"/>
Με την κυκλοφορία του προηγούμενου άλμπουμ τους, “Neverworld’s end” (διαβάστε την παρουσίασή του εδώ), οι Γερμανοί symphonic metallers XANDRIA μου είχαν προκαλέσει τρομερή έκπληξη με την αναπάντεχη και κατακόρυφη βελτίωσή τους. Μπορεί να είχαν γίνει πολύ NIGHTWISH, αφήνοντας κάπως στην άκρη αρκετά από τα προσωπικά τους στοιχεία, όμως το αποτέλεσμα μετράει και αυτό παραήταν καλό.
Τo “Sacrificium” λοιπόν, το έκτο κατά σειρά άλμπουμ τους, το περίμενα με αρκετές προσδοκίες, τις οποίες όμως δυστυχώς δεν εκπλήρωσε στο βαθμό που περίμενα.
Σε αυτόν το δίσκο οι XANDRIA μας παρουσιάζουν τη νέα τους τραγουδίστρια, την Ολλανδή Dianne van Giersbergen (καμία σχέση με τη θεά Anneke, παρά τη συνωνυμία) των EX LIBRIS, η οποία αντικατέστησε την Manuela Kraller που είχε κάνει εξαιρετική δουλειά στο προηγούμενο άλμπουμ, αλλά και τον νέο τους μπασίστα, τον Steven Wussow (DOMAIN). Η φωνή της Dianne είναι συμπαθητική μεν, αλλά αρκετά εώς πολύ τυπική, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο ή προσωπικό, κάτι που είχε η Manuela από την άλλη. «Δένει» πάντως μια χαρά με το συγκρότημα, χωρίς όμως να δίνει το κάτι παραπάνω ή διαφορετικό.
Στα της μουσικής τώρα, οι Γερμανοί στηρίζονται μεν στην επιτυχία του “Neverworld’s end” και την πιο συμφωνική πλευρά της μουσικής τους, μειώνουν τις επιρροές από NIGHTWISH και επαναφέρουν μπροστά τα πιο προσωπικά τους στοιχεία και αυτό λειτουργεί πολύ καλά σε κάποια τραγούδια. Στο σύνολό του όμως το άλμπουμ, δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο. Γιατί ενώ υπάρχουν τραγούδια που αξίζουν και μάλιστα πολύ, όπως το εναρκτήριο ομότιτλο δεκάλεπτο, το “Nightfall” (έχει και βίντεο), το up tempo “Stardust”, το επτάλεπτο mid tempo κυρίως “The undiscovered land”, το “Betrayer”, αλλά και τα “Temple of hate” και η ακουστική μπαλάντα “Sweet atonement” που κλείνουν το δίσκο, τα υπόλοιπα τραγούδια είναι πολύ μέτρια. Και το άσχημο είναι ότι τα περισσότερα από αυτά είναι μαζεμένα μετά τη μέση του δίσκου και μέχρι λίγο πριν το τέλος του, πράγμα που τον κάνει να χάνει το ενδιαφέρον του. Πάντως, στα καλά κομμάτια του δίσκου, η μπάντα δείχνει ότι κινείται αλλιώς συνθετικά πλέον και με καλύτερα αποτελέσματα από ότι στο παρελθόν.
Το “Sacrificium” σίγουρα δε στέκεται δίπλα στον προκάτοχό του, ανεξαρτήτως αν σε μεμονωμένες στιγμές είναι πάρα πολύ καλό. Στο σύνολό του, το άλμπουμ είναι ένα βήμα πίσω ποιοτικά για τους XANDRIA, αλλά όχι τόσο που να καταστρέφει ότι έχτισαν με το “Neverworld’s end”. Η μπάντα έχει αλλάξει επίπεδο, αλλά αυτή τη φορά δεν τα κατάφερε τόσο καλά. Ίσως αν είχε βγεί πριν το “Neverworld’s end” να ήταν αλλιώς. Όμως ο δίσκος είναι απλά συμπαθητικός και τίποτα παραπάνω.
6/10
Φραγκίσκος Σαμοΐλης
