"/>
Περίεργη μπάντα οι Ιταλοί ELVENKING, με πολλές αλλαγές στον ήχο τους από δίσκο σε δίσκο και με μεγάλη ανισορροπία στην ποιότητα των κυκλοφοριών τους, προσφέροντάς σου «μία κρύο μία ζέστη» που λέμε, χωρίς ποτέ να σε κάνουν να «καείς» από αυτή τη ζέστη.
Βγάζουν πρώτα το “Heathenreel” και λες όλα καλά. Μετά όμως σου έρχεται το “Wyrd” και στο χαλάει. Το “The winter wake” σε κάνει να πείς ότι το προηγούμενο ήταν παρένθεση, αλλά το “The scythe” τα γκρεμίζει όλα με την κακή έννοια. Το ημι-ακουστικό “Two tragedy poets” είναι απλά συμπαθητικό και τίποτα παραπάνω, ενώ το “Red silent tides” δεν το λες και κακό. Τουναντίον. Για να επιστρέψουν στη μετριότητα με το “Era”. Και λογικά λοιπόν να το δεί κανείς, όπως μας έχουν συνηθίσει οι Ιταλοί, το νέο τους «πόνημα», “The pagan manifesto”, θα ήταν καλό. Και είναι όντως μια χαρά!
Πάντα γούσταρα τις μπάντες που άλλαζαν τον ήχο τους, ανεξαρτήτως αν αυτό πετύχαινε ή όχι όλες τις φορές. Άλλωστε είναι πολύ δύσκολο να το πετύχεις και ελάχιστα συγκροτήματα το έχουν καταφέρει. Οι ELVENKING φαίνεται πως τώρα βρήκαν επιτέλους αυτό που θέλουν να παίζουν και δείχνει να τους ταιριάζει περισσότερο. Εδώ, τους ακούμε να παίζουν ένα είδος folk power metal στην ουσία, με αρκετές αναφορές στην τέλη 90s/αρχές 00s περίοδο του power, και όπως αυτό παρουσιάστηκε από μπάντες της χώρας τους κυρίως. Το δεκατριάλεπτο (!) εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου, “King of the elves”, με τη συμμετοχή της Amanda Somerville, είναι πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα τόσο της ποικιλίας, όσο και της κατεύθυνσης του νέου άλμπουμ της μπάντας. Και είναι και ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχουν γράψει ποτέ.
Το folk στοιχείο είναι σταθερά μπροστά στο “The pagan manifesto”, άλλοτε σε πιο χαρούμενη μορφή (“The druid ritual of oak”), άλλοτε σε πιο heavy/power (“Moonbeam stone circle”), άλλοτε σε πιο μελωδικό power (“Elvenlegions”), άλλοτε σε ακουστική (“Towards the shores”), μέχρι και σε πιο μελωδική hard rock (“Black roses for the wicked one”), ενώ δε λείπουν και οι «powercore» (να έχουμε να βάζουμε ορολογίες) αναφορές στο κομμάτι που κλείνει το δίσκο, το “Witches gather”, από τα πιο ποικιλόμορφα και καλά κομμάτια του. Γενικότερα, ο δίσκος σου δημιουργεί μία ευθυμία, αν βέβαια αντέχεις αυτό το είδος folk και το συνδυασμό του με το power metal, ειδικά το Ιταλικό.
Νομίζω ότι στο “The pagan manifesto” οι ELVENKING βρήκαν τον ήχο που τους ταιριάζει καλύτερα. Το αν θα το συνεχίσουν ή όχι είναι άγνωστο με αυτούς εδώ τους Ιταλούς, αλλά το σίγουρο είναι ότι κυκλοφόρησαν ένα ωραίο άλμπουμ που οι οπαδοί τους σίγουρα θα αγαπήσουν και ίσως του φέρει και καινούριους. Ήταν η σειρά του «ζέστη» αυτή τη φορά.
7/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
