακουστικές κιθάρες και διάχυτη μελαγχολία. Κι αυτό φάνηκε περίτρανα όταν παρουσίασε το “Beatiful one”, που γράφτηκε στη χώρα μας και είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του προηγούμενου ύφους που είχε!
Πλέον η Ολλανδέζα παρουσιάζει ως επί το πλείστον υλικό που έχει ένταση και ενέργεια! Προφανώς η επαφή της με τον Devin Townsend την έκανε να καταλάβει – ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ – ότι η φωνή της ταιριάζει άψογα σε κομμάτια με ένταση ανεξαρτήτως ύφους! Γιατί; Πολύ απλά γιατί ξέρει να χειρίζεται ΤΕΛΕΙΑ τη φωνή της! Θαρρώ πως αυτή η 15η φορά που τη βλέπω ήταν η καλύτερη από όσες την έχω δει live όσον αφορά το πόσο πολύπλευρη ήταν ερμηνευτικά. Την είδαμε να δίνει γρέτζο στη φωνή της για να ακολουθήσει τις σαφώς πιο «rock n’roll» αποδόσεις του νέου της υλικού! Δυστυχώς στο studio αυτή η πιο υποτονική αίσθηση εντείνει τις άσχημες εντυπώσεις από τις συνθετικές αδυναμίες που έχει στο σύνολο του. Στο live λειτουργούν πολύ καλύτερα, αλλά δεν μπορούν να σταθούν στο ίδιο επίπεδο με τις δύο που επιλέχτηκαν από τους THE GATHERING! Πώς να σταθεί το χορευτικό και απλοϊκό “Hope, pray,dance” ανάμεσα στο “Even the spirits are afraid” και το “Hyperdrive”;
Σε αυτό το σημείο της συναυλίας φάνηκε περίτρανα και που είναι το πρόβλημα πλέον στην Anneke. Πρέπει οπωσδήποτε να βρεθεί κάποιος σαν τον Townsend να αναδείξει τη φωνή της με καλές συνθέσεις! Η φωνή της είναι ικανή να τραγουδήσει κυριολεκτικά τα πάντα πλέον, αφήνοντας τους πάντες άναυδους με τα γυρίσματα, τους χρωματισμούς και την ένταση που έχει ακόμα και όταν απομακρύνεται από το μικρόφωνο! Φαντάζεστε ένα album σαν το “Addicted” κάτω από το όνομα της; Θαρρώ πως τα κομμάτια που παρουσίασε (“Feel alive”, “My boy”, “Take me home”, “You want to be free”, “Circles”, “Stay”, “Too late”, “1000 miles away from you”) δε θα «αντέχανε» σε σύγκριση… Live μέσω της έντασης που αποδόθηκαν ήταν επαρκέστατα, αλλά ακόμα και πλάι στα παλιότερα “Beatiful one” και “Fury” φαινόντουσαν πολύ απλοϊκά σε δομή – η κλασική alternative rock δομή εναλλαγής down tempo ρυθμών με ξεσπάσματα διανθισμένα με φωνητικές μελωδικές γραμμές.
Το κλείσιμο της 80λεπτης εμφάνισης της με το “Witnesses” ήταν ό,τι πιο ιδανικό μιας και η ένταση ξεχείλιζε και παρέσυρε και τον πλέον κολλημένο με την παρουσία της μόνο με τους THE GATHERING να την παραδεχτεί – αξίζει να δείτε το καλογυρισμένο video από το Παρίσι το Μάιο για να καταλάβετε τι εννοώ! Στο τέλος όλοι είχαν έναν καλό λόγο να πουν τόσο για τον πολύ καλό ήχο, όσο και για την απόδοση των μουσικών της! Όσοι στάθηκαν στο “Saturnine” μάλλον ανατρίχιασαν όπως κι εγώ! Κλείνοντας τα μάτια ένιωθα να ξαναδώ τις αξέχαστες εμφανίσεις της στο club αυτό με τους THE GATHERING και εκεί επισφραγίστηκε ο παράγοντας group. Ηταν σαν να μπήκαμε σε χρονομηχανή και ξαναζούσαμε αυτό το κομμάτι με τη μπάντα που την ανέδειξε! Ανοίγοντάς τα, τα πλήκτρα ήταν προηχογραφημένα, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό πλέον! Ακόμα και το “Here comes the rain again” των EURYTHMICS απέκτησε μια up tempo μορφή, που θα τη ζήλευαν και οι ίδιοι!
Εκείνο που σίγουρα ζηλεύουν όλες οι τραγουδίστριες είναι και η παρουσία της στη σκηνή! Δεν ξέρω καμμία άλλη που να λέει «κρύα» του στυλ «να πάμε να φάμε σουβλάκι» και να μην νιώθεις αμήχανα ή άβολα. Ο λόγος; Ευτυχώς παραμένει αυθόρμητη και πλέον πιο απελευθερωμένη από ποτέ! Κινείται στη σκηνή άνετα, απολαμβάνει να παίζει ηλεκτρική κιθάρα και να χτυπιέται και να κάνει μορφασμούς που στους THE GATHERING θα ήταν απλώς εκτός κλίματος! Τι καλύτερο λοιπόν για εκείνη; Φαίνεται πως την ίδια περίοδο και οι δύο πλευρές βρίσκουν επιτέλους το σταθερό βηματισμό τους, μετά από 3 χρόνια αναζήτησης νέας ηχητικής ταυτότητας. Μπορεί πλέον εκείνη και ο άντρας της – drummer του σχήματος – να νιώθουν πως ο δρόμος που ανοίξανε μπορεί να τους οδηγήσει σε κάτι σίγουρα καλύτερο από όσα έχουν κάνει μέχρι τώρα. “Everything is changing” ο τίτλος της περιοδείας… καθόλου τυχαίος στην περίπτωση αυτή! Ακόμα και ο καθιερωμένος πρόλογος των διασκευών στους GATHERING έλαμψε δια της απουσίας του, ενώ η αναφορά στον Townsend απλώς υπογράμμισε το πόσο μεγάλη σημασία δίνει πλέον σε αυτή την πλευρά της!
Αν έλεγε κάποιος ότι support στην Anneke θα ήταν ένα prog rock σχήμα με frontwoman και δύο σχήματα με πιο μοντέρνο κοφτό ρυθμικό στυλ, τότε θα σε πέρναγαν για τρελό! Η επιλογή τους, όμως, τελικά δεν ήταν τυχαία και τα τρία είχαν ως σύμμαχο τους τον ήχο, που τους βοήθησε στο έπακρο! Πέρα από αυτό και το κοινό έδειχνε να γνωρίζει τις μπάντες και ειδικά στους ELYSION υπήρξε αρκετή συμμετοχή!
Με την απεργία των μέσων μεταφοράς να είναι ανασταλτικός παράγοντας, η προσέλευση κυμάνθηκε στα 250-300 άτομα, κάτι που πιστεύω πως θα αλλάξει ριζικά αν η Anneke κυκλοφορήσει έναν πολύ καλό δίσκο στο μέλλον! Μένει να δούμε ποιος θα υπογράψει τις συνθέσεις, γιατί φοβάμαι πως η δυστοκία της σε αυτό τον τομέα δεν είναι περιστασιακή αλλά χρόνια πάθηση! Όπως και να έχει αυτή η εμφάνιση διασκέδασε τις εντυπώσεις από τις προηγούμενες και όσοι ήταν μπορούν να κοκορεύονται σε όσους δεν ήρθαν ότι την είδαν στην καλύτερη της εκδοχή! Τί καλύτερο;
Κείμενο/Φωτογραφίες: Λευτέρης Τσουρέας
ΥΓ: Αν μου έλεγε καποιος μέχρι και πριν 5 χρόνια ότι οι THE GATHERING θα κυκλοφορούσαν πραγματικά καλό δίσκο με νέα τραγουδίστρια, θα τους έβλεπα live να παίζουν doom/death metal και σε απόσταση 1,5 μήνα την Anneke ως solo να παίζει alternative rock, θα τον έλεγα σχιζοφρενή! Τότε θα στεναχωριόμουν και δε θα πίστευα ότι θα ήμουν ικανοποιημένος! Πλέον δηλώνω απερίφραστα ότι και οι δύο πλευρές με χαροποιούν με τις κινήσεις τους, που γεννούν προσδοκίες για ένα ακόμα καλύτερο μέλλον, κάτι που σίγουρα δεν ένιωθα το 2009-2010 με ό,τι έκαναν τότε…
