"/>
Με το που «έσκασε μύτη» το νέο για το live των PHILM, σε ένα σχετικά μικρό club όπως το Second Skin, το πράγμα άρχισε να κινείται στα «πηγαδάκια» όπως του άρμοζε να κινηθεί. Νταξ, δεν μιλάμε και για αντιδράσεις του τύπου «συναυλία της χρονιάς», αλλά κάτσε καλά, κάθε πόσο βλέπεις τον Dave Lombardo σε απόσταση τριών μέτρων, να «βασανίζει» τα drums του; Πέρα από αυτό όμως, οι PHILM, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ απλά η μπάντα του, αλλά ένα power trio που το ντεμπούτο του “Harmonic”, έχει «ψωμί» να δώσει σε όποιον μπει στον κόπο (την πετσέτα για τον ιδρώτα μη ξεχάσετε) να το ακούσει. Οι μέρες πέρασαν, η πρώτη συναυλία με support τους MAPLERUN έγινε sold out, με φυσικό επακόλουθο να προστεθεί και δεύτερη για τους κλασικούς αργούς και αναποφάσιστους… Σωστή κίνηση τελικά, μιας και εφόσον υπήρχε η δυνατότητα, τα 100 ζευγάρια μάτια που τίμησαν την Κυριακή, δεν υπήρχε λόγος να στοιβαχτούν με τα άλλα 400 του Σαββάτου.
Λίγο μετά τη εννέα (ρισπέχτ στον Βλάση Μαντάλα), οι TARDIVE DYSKINESIA ανεβαίνουν στο – περιορισμένου χώρου – stage, μιας και στη μέση δέσποζε το drum kit του Lombardo. Αυτό δεν τους βοήθησε στο να είναι και ιδιαίτερα κινητικοί, αλλά σαν «ψημένη» μπάντα που είναι, δεν κατάλαβαν Χριστό και πάρε back to back τη μία κομματάρα μετά την άλλη, από έναν από τους καλύτερους περσινούς δίσκους, το “Static Apathy in Fast Forward”. Βέβαια το κοινό, ήταν σε ένα χαλαρό mood ίσως λόγω της φύσης της συναυλίας, ή επειδή την Κυριακή ακόμη και ο Θεός άραξε, αλλά αυτό σε καμιά περίπτωση δε σημαίνει πως δεν εκτίμησε κομματάρες σαν τα “Smells Like Fraud” και “Time Turns Planets”, σε ένα setlist που – αναμενόμενα – τίμησε το πρόσφατο πόνημά τους, αλλά δεν ξέχασε και τα άλλα δύο, με ένα τραγούδι από το καθένα. 40 λεπτά σύγχρονου, επίκαιρου και σκεπτόμενου metal, με απόδοση τέτοια που πλέον για τα δεδομένα τους θεωρείται τυπική, αλλά για άλλους εκεί έξω άφταστη (στα συν ο πολύ καλός ήχος).
Λίγο μετά τις 10 (εδώ ο Βλάσης δεν έχει credit), οι τρεις PHILM ανεβαίνουν στη σκηνή. Με το drum kit στη μέση και μπροστά, αναμενόμενο ήταν ο Lombardo να εκτελεί άτυπα χρέη frontman… Έλα όμως που και τα άλλα δύο μέλη της μπάντας, μετά το πρώτο σοκ, κατάφερναν με το σπαθί τους να τραβούν τα βλέμματα. Εξ αριστερών, ο Gerry Nestler στην κιθάρα και στα φωνητικά, μια ήρεμη φυσιογνωμικά φιγούρα, αλλά παθιασμένη γι’ αυτό που κάνει, και εκ δεξιών, η μορφή της βραδιάς Pancho Tomaselli, όντας αεικίνητος και ο πιο επικοινωνιακός με το κοινό, με την ατάκα «ούζο kills you, χόρτο (σε άπταιστα ελληνικά) elevates you», να μένει. Τώρα, ήρθε η ώρα για το γραφικό μέρος της ανταπόκρισης, αλλά διάολε, το αξίζει… Στη μέση, η αυτού μεγαλειότης, Dave Lombardo. Πρώτον, μας πήρε τα αυτιά (σε αυτό φταίει και ο λίγο πιο δυνατός ήχος στα drums απ’ ό,τι θα έπρεπε, που επισκίαζε σε σημεία το σύνολο). Δεύτερον, φτάνει μια ματιά στις εκφράσεις του προσώπου του, για να καταλάβεις πως ο άνθρωπος γουστάρει αυτό που κάνει με χίλια, είτε έχει μπροστά του χιλιάδες κόσμου με τους SLAYER (να δούμε αν θα συνεχίσει να έχει), είτε τους εκατό του Second Skin. Τρίτον, βλέποντάς τον από απόσταση αναπνοής και παίζοντας μουσική λίγο πιο πέρα από τα συνηθισμένα, εύκολα αντιλαμβάνεσαι το πόσο ολοκληρωμένος drummer είναι, παίζοντας «μπάλα» σε διάφορα fields για πλάκα… Και πέμπτον, αυτή η διαολεμένη λύσσα σε κάθε του χτύπημα (κάνα 2-3 σπασμένες μπαγκέτες εύκολα), σε κάνουν να πιστεύεις πως τα δέρματα των τυμπάνων του θα σηκώσουν λευκή σημαία! Οι PHILM έπαιξαν καλά… Δεμένοι, κεφάτοι, με ωραίο υλικό που αποδόθηκε σωστά για μία ώρα, αλλά όχι τόσο awesome για να ξεσηκώσει τη συναυλία και να την κάνει a night to remember. Κομμάτια σαν τα “Vitriolize” και “Hun”, έχουν συναυλιακό χαρακτήρα, το κλείσιμο του κυρίως set τους κρίθηκε εύστοχο με το ατμοσφαιρικό “Way Down”, και για το τέλος, πάρε και ένα encore με μία πραγματική διασκευή στο “Symptom of the Universe”, αφήνοντας μετά από μία ώρα και κάτι, εμφανώς ικανοποιημένους όλους όσους τίμησαν τη συναυλία (απόδειξη το παρατεταμένο χειροκρότημα).
Ήρθε η ώρα του βαρύγδουπου επιλόγου… Ο Lombardo δισκογραφεί από το 1983, άρα μπορείς να τον πεις και «δεινόσαυρο». Κατά καιρούς όμως, μας αποδεικνύει πως έχει συνείδηση και όντας ανήσυχος μουσικά, δεν βασίστηκε αποκλειστικά στους SLAYER για να δείξει τι αξίζει. Από τους GRIP INC μέχρι και τους FANTOMAS, τα παραδείγματα είναι πολλά, και η ευκαιρία που μας δόθηκε να τον δούμε από (τόσο) κοντά, μας απέδειξε για άλλη μια φορά πως είναι ειλικρινής. Ό,τι κάνει, το κάνει αρχικά γιατί το διασκεδάζει, και αν του φέρει τα προς το ζην, καλώς… Στην τελική, έχει καταφέρει να χτίσει ένα τέτοιο όνομα, που θα ήταν κρίμα να μη ζει από αυτό που κάνει. Ωραία βραδιά, ωραία μπάντα, παράδειγμα προς μίμηση ΜΟΥΣΙΚΟΣ (ακούς καράφλα;)…
Βασίλης Γκορόγιας
