"/>
“Still Got The…DOUBLE TREAT Blues”
Χαίρομαι ιδιαιτέρως όταν ακούω τέτοιες δουλειές από Έλληνες μουσικούς. Γιατί, μη γελιέστε… Μπορεί το παλιομοδίτικο Blues Rock να ακούγεται εύκολο αλλά πιστέψτε με, δεν είναι! Και οι DOUBLE TREAT όχι μόνο «κατέχουν» το άθλημα αλλά προσθέτουν και τις απαραίτητες prog πινελιές ανεβάζοντας έτσι τον πήχη και τις προσδοκίες μας. Κάποιος θα μπορούσε να δει τους DOUBLE TREAT σαν μία φυσική εξέλιξη των WHAT’S THE BUZZ? Νομίζω ότι ούτε και ο Χρήστος Κισατζεκιάν θα είχε αντίρρηση ως προς αυτό αλλά ας τον αφήσουμε να μας τα πει ο ίδιος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι το ντεμπούτο τους με τίτλο “Wander thirst” είναι εξαιρετικό
Ποιος είχε την ιδέα για τη δημιουργία των DOUBLE TREAT;
Μας βγήκε στην πορεία από κοινού, ενώ προσπαθούσαμε ουσιαστικά να αναγεννήσουμε τους WHAT’S THE BUZZ? για τους οποίους μας ρωτούσαν φίλοι, γνωστοί, μα και άγνωστοι. Ουκ ολίγες οι φορές που με χαιρετούσαν θεατές συναυλιών που κάλυπτα και με ρωτούσαν αν θα ξανακούσουν κάτι από το παλιό μας σχήμα. Όμως, όσες φιλότιμες προσπάθειες και αν κάναμε την περίοδο 2008-2010 με τον φίλτατο και χαρισματικό Αλέξη Φλούρο στις κιθάρες (μέλος των FRAGILE VASTNESS & SEDUCE THE HEAVEN), η ονομαζόμενη «κρίση» μας έβαλε τόσες τρικλοποδιές, που αποκάμαμε… Ο διακαής μας πόθος να εκφράσουμε όμως τα όσα υπήρχαν αδήλωτα μέσα μας ως φίλοι κολλητοί με το Σωτήρη, μας ώθησαν ξάφνου στο να βρισκόμαστε σε εβδομαδιαία βάση στο home studio του και να τζαμάρουμε μοναχοί μας- μπάσο και τύμπανα. Αποτέλεσμα;;; Το κρατάς στα χέρια σου!
Το “Wander Thirst” είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής στον blues rock ήχο των late 70’s και early 80’s. Τι μαγικό είχε αυτή η περίοδος και πόσο, κατά τη γνώμη σας, επηρέασε την «έκρηξη» στον σκληρό ήχο της δεκαετίας του 80;
Φόρος τιμής όχι μόνο στον hard rocking blues ήχο, μα και στον progressive rock ala KANSAS/STYX, όπως και στο παραδοσιακό heavy metal των BLACK SABBATH ώρες-ώρες, με μια ακούσια κλήση προς την περίοδο που έλαμψε μαζί τους ο αείμνηστος Ronnie. Η χρυσή δεκαετία των 70’s και οι απαρχές των 80’s έμειναν στην ιστορία ως μνημειώδεις για την εποποιία του Rock’n’Roll. Όλοι οι μεταγενέστεροι ήρωές μας γαλουχήθηκαν με τη σειρά τους από αυτά που και εμείς εδώ τιμούμε…
Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα ελληνικό συγκρότημα να αποδώσει σε (υπερ)θετικό βαθμό –όπως κάνατε εσείς- το συναίσθημα αυτής της μουσικής, που είναι ξένη στην ελληνική μουσική παράδοση;
Καταρχήν να ‘σαι καλά, τα λόγια σου μας τιμούν ιδιαιτέρως! Το πιο δύσκολο κομμάτι της όλης υπόθεσης για μένα παραμένει η παντελής αδιαφορία έως και αντιπαλότητα του συστήματος στη χώρα που βασιλεύει το ντέφι, η οποία θέλει κάθε μουσικό, ερασιτέχνη όπως εμάς ή επαγγελματία & σπουδασμένο, απαξιωμένο, μόνο και στο περιθώριο! Στον αντίποδα της Σκανδιναβίας που επιχορηγεί κάθε ενδιαφερόμενο από το Λύκειο κιόλας, εδώ όλα είναι στημένα έτσι ώστε να σε αποτρέπουν, να σε κουράζουν, να σε εξουθενώνουν και να σε περιθωριοποιούν. Παρόλα αυτά, οι φιλότιμες προσπάθειές μας, θέλουν πλέον τις εγχώριες μπάντες να παίζουν μπάλα επί ίσοις όροις στις αρένες του πλανήτη- γεγονός που αποτελεί Ηράκλειο Άθλο!
Αν ήσουν DJ σε ένα rock club και έβαζες ένα τραγούδι των DOUBLE TREAT, ποια θα ήταν η επιλογή σου; Αλήθεια, με ποιο συγκρότημα ή τραγούδι θα το «κόλλαγες» στη συνέχεια;
Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση! Κι επειδή προσωπικά το έχω κάνει πολλάκις, μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα τα εξής: α) μου είναι δύσκολο να επιλέξω κάθε φορά, γεγονός που με χαροποιεί ιδιαίτερα αφού σημαίνει πως με αγγίζουν όλες οι συνθέσεις και β) συνήθως καταλήγω σε ένα από τα “Guardian Hesperus” που παντρεύω με SABBATH από “Mob Rules”, “Wander Thirst” όπου ακολουθούν KANSAS/STYX, “Till The End” που κολλάω με FOREIGNER και “Who Says” που βάζω κάτι από τον ανυπέρβλητο Stevie Ray Vaughan στον οποίο άλλωστε «χρωστάμε» και το όνομά μας!
Οι DOUBLE TREAT είναι μία αμιγώς studio μπάντα (μιας και είσαστε δύο βασικά μέλη) ή σκοπεύετε να παρουσιάσετε και ζωντανά το υλικό σας;
Παρότι ως ντουέτο είμαστε ως τώρα αμιγώς στουντιακή υπόθεση, ναι, έχουμε στο νου μας να παρουσιάσουμε πάση θυσία όλο το υλικό επί σκηνής, αφού βρούμε τους καταλληλότερους συνεργάτες! Είναι καθαρά θέμα χρόνου. Και από Σεπτέμβριο θα ψάξουμε διακαώς για ομοϊδεάτες. Απλά θα είμαστε ξεκάθαροι στο ότι ο πρώτιστος σκοπός μας θα είναι μια πιστότατη απόδοση όλων των συνθέσεων!
Παρατηρούμε το τελευταίο διάστημα μία συστηματική επιστροφή στον ήχο της δεκαετίας του ‘70. Πιστεύετε ότι είναι ένα σημάδι των καιρών, μία μόδα ή δείχνει και κάτι παραπάνω για τη σύγχρονη μουσική πραγματικότητα;
Είναι φυσικό φαινόμενο οι «μόδες» να κάνουν κύκλο και να επανέρχονται σε όλες τις εκφάνσεις της ανθρωπότητας. Προσωπικά εμάς λοιπόν αυτό που ζούμε εδώ και μια οκταετία (βλέπε π.χ. THE ANSWER) μας χαροποιεί αφάνταστα όπως καταλαβαίνεις! Μέσα από το πρίσμα του Σήμερα, το μπόλιασμα της ευθύτητας του σκληρού ήχου των 70’s έχει ήδη αποδώσει δισκογραφικά διαμάντια. Ακούω π.χ. το φετινό πόνημα του Steven Wilson, των RIVERSIDE μα και σχετικά πρόσφατες δουλειές όπως το ομώνυμο ντεμπούτο των Σουηδών KAMTCHATKA και ανατριχιάζω…
Τελευταία ερώτηση: πως θα πείθατε έναν σημερινό έφηβο –με τελείως διαφορετικές μουσικές παραστάσεις και επιρροές- να ακούσει και να αγοράσει το “Wander Thirst”;
Ο καλύτερος δυνατός τρόπος ήταν, είναι και θα είναι εσαεί από σκηνής!!! Έως ότου όμως έρθει εκείνη η ώρα, εμείς απευθυνόμαστε στον παγκόσμιο ακροατή, έφηβο έως και υπερήλικα, που δηλώνει ανοιχτός σε κάθε ενδιαφέρουσα μουσική πρόταση με μοναδικό «όπλο» μας, τι άλλο, τα έντεκα τραγούδια μας! Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ λόγος να «πείσουμε» κάποιον από κείνους που πιστεύουν πως έχουν βρει το «μουσικό τους στίγμα» και τούτο απέχει παντελώς από αυτά που εμείς πρεσβεύουμε. Περί γούστου, κολοκυθόπιτα που έλεγε και η γιαγιά μου η καλή.
Σάκης Νίκας
